Weekend in Cotonou

Daar zit ik weer, achter de laptop en nu in Cotonou. Dit keer alleen even voor gewoon een verslag van de laatste paar dagen, het afgelopen weekend.

We zijn dit weekend hier in Cotonou voor de trouwerij van Mireille en Evence.

Dat was zondag, dus gisteren.

Vandaag zou de auto naar de Toyota garage gaan voor nieuwe banden, maar de banden zijn niet in voorraad en zijn duurder dan we hoopten, dus een andere mecanicien gaat proberen om wat sneller banden te vinden. Maar ik weet zeker dat we morgen niet met nieuwe banden naar Dogbo gaan. Dat zal dan over 14 dagen worden, als we hier weer zijn.

Dat doen we, één keer in de 14 dagen of drie weken naar Cotonou gaan voor een weekend.

Voor een teamvergadering, voor wat nodige boodschappen, voor wat gezelligheid met collega’s en voor dingen zoals auto onderhoud enzovoorts.

Zaterdag zijn we weggegaan uit Dogbo.

Een raar idee om ons huisje zonder omheining achter te laten.

Zonder omheining?

Ja, zonder bericht kwam er op donderdag hier een grote bulldozer, om onze dikke stenen muur aan een kant van het huis weg te slopen. De gemeente had bedacht dat er een weg aangelegd zou gaan worden en alles wat in de weg staat moest weg. Onze muur dus, hij moet ongeveer 30 cm verplaatst worden. Gelukkig is onze huiseigenaar een aardige man, want op zaterdagochtend waren er alweer mannen die begonnen met het opbouwen van de muur. Als we morgen thuiskomen is die hopelijk alweer klaar.

Maar… er zijn ook mensen die hun hele huisje of gedeeltelijk kwijt zijn door de bulldozer. Dat is pas erg en het wordt ook niet vergoed door de gemeente! Dat maakte het probleem voor mij veel minder een probleem. Waarom zou ik gaan zeuren? Wij hebben ons huis nog!

Zaterdag dus de rit van Dogbo hierheen gemaakt. We kennen die rit inmiddels erg goed, we zeggen niet meer van “Oh” en “Ah” van de bijzondere dingen die we zien onderweg.

Toch waren we blij om goed in Cotonou aan te komen, want er is onderweg nergens diesel voor onze Toyota te koop. We hoorden dat één van de grote mannen van de benzine pompstations hier in de Mono-Couffo er met al het geld (en de boekhouding) vandoor is. Daarom wordt er geen diesel geleverd aan de pompstations. Gelukkig heeft onze vriend Grégoire (de taxichauffeur) een grote bidon met diesel voor ons meegenomen uit Cotonou, genoeg om hier heen te rijden.

We zijn dit weekend al een paar keer langs de haven gereden (op weg naar de kerk, op weg naar andere dingen) en daar zien we grote containerschepen met containers liggen en vrachtwagens met containers en steeds denk ik : “Zou onze container erbij zijn?” Dan zie ik een container bijvoorbeeld met Ned-Loyd of Maersk ofzo , “zou daar onze bagage in zitten?”

Officieel zou het containerschip gisteren hier aankomen, maar…eigenlijk zegt iedereen dat we niet al te snel erop moeten rekenen.

Ach, we zien wel, we hebben alles wat we nodig hebben om te overleven maar, het zou wel mooi zijn als……

Gisteren was de trouwerij. Dat is een hele belevenis hier, kerkelijk tenminste.

Officieel zou het om 9.00uur in de ochtend beginnen, maar wij waren te laat, bijna een uur…

We reden achter Richard en Wianne en kinderen aan, maar onderweg, net bij die containerhaven, begon de auto van Richard en Wianne te haperen en gekke geluiden te maken. Niet meer vertrouwd, dus wat nu. Die lieve Joël van hen was in grote paniek, maar ook wel te begrijpen, want sinds ze deze auto hebben (ongeveer 3 maanden) hebben ze niets dan pech gehad met de auto!

Wianne met de kinderen dus maar bij ons in en wij naar de kerk en we hebben Richard met de auto achtergelaten, om hulp te zoeken.

De kerk was begonnen, maar nog heel leeg. De band speelde en iedereen die er was, zong van harte mee.

Laat? Dat woord kennen ze hier niet!

