Edo en Rebecca

We kloppen aan bij de poort van het opvanghuis in Madjrè en kijken door het gaatje in de deur……, ja daar komt de poortwachter al aan. De deur gaat open en wij worden binnengelaten en opeens….. “Aaaaaaaaahh!” daar komt kleine Edo aan gerend, hij is helemaal enthousiast, schreeuwt het uit en omhelst ons, “aaaaaaahhh!”, hij is altijd zo blij als wij komen.

Handen hartelijk schudden, ons enthousiast ontvangen, dat gebeurt elke week weer. Steeds zijn de mensen blij dat we komen. “Welkom!”, “Hoe gaat het?” Altijd even kijken of we vandaag weer iets bij ons hebben voor hen. De ene keer hebben we een biscuitje voor iedereen de andere keer niets en dan weer eens een appel uit Cotonou. Vandaag hebben we een voetbal meegenomen. De andere voetbal, die we al eens eerder hebben gegeven is stuk, dus de vorige week hadden we beloofd deze keer een bal mee te nemen.
Edo, de jongste bewoner, is al begonnen met voetballen, een paar anderen doen mee. Hij is een heel enthousiast mannetje, een kind van ongeveer 10 jaar oud? Hij woont hier al zolang wij hier komen, hoe oud hij was toen hij hier kwam weet ik niet, maar is dit wel een plek voor zo’n jongentje? Wij lopen nog wat rond om iedereen even de hand te schudden en te begroeten. We nemen altijd even de tijd om iedereen te begroeten, dat is hier belangrijk. Iedereen vindt het fijn om persoonlijk begroet te worden, maar niet iedereen durft of komt zelf naar ons toe. Dan opeens voel ik een handje, die mijn hand wil vastpakken, even voelen of ik iets in mijn broekzak heb, even mijn aandacht vragen. Dat is Rebecca, een meisje van ongeveer 11 jaar, het jongste meisje hier. Het is nu ongeveer de derde keer dat we haar hier zien, ze is hier nog niet zo lang. De eerste keer, was ze erg schuw, keek ze wezenloos naar ons en durfde ze nauwelijks een koekje of een appel van ons aan te nemen. Ze praat niet, of ze iets hoort, weet ik niet. Elke keer als we haar zien, is ze gekleed in een grote donkerblauwe T-shirt, zonder mouwen, een soort grote hemdjurk. Ze loopt wat rond, een beetje engelachtig, zonder expressie, maar lief, breekbaar, onschuldig en zo ontzettend kwetsbaar. Rebecca heet ze, we merken wel dat haar medebewoners van haar houden. Als ze vergeten wordt, is er meestal wel iemand die haar naar voren schuift: “…en Rebecca dan?”
De vorige keer, was iemand bezig om haar onderbroekje aan te trekken, “die moet ze aan hebben, maar het lukt niet!” Een van de medebewoners had een onderbroekje vol gaten in zijn hand, om Rebecca te helpen, maar het lukte niet. Ik nam het en zei tegen Rebecca : “vrouwen hebben hier meer verstand van, he, Rebecca!”  Rebecca begreep er niets van, maar keek mij aan, en vanaf die keer vond ze me lief, elke keer als we hier zijn loopt ze naar mij toe, zit ze naast mij en kijkt ze wat schuw naar mij en dan weer naar mijn handen of mijn broekzak, dus nu ook weer. Rebecca loopt met me mee als ik de anderen begroet…
Nadat we iedereen begroet hebben, doen we wat mee met het voetballen en dan begint er iemand met de bal over te gooien. Al meer mensen doen mee en de kring wordt groter, Joe doet nu ook mee en de kring is echt groot, met kleine Edo in het midden als aandachttrekker. Hij vangt de bal als iemand niet ver gooit en dan is hij helemaal dolenthousiast en als hij een poosje geen beurt krijgt, kijkt hij sip, maar dat is zo weer over.
Rebecca staat er wat wezenloos bij, ik zie dat ze geniet. Iemand gooit de bal naar haar, ze begrijpt niet wat ze moet doen. Ik pak de bal en haar handen en samen gooien we de bal, ze lacht. De volgende keer als de bal naar haar gegooid wordt vangt ze het, maar teruggooien wil nog niet, maar ik heb Rebecca zien lachen! Vanaf nu speelt ze mee, ‘voor spek en bonen’, de medebewoners genieten mee. Zo mooi om te zien dat zij Rebecca echt ook wel zien…..
Later, als Joe het Bijbelverhaal vertelt, dit keer over Noach en de Ark, zit Rebecca naast me, haar handen spelen met mijn vingers, wil mijn ring afdoen, voelt of er iets in mijn zak zit. Ze luistert niet, ik weet niet of ze het hoort of het zelfs begrijpt, maar ze zit daar zo heerlijk naast me.
En dan later, als we samen gaan zingen en gaan dansen, dan opeens dans ik daar samen met Rebecca, uitbundig, heel blij! Ze lacht, de anderen zien het, ze merken het ook!