We hebben nog een hele poos doorgezongen en langzamerhand begon de kerk vol te lopen. Joe heeft zijn eerste preek hier gedaan en het ging prima. De text was uit 2 Johannes 4 vers 7-21. ‘Dieu est amour. Aimer Dieu et aimer ses frères’. Het ging heel goed! Echt, ik heb echt veel respect voor hem, dat hij dat zomaar doet, en ik benijd hem ook wel een beetje, maar dat is niet goed!

Daarna weer zingen en toen heeft pasteur Théophile de huwelijksbevestiging gedaan. Ze zeggen dat de formulieren in onze kerk in Nederland heel lang zijn, maar hier lijkt het of het nog langer is (maar alles wordt hier ook in het Fon vertaald, ad hoc nog wel!).

Daarna weer zingen, de vrouwen van de kerk hebben ook nog apart gezongen, toen kwam de cadeau plechtigheid. Dat gaat heel geordend; iedereen die een cadeau wil geven gaat in een rij schoorvoetend de kerk in en naar het paar, daarna weer schoorvoetend terug. Daarna werd er weer gezongen en gedanst en tijdens het dansen werd er door sommige mensen geld op het voorhoofd van het stel geplakt (als cadeau of mee betaling voor het feest). Daarna nog wat toespraken en toen heeft Joe het stel en de hele gemeente gezegend. Toen moesten we weer in de kerk gaan zitten en kreeg iedereen een flesje drinken en een bord eten (rijst met een saus).

Dat was allemaal langer dan drie uur en het feest ging toen nog langer door.

Die middag hebben Joe en ik een strandwandeling gemaakt.

Je moet het strand hier zien, op zondag! De hele stad loopt uit, lijkt het wel!

Muziek en eten, gezinnen, stelletjes, vuilnis mag je overal achterlaten (zo jammer!).

Maar wat zo vreemd lijkt, in onze westerse ogen……….bijna niemand neemt een duik in de verleidelijke golven!

De zee ziet er zo mooi uit en de surf is prachtig, maar je ziet alleen wat mannen zwemmen. Sommige vrouwen gaan er met hun voeten in. De meeste mensen zijn bang voor het water. Dat komt omdat zowat niemand hier kan zwemmen en de zee is behoorlijk wild en het strand behoorlijk steil aflopend.

Maar zoals je van een geboren Australian kunt verwachten, de verleiding was te groot voor Joe…hij is zo, met zijn korte broek in het water gegaan en er een half uur in gebleven! Heerlijk, ik had mijn rok aan, dus ik kon niet, maar ik weet ook niet of ik het hier zou doen, met al die mensen die kijken en lachen om de rare witte man, met zijn grijze haren!

Joe was net een dolfijn, steeds als er een grote golf aan kwam dook hij erin en verdween hij voor een poos. De mensen moesten lachen en ik ook!

Dat was dus gisteren, nu is het maandag. Vanochtend hadden we een teamvergadering.

We zijn maar met z’n viertjes, maar het is goed, om even stil te zitten en puntsgewijs na te gaan wat er allemaal gebeurt en hoe het allemaal gaat.

Ik vind dat wij een goed team zijn, Wianne, Richard, Joe en ik!

Vanmiddag nog wat boodschappen en morgen weer naar Dogbo, naar ons huis.

Met een veilige muur erom heen?

We zien wel, maar ondanks de warmte en het missen van onze familie en vrienden, voelen we ons hier wel veilig, zelfs zonder muur!

Groetjes, Marijke

Het leven hier is zo anders…......elke dag weer.

Eigenlijk is elk moment hier anders, dan het andere! Maar God weet het!

Ik zal jullie eens vertellen wat we de laatste paar dagen gedaan en niet-gedaan hebben. Het ene moment is zo intensief en bijzonder, het andere moment lig je op de bank/het bed uit te puffen van niets, maar als het zo warm is ben je van niets al moe en lamlendig!

Ik merk dat het niet voor niets is, dat je mensen overal ziet rondhangen, zitten, slapen, te niksen. De brommertaxichauffeur ligt op z’n brommer te slapen, een moeder voor haar huisje op de grond, de verkoper in zijn kleine winkeltje ligt in zijn winkeltje over de balie, het lijkt soms net het kasteel van Doornroosje hier, behalve dat alles hier niet vol gegroeid is met doornrozenstruiken. En is er een knappe prins die me wakker kust van mijn lange slaap?

Vooral in de middag kan het zo warm zijn, dat het ademen zowat zelfs moeite kost. Het enige dat je dan kunt doen is op bed liggen en proberen te slapen. Dat voelt frustrerend voor een westerling, zoals ik.

Maar…op andere momenten…ja….het is goed en nuttig wat we hier doen!

De laatste paar dagen ging het zo, die momenten, de ene keer energieloos en de andere keer kregen we energie van wat we deden.

Gisteren bijvoorbeeld. Een stel uit Cotonou, ze gaan zondag trouwen in de kerk daar. Ze waren nog niet voor de wet getrouwd, dat is vaak voor jonge stellen hier te duur, maar Theophile, de dominee van Cotonou, wist er iets op. In kleine dorpjes is trouwen heel goedkoop.

Dat was waarom wij gisteren een ‘civiele’ trouwerij meemaakten. Fijn, dat we dit konden meemaken, want Joe gaat zondag dit stel in de kerk trouwen en we kenden hen helemaal niet. Dus een leuke kans om ze te leren kennen. En een mooie ervaring, en echt op z’n Afrikaanse manier.

We waren op de afgesproken tijd bij het arrondissementsgebouwtje, maar de ‘chef d’arrondissement’ was niet aanwezig. Hij moest gebeld worden en hij kwam meer dan een half uur te laat aan op zijn motor. Alle nodige papieren werden goed bekeken en goed gekeurd. De chef had nog een praatje, waarin hij duidelijk liet weten, dat trouwen voor je leven is en dat als je trouwt, dan trouw je voor Gods aangezicht. Hij vroeg een hele goede vraag: “Waarom willen jullie trouwen?”.

Het is hier heel gewoon om God bij alles te betrekken (zelfs al geloof je zelf niet) Hij vond het ook heel mooi, dat er twee ‘pasteurs’ aanwezig waren. Het stel moest ieder hun beloften uitspreken. Net als in Nederland waren er twee getuigen die ook moesten tekenen, en dat was dat. Geen familie er bij, alleen een vriend, een getuige met zijn vrouw, dominee Theophile (ook getuige) en wij tweetjes.

We hebben nog samen een pilsje gedronken in een buffet, waar christelijke liedjes werden gespeeld. Het was erg gezellig, en ze waardeerden het heel erg dat wij meegekomen waren. Zondag wordt het echt feest, ze vinden dat ze dan echt getrouwd zijn, mooi he!

Die middag hadden we een afspraak met Ben Ali, waar we zondag gegeten hebben. Hij wil graag meer over de kerk en het geloof weten. Wat een mooi gesprek! Hij wil echt veel weten. Hij vond het maar erg bijzonder dat het geloof ‘gratuit’ is, dat God de Vader zijn Zoon heeft gegeven voor onze zonden en wij hoeven alleen maar te zeggen: “Ik geloof dat!”

Heel toevallig (bestaat toeval?) kwam pasteur Theophile toen ook nog bij ons langs (hij had panne met zijn motor). Dat kwam heel mooi uit, zijn Frans is heel wat beter dan de onze en hij kon heel goed uitleggen. Wat een bijzondere middag!  

Ben Ali wil graag eens per week met ons praten, om veel te leren.

Gisteravond was het ontzettend warm, we konden van de warmte niet slapen en de buren waren ook nog een heel lawaaierig! Niet goed geslapen dus! En vandaag weer warm! We hebben het bed in de logeerkamer maar opgemaakt voor vanavond, daar is het hopelijk rustiger!

Wat gaan we vandaag doen?

We hadden samen afgesproken om eens per week langs het huis met de verstandelijk beperkte mensen te gaan. Vandaag zou goed zijn.

Wij zijn er naartoe gereden en we hadden een voetbal bij ons, om iets met de bewoners te gaan doen.

We werden enthousiast binnengelaten. Vooral de jongens en mannen hadden wel zin in een balletje schoppen. Later zelfs ook een paar vrouwen/meisjes. Het was zo’n vrolijke boel! Sommige bewoners stonden eerst op een afstandje te kijken, maar deden later toch mee.

En daar zag ik ze weer zitten…de moeders…., met hun kindertjes…sommigen verstandelijk beperkt, sommigen psychisch ziek. Het raakt me zo, die kindertjes! O, ik geloof vast dat die moeders veel van hun kindertjes houden, maar daar zaten/stonden ze, met de kindertjes. De kindertjes hingen wat uitdrukkingsloos in de armen of op de rug, wat doen de moeders met hen, worden ze wel gestimuleerd?