Als Joe gebeden heeft en zegt dat God van iedereen houdt en dat Hij voor iedereen zorgt, zegt een van de jongens, die hier ook woont, “God zorgt ook voor de zieken hier bij ons en Hij houdt ook heel veel van de kinderen hier!” “Ja”, zegt Joe, “God zorgt voor jullie allemaal en zorgen jullie maar goed voor elkaar, vooral voor de kinderen hier, daar houdt Hij extra veel van!”  “Ja”, zegt de bewoner, “wij zullen de kleinsten hier beschermen, zoals Rebecca en Edo!”.
Rebecca en Edo, twee hele kwetsbare kinderen, verstandelijk beperkt? Psychisch ziek? Wat is hun verhaal, wat is er met hen gebeurd?  Is dit een goede plek voor ze? Zij hebben echt bescherming nodig!
God zorgt U alstublieft voor hen? God kent ze, Hij zorgt voor ze.
Ik zou heel graag hun verhaal leren kennen, waar komen ze vandaan, wie is hun familie, waarom zijn ze hier?
Bidden jullie met mij mee voor deze kinderen?

Liefs, Marijke

Contacten ver weg en dichtbij…heel bijzonder!

Vandaag is het 19 oktober, onze zoon, Ian is jarig, vanavond gaan we bellen. We hebben wat verjaardagen deze maand, in ons gezin. Deze week alleen al: op maandag, onze kleinzoon Gerard en op woensdag, onze kleindochter Anne, vandaag dus nog een verjaardag en a.s. maandag is het Joe zijn 60^ste verjaardag. Even een berichtje op Facebook, een telefoontje, soms even skypen…….mooi dat dat allemaal kan, we zijn zo ver van elkaar, maar we hebben dus contact. Ik dank God voor moderne communicatie, voor telefonisch contact, voor internet!

Ja, internet, telefonische contacten overzee en ver weg, echt een wonder! Dat besef je extra, als je in een land als Benin woont, hélemaal als je in de ‘bush’ rijdt, over hobbelwegen, langs dorpjes die nauwelijks het stenen tijdperk uit zijn. Deze week bijvoorbeeld. We hadden al vroeg een afspraak om langs wat dorpjes te gaan, maar op dinsdagochtend om ongeveer 10uur bel ik meestal met mijn moeder in Groningen, vanaf ons huisje in Dogbo. Nu moest het onderweg, in de auto, ver weg van de échte bewoonde wereld. Het had de laatste tijd erg veel geregend, er zaten overal kuilen in de weg, grote plassen, we werden heen en weer geslingerd…en dan spreek ik zomaar met mijn moeder, in haar flatje in Groningen! Even ‘thuis zijn’, even die lieve vertrouwde stem…zo midden in het ‘nowhere’! En dan het skypen! We hoorden deze week het kraaien van onze bijna 3 maand oude kleinzoon Micha, met zijn trotse moeder en we zagen zijn prachtige lach, het leek alsof hij ons echt zag! We hadden oogcontact met hem, prachtig toch! Goddank voor moderne communicatie, voor de kans om zo contact te hebben met familie! Zo bijzonder en wat een wonder!

Een wandeling door zo’n dorpje is ook bijzonder. Mensen van de kerkjes van de ERCB te ontmoeten, contacten te leggen. Er is meestal iemand van de lokale kerk daar, die ons langs wat huisjes van kerkleden leidt en dan praten we over hoe het gaat, in de gemeente, in het gezin, de familie. Het is goed voor ons om te zien hoe de mensen wonen en leven, we praten met ze…….in het Adja…., onze vertaler Samuel is dan gelukkig bij ons. De laatste paar keren dat we dit doen, heb ik een paar kadootjes in mijn tas, een mooi Nederlands babytruitje, broekje, rompertje, jurkje (ja, erg bedankt nog, lieve mensen in Nederland!). En als er ergens een baby is, kijk ik even wat voor maat de baby ongeveer is, “Is het een jongen of een meisje?”, “Welke vindt je leuker?”, dan geef ik hen een van de kleertjes, en ze zijn altijd heel blij met de kleertjes! Maar ja, het gesprek moet wel allemaal vertaald worden in het Adja en een beetje met ‘handen en voeten’ praten, want de meeste mensen in die dorpjes kunnen geen Frans spreken of verstaan, in ieder geval de vrouwen niet. En al laten ze mij merken dat ze heel blij zijn met mijn bezoekje, dan toch voel ik me een vreemde, een buitenstaander. Ik ben al heel bijzonder voor ze, omdat ik blank ben en ook nog een kadootje voor hun baby heb en dan ik spreek ik ook nog een heel andere taal dan hen. Zowat iedereen in zo’n dorpje komt uit zijn huisje en roept ons na en we hebben altijd een stoet kinderen achter ons aan lopen, “Yovo, yovo, bonsoir, ça va bien? (“witte, witte, hoe gaat het met je?”) Dat is dan ook het enige Frans dat ze kennen, ze weten denk ik totaal niet wat ze zeggen. Het is wel leuk…. en wij groeten ze dan soms terug in het Adja, maar tot nu toe is het enige wat wij in het Adja kunnen zeggen: “Amèibòh, mi fon a, mi le’kèdè a?” (“zwarte, goedendag, hoe gaat het met je?”) . Het is dus goed dat we elke keer een vertaler bij ons hebben, maar het zou leuker zijn als…..