Ik ben bij een paar moeders gaan zitten, gevraagd of ik een baby mocht vasthouden. Ik heb ze wat gewiegd, een liedje gezongen, met een wat grotere baby heb ik ‘handje klap’ gedaan. De andere vrouwen klapten mee en het leek of de meesten het erg leuk vonden.

Zoiets kleins en toch belangrijk!

Toen ik later weer naar Joe terug liep, hoorde ik een moeder zingen met een kindje op haar schoot! Mooi he! En weet je wat Joe aan het doen was? Iemand had hem verteld dat hij Pierre heette en toen had Joe gezegd, dat hij ook een Pierre kende, uit de Bijbel. En toen vertelde hij het verhaal over Jezus, die op het water liep. En dat Pierre het ook deed, totdat hij bang werd!

Je moest dat groepje om hem heen gezien hebben! Met volle aandacht luisterden ze, sommigen kenden het verhaal!

Volgende week willen we weer een uurtje naar het huis toe.

De leiding was er zo blij mee, gewoon wat aandacht, een zonnestraaltje brengen. Ik heb er weer zin in!

Vanmiddag, weer iets moois. We wilden weer eens een kijkje nemen bij Nanavi, het meisje van de rolstoel. We werden weer enthousiast door de naai-leerlingetjes onthaald en naar Nanavi gebracht. Nanavi zat in de rolstoel en ze zag er goed uit. We hebben wat snoepjes uitgedeeld en nog even een praatje gemaakt. Toen vroeg de vader van Nanavi of we even bij hem binnen wilden komen.

Een lemen hutje, erg arm, maar zo mooi om dit te vertellen!

De ouders van Nanavi hebben moeite gehad met geloven, het leven hier is ook zo moeilijk en dan met hun gezin, zoals het is. Vader vertelde ons, dat hij de laatste tijd veel gedacht heeft, over het geloof. Hij wil heel graag weer naar de kerk, maar zijn vrouw heeft het er zo moeilijk mee. Kunnen jullie met haar praten?

Samen hebben we gepraat en uitgelegd over Jezus de Verlosser en over God, de enige ware God. Die er altijd is geweest. De andere goden zijn bedacht en zijn goden van angst. De ware God, die wij belijden, is een God van liefde en het is ook nog gratis ook!

Vader vertaalde alles voor moeder en vertaalde wat zij zei weer aan ons. Hij zei dat moeder bang was dat God hen na een poosje weer in de steek zou laten. We hebben haar verteld dat mensen niet altijd blijven, maar God blijft altijd, daar mag je op vertrouwen!

Ze wilden dat we met hen gingen bidden, dat hebben we gedaan.

Het was goed, ze waren erg dankbaar. Nanavi's moeder wil zondag weer gaan “Maar willen jullie geregeld langskomen?” Natuurlijk komen we gauw weer eens langs!

We hebben nog wat gegeten. Ze wilden dat perse, zo gastvrij!

En nu zit ik weer thuis. Het is 9 uur in de avond en het is ontzettend warm! Het internet doet het weer eens niet, de laatste tijd werkt het maar zo nu en dan, maar……………………….. wat brengt de dag van morgen? God weet het en het zal wel weer goed zijn!

Liefs, Marijke

Kracht voor elke dag ………

Het is vandaag maandag, dus gisteren was het zondag.

Zondag is een speciale dag, door God aan ons gegeven om uit te rusten van ons drukke leven.
Maar ook een dag om naar de kerk te gaan, samen met andere gelovigen, om samen te zijn, samen te vieren, om weer extra voeding te krijgen en extra kracht.
Gisteren was het dus die dag, om uit te rusten, samen voor God zingen en stil voor Hem zijn en om op kracht te komen. Dat hopen we toch allemaal te krijgen op de zondag, maar beleven we dat altijd wel zo ....?

Kracht had ik deze week ook weer nodig. Kracht hebben we altijd nodig, maar deze week had ik het extra nodig, vond ik. Ik ben de afgelopen week wat grieperig geweest, hoofdpijn, misselijk, last van mijn rug. Het was erg warm en stoffig, onze spullen zijn nog steeds niet aangekomen……. Ik had het gevoel dat mijn huis niet als thuis voelde en ik me in mijn eigen huis niet echt nuttig kon maken, enzovoorts. Zo voelt dat soms, als je je niet lekker voelt.

Zaterdag had Joe een soort classis vergadering, daar was hij dus de hele dag (met bandenpech en al!). We hadden een extra gast het weekend (die uit zichzelf niet veel zei en waar ik het gevoel had dat hij vermaakt moest worden). Het was even een beetje te veel en dat voel je extra erg als je in de tropen bent (heb ik nu achteraf gehoord). Ik zag het toen dus even niet zitten…………….

Maar ik denk nu, dat toen ik me zo voelde en toen ik vroeg voor kracht om me niet zo te voelen, dat er op dat moment er mensen waren, die voor mij baden om kracht, speciaal voor mij(ik geloof het vast!)!!! Want ik kreeg het, speciaal op de speciale dag, op de zondag!!!

En dat was gisteren! Zondag gingen we naar de kerk, samen Pasteur Theophile, predikant van Cotonou. Hij zou vandaag preken in een heel klein kerkje in een klein dorpje, Noumonvihoue, en wij gingen met hem mee.
En wat een kerkdienst..........!!

Het dorpje, waar de kerk staat, bestaat uit mensen van dezelfde grote familie. Samen afstammelingen van dezelfde overgrootvader(ruim meer dan een eeuw, zei een van de jongens, die we erover spraken). De meeste mensen in dat dorp zijn aanhangers van de vodoun, ze zijn heidenen. Maar wat zo bijzonder is, dat er een klein gereformeerd kerkje ontstaan is! Het wordt geleid door een stel jongelui, niet ouder dan 20 jaar! Er zijn een paar oudere vrouwen, die komen, maar de meeste gasten/leden in de kerk zijn jongelui en veel kinderen! De kerk is een dak op palen, zonder muren. Er staan wat geleende banken van een school dichtbij, een tafel vooraan, met twee stoelen en een grote batterie (trommel).

De leiding had de jongen, Eugene, waar Joe een blog over geschreven heeft. Hij bad, leidde de eerste gebeden, hij verwelkomde ons hartelijk. Een andere jongen en een meisje leidden het zingen en reidansen. Ze gebruikten de orde van diensten, zoals hier in de kerken wordt gedaan, maar ze deelden de taken, heel mooi. De kinderen, (echt, sommigen nauwelijks van de borst!) zaten heel goed te luisteren en stonden en sprongen enthousiast, als er gezongen en gedanst moest worden.

Theophile deed de prediking en het was muisstil als het stil moest zijn, maar als hij een vraag stelde of iets speciaal zei om op te reageren, iedereen van groot tot klein reageerde…echt, heel enthousiast en ze wisten allemaal waar de preek echt over ging. De preek was over de verleiding van Jezus door Satan, Matheus 4 en hij nam Genesis 3 erbij. Adam werd verleid door Satan in het Paradijs. De satan wilde Jezus, de tweede Adam, ook verleiden, maar Jezus zei dat iedereen die het woord, de Bijbel veel leest en iedereen die steeds weer bidt, zal stand houden.

‘Aanbidt de Heer en Hem alleen!’ en ‘de mens leeft niet van brood alleen, maar van ieder woord, dat klinkt uit de mond van God!’.

De reacties en de blijdschap van deze jonge mensen, het enthousiasme waarmee ze God willen dienen en tegen de satan willen vechten is voor hen zo echt. In een dorpje, omringd door mensen die de satan dienen, voor deze jonge mensen is dit verhaal realiteit, heel dichtbij! Hun ouders, opa’s en oma’s, familie, kennen de God van de Bijbel niet, die leven dagelijks in angst van de vodoun!

Na de kerktijd werden we uitgenodigd om met de vier jonge leiders mee te komen. Ze hadden eten klaar, we hebben samen in het huisje van twee van de jongens gegeten. Met z’n zessen vanaf twee borden, met lepels, die ze hadden geleend. We aten heerlijk rijst, met stukjes vis.

We hebben samen gebeden, voor deze jonge mensen en hun jonge kerk en voor de mensen om hen heen. Ik heb het lied van Matheus 4 voor hen gezongen in het engels: “Man shall not live by bread alone, but by every word that proceeds from the mouth of the Lord, hallelujah!”

Dat geeft je toch kracht!