….en daarom ben ik met mijn hulp, Mariette, begonnen met het oefenen met het Adja, ik wil het niet een taalstudie noemen, maar woordjes en begroetingen oefenen. Gewoon een beetje begroeten, laten zien dat ik de moeite wil doen… misschien later een beetje een echt gesprek,  bijvoorbeeld als coach, zoals we doen met een stel met huwelijksproblemen. Zo’n gesprek doen  we nu met behulp van Mariette, maar het zou mooi zijn als……wie weet? Eergisteren zijn we begonnen, het alfabet leren uitspreken. Wat moeilijk, sommige woorden! Bijvoorbeeld de ‘n’en de ‘k’, tegelijk uitspreken, een rare klik in je keel maken ‘nk’, de ene ‘o’ spreek je zo uit en de andere weer anders, als je een ‘x’ leest, spreek je die uit als een soort ‘g’. Ik hoef nog niet te leren lezen in die taal, maar als ik de woorden zie, dan begrijp ik beter hoe ze uitgesproken moeten worden.

Gistermiddag hebben Mariette en ik samen een wandeling gemaakt en onderweg allemaal mensen ontmoet en bezocht om wat woordjes te oefenen. Eerst hebben we Exaucé, Mariette haar jongste kindje van 4 jaar, naar zijn school gebracht en in alle lokalen even gekeken. Daarna hebben we heerlijk gewandeld, langs allemaal bekenden. Hier en daar even gezeten en voorgesteld en zo veel mogelijk Adja geoefend. Op de brommertaxi (zemidjan) zijn we samen weer naar huis gegaan aan het einde van de middag. Denk maar niet dat ik nu heel veel woorden ken, ik ben ze zowat allemaal weer vergeten! Maar ‘t is een begin en ‘al doende leert men’ en ‘oefening baart kunst’, toch?

De contacten overzee gaan dus behoorlijk goed en ik ben daar heel erg dankbaar voor, ik heb dat ook nodig en mijn familie ook.  Ja, internet, telefonische contacten overzee en ver weg, echt een wonder, maar nu de gesprekken in het Adja nog, dichtbij, met de buren, de kindertjes, de vrouwen, onze lieve vrienden in het huis in Madjrè. Aan die communicatie wil ik nu gaan werken en dat is toch heel bijzonder! Jullie horen nog wel eens hoe dat gaat….. of niet, maar ik doe mijn best.

En nu:  ‘ba-ba y o!’ (tot ziens!) en ‘é wan nin nin!’ (tot de volgende keer!)

Heel veel liefs, Marijke

Huwelijksproblemen, financiële problemen…..

Deze week, wat hebben we meegemaakt?
Ach van alles, maar wat kan ik met jullie delen? In ieder geval dat ik met Mariëtte, onze huishoudelijke hulp, afgesproken heb dat zij met mij twee keer per week Adja, de taal van hier, gaat oefenen. Mijn Frans is ook nog niet ‘je van het’, maar ik kan me in ieder geval hier in Dogbo, met de ‘locals’ behelpen. De mensen hier spreken ook maar gebroken Frans, dus het gaat hier wel en ik ga ook gewoon lekker door met het Frans leren. Maar Adja is ook heel belangrijk!
De meeste vrouwen hier spreken geen of maar een beetje Frans en als wij bij gezinnen langs gaan voor een bezoekje moeten hun mannen of tolken het altijd voor ons vertalen en dat maakt een gesprek minder vertrouwd.
Een voorbeeld daarvan, deze week:
Dinsdag  kreeg Joe bezoek van Jacques*, ouderling van een kerk in één van de armste hoekjes van de Mono-Couffo. Z’n vrouw Simone was bij hem weggelopen. In de tijd dat hij zich focuste op z’n studie bij de opleiding voor de kerkleiders, heeft hij teveel dingen laten liggen thuis. Ze kregen als gezin wat extra financiële hulp hiervoor, maar ondanks dat stond Simone wel veel alleen voor het gezin en maakte ze beslissingen, zonder het met haar man te bespreken. Ze ging geld lenen, met het plan om iets op te zetten, waarmee ze zelf geld kon verdienen. Maar ze gebruikte het geld voor iets anders wat