Ja, de rijst met vis gaf ook kracht, maar niet alleen, het Woord dat daar in dat kleine dorpje doorgegeven wordt, aan al die jonge mensen/kinderen. Dat geeft kracht voor het leven!

Die middag hadden we een afspraak om te eten bij Ben Ali, een jonge man, die Joe eens bij het postkantoor tegen kwam. Hij is al verscheidene keren bij ons huis langs geweest, met fruit voor ons.

Wat wil hij, waarom nodigde hij ons uit? We zijn maar op de uitnodiging in gegaan. We hebben heerlijk gegeten, gedronken (gewoon water, met zelfgemaakte ijsklontjes, waar we steeds voor gewaarschuwd worden) en we hebben veel gepraat.
Hij is niet gelovig, maar hij wil erover leren. Er zijn Jehova’s getuigen bij hem geweest, maar wat en hoe geloven jullie? Hij wil meer weten en .... hij wil graag met de moeder van zijn kind trouwen, ....zou de Pasteur (Joe) hen kunnen trouwen?
We zijn naar huis gegaan met een vervolgafspraak. Waar zal dit naartoe leiden?

Het was wel een zondag waar we kracht van kregen en bevestiging! We zijn hier wel met een missie, en met Gods kracht, willen we met vallen en opstaan, doorgaan.

Ook met jullie gebed voor kracht en we merken dat jullie voor ons bidden!

Dag, heel veel liefs van Marijke, uit Dogbo!

'Toeval' bestaat niet?

Eerst wil ik al de mensen die zo lief hebben gereageerd op mijn vorige blogs, heel hartelijk bedanken!  Ik ervaar het allemaal echt als bemoediging en ook als bevestiging! Dank jullie! Eén brief gaf me weer moed en het besef dat het goed is dat ik niet alles direct (of ooit) goed kan doen. Het maakt me nederig en is dat niet één van de voorbeelden Jezus ons heeft gegeven? Dit is een stukje uit de brief van mijn dochter, Alice:  “……..So my thought right now is that God will lead you to be able to wonderfully share your gift of loving speech and advice when the time comes for that.  But right now he just wants you to act, and love, and walk humbly alongside him.  He gave you your gifts, so he'll make sure you can share them - we don't have to worry about that.  But while you are waiting to be able to do that, just do what you are able to able to do right now and value those things.  Speaking comforting words?  Not right now yet.  Giving wise advice?  Not in words at this time.  But showing love, compassion, you fill in the rest because you're there and you can see the opportunities ....  Instead of wishing for more, take what God is giving you to do right now and you'll be surprised soon enough that you're able to do the other things you don't think you can do now soon enough.   

Liefs, Marijke                                              

16-01-2012

 ‘Toeval’ bestaat niet?

We zijn hier inmiddels 7 weken, eigenlijk nog helemaal niet lang dus, maar het voelt alsof we al ervaringen hebben opgedaan van meer dan een jaar. Te veel om allemaal op een blog te schrijven, maar deze week was het even van: “ dit moet ik doorvertellen, het kan toch geen toeval zijn?”
Vorige week kwam een van de ouderlingen, Moise, de blinde ouderling, bij ons op visite. Hij wilde Joe iets vragen over een huwelijksbevestiging de komende zondag. Ik was er niet bij, maar hij wilde ook iets aan mij vragen, of Joe het door kon geven. Hij had gehoord dat ik met gehandicapte mensen had gewerkt. Hij zit in een organisatie voor gehandicapte mensen, hier in Benin, of ik misschien iets kon betekenen voor zijn organisatie. Joe bevestigde dat ik wat ervaring heb en dat het een eer was dat hij aan mij had gedacht. “Marijke zou het waarschijnlijk heel mooi vinden om zoiets te kunnen doen in de toekomst, ik zal er met haar over praten. Maar net als ik wil ze eerst werken aan haar Frans, het is beter om eerst een poosje te wachten met zoiets.”  Toen ik dat hoorde, dacht ik “Wie weet, wordt het nog wel eens wat!” Eerst zien wat het inhoud, maar misschien iets wat op mijn pad geplaatst wordt! God weet het.
Een dag later kreeg ik een vraagje van mijn kleindochter, Jacoba, uit Canada. Ze had het verhaal van Nanavi gelezen en was er zo door geraakt dat ze er een speech over wil gaan doen op school. De vraag was of ik wat meer over gehandicapte mensen wilde vertellen. Hoe gaan ze met gehandicapten om in Benin, hoe leven ze? Ik wist niet veel over gehandicapten mensen hier, verstandelijk of lichamelijk. De enigen waar ik iets over wist, waren de blinde ouderling (visueel) en Nanavi (lichamelijk). Toen opeens herinnerde ik mij het verhaal over ‘De tuin van Toyo’.
Toen ik nog in Nederland was, zocht ik op Google van alles over Benin, zo kwam ik toevallig bij de website van ’De tuin van Toyo’. Een Nederlands initiatief voor verstandelijk beperkte mensen ondersteunt ergens in Benin een opvanghuis en een dagbestedingsproject. Een vrouw, met de naam Pietje, heeft het allemaal, samen met haar man, opgezet. Ze komt elk jaar om te bespreken hoe het geld besteed wordt.  Het dagbestedingsproject heet ‘De tuin van Toyo’. (kijk maar eens naar die website). We hadden onze voorgangers al eens over ‘de tuin van Toyo’ gevraagd, maar die wisten er niets over. Daarom was het wat op de achtergrond van mijn gedachten geraakt.  Ik herinnerde me dat het hier ergens in de buurt moest zijn. Dus Joe en ik zochten het op de uitgebreide plattegrond op en wat zagen we? 10-15 minuutje rijden hiervandaan is het!  Bijna bij ons op de stoep! Toeval ?
We zijn er die middag heengereden. We werden hartelijk ontvangen door een groep mensen aan de poort. Iedereen wilde ons bekijken en een hand geven. Niet te vergelijken met een woonvorm in Nederland of Canada of Australia.

Het zag er oud en stoffig uit. De mensen waren ook niet al te schoon. Maar we werden enthousiast rondgeleid, met een grote optocht van bewoners achter ons aan. De vrouw die de leiding had vertelde ons van alles en je merkte dat ze echt heel veel hart voor haar werk had. Ze liet ons de gebouwen zien, de slaapkamers, de keuken. Als je met westerse ogen hiernaar kijkt, kun je wel in huilen uitbarsten, hoe kan dat zo!  Ze nam ons mee naar de tuinen, liet ons zien wie er daar allemaal wonen en werken en wat er allemaal verbouwd wordt. Wat een mooie dagbesteding! Het eten dat ze verbouwen is voor de bewoners. De mensen die in de tuinen werken voelen zich nuttig en zijn heel nuttig bezig. Ze lieten het ons met grote trots zien. In Nederland zijn ze nu aan het sparen voor een nieuw gebouw voor de woonvorm en een naaikamer, voor weer een dagbesteding straks! Het lijkt maar iets kleins, iets waar je als Nederlander niet trots op kan zijn (met onze eisen), maar als je weet hoe gehandicapten mensen en dan vooral verstandelijk beperkte mensen hier leven. Ze worden weggestopt, soms vastgeketend, niet over gepraat, weggedaan, zelfs verdacht van hekserij!

Hier hebben ze een dak boven hun hoofd, een bed om op te slapen, eten, kleren en vooral liefde, aandacht en dagbesteding! En kun je je voorstellen, het is één van de weinige opvang-mogelijkheden voor verstandelijk beperkte mensen hier in Benin!

We gingen enthousiast weer terug naar huis, toeval? Ik weet niet of ik daar iets zou gaan kunnen betekenen, maar de contacten, zo nu en dan even belangstelling tonen en even tijd en aandacht geven. Wie weet komt er nog iets anders van!

Mooi he, ‘toevalligheden’ die komen op je pad en waar leiden die heen? God kan het weten!

Liefs van Marijke

Afscheid!

Een blog, dat is iets wat iedereen op kan lezen, een openbare site, dus. Kan je daar wel alles op schrijven, de leuke dingen, maar ook de minder leuke dingen? Vandaag voel ik me minder blij, waarschijnlijk door al die afscheidsmomenten!

Ik heb al een poosje niet geschreven op mijn blog. We hebben een drukke week gehad, verscheidene keren naar Cotonou gereisd, veel mensen steeds over de vloer gehad, gezelligheid, drukte en….afscheid.

Vorige week hebben we mijn broer uitgezwaaid, afscheid genomen. Hij is hier drie weken geweest, het was echt heel erg gezellig. Hij heeft heel veel gezien, veel mensen leren kennen, veel foto’s gemaakt. En vooral met al die foto’s ben ik erg blij mee, hij kan die aan mijn moeder en mijn familie laten zien! Het is heel goed als ze zien hoe het hier is, iedereen wil zo graag met ons meeleven. We hadden gedacht dat wij zelf veel foto’s en filmpjes konden laten zien via internet en facebook, maar internet valt tegen hier erg langzaam.

Dat hebben we dit weekend weer eens gemerkt, alles lag er uit internet, de telefoon verbinding, dan merk je hoe geïsoleerd je bent hier! Ja, Benin is ver weg en het is een derde-wereld-land!

Nu is het 10 januari, we zijn weer in Cotonou. Nu voor het uitzwaaien van Gerrit en Titia, gisteren, weer afscheid! Morgen gaan Jan-Egbert en Elly en kinderen weer naar Nederland, hun vakantie zit er dan ook op, dus weer een afscheid.

Het afscheid gisteren was erg overweldigend. Meer dan zes weken hebben we met Gerrit en Titia opgetrokken. Ze hebben ons  ingewerkt, veel laten zien, veel gepraat, veel gedeeld. We kenden elkaar niet, maar na zes weken zo intensief samen zijn, hebben we elkaar wel leren kennen.

We wisten dat ze weg zouden gaan, daarom zijn we hier gekomen, we gaan de taak hier van hen overnemen. Maar, gisteren, op het vliegveld, met heel veel mensen van de kerken hier, al dat afscheid, de tranen, de realiteit!

Ik werd bang, angstig, “wat doen we hier! Wat kan ik hier?” Het voelde opeens zo overweldigend, een zo’n ontzettend grote taak! Hier met Joe achterblijven, met z’n tweetjes in de Mono-Couffo. We kennen nauwelijks de Franse taal, laat staan het Adja of het Fon! En nu het afscheid van ‘de pasteur’ en zijn vrouw, ‘madame Titia’, die er zes jaar voor de kerken hier geweest was. Wat waren ze geliefd! Ik wilde de mensen troosten en zeggen dat ik mijn best wil gaan doen om de taak van Titia en Gerrit over te nemen, maar ik kon het niet in het Frans zeggen, mensen wilden mij troosten, toen ze zagen dat ik mijn tranen niet kon houden, maar ik verstond het niet! Wat voelde ik me onmachtig en totaal niet ‘klaar voor de taak’. Wat heb ik mezelf eigenlijk ingebeeld dat ik dit kan gaan doen? Ik kan het niet!!!

Ze zijn nu weg, inmiddels aangekomen in Nederland. Opgehaald door mensen daar die van hen houden, familie, vrienden, de nieuwe gemeente in Den Haag-Rijswijk. Zij beginnen daar hun nieuwe leven en taak. Ik wens ze Gods zegen daar.

Het is goed, wij moeten ons plekje hier vinden, onze gaven en liefde delen, met Gods hulp, Zijn zegen.

Ik was vandaag weer even op internet, op Facebook, het kon weer even! Ik heb zelfs weer even gebeld met mijn moeder, met mijn dochter, Evelene. Even liet ik merken dat ik het even moeilijk heb hier ver weg in Benin, al het afscheid…….

Toen merkte ik het weer……mensen over de hele wereld, familie, broers en zussen, bidden voor ons, steunen ons….!.

Afscheid nemen is moeilijk en dat mag iedereen wel weten……… maar we zijn hier om de kerken te steunen, er te zijn voor de mensen om ons heen, onze gaven te gebruiken. Waarschijnlijk op een andere manier dan Gerrit en Titia, maar we gaan ons best doen en dat kunnen we samen met al die mensen die aan ons denken, die voor ons bidden! Dan zorgt God voor ons, dan kunnen we ons aan Hem toevertrouwen.

Wij bidden ook voor jullie en als iemand van jullie zich zwak voelt of gebed nodig heeft, schrijf of bel ons dan, dan kunnen we gericht voor jullie bidden! Bidden voor elkaar is zo’n zegen!

Gerrit en Titia lieten een papiertje voor ons hier op de w.c. hangen: ”Afscheid scheidt alleen lichamen, geen geesten”!

Dat voelt goed, zo ver weg van elkaar, maar er toch voor elkaar zijn!

Ik wens jullie Gods zegen en de kracht van de Heilige Geest!

Liefs, Marijke (en Joe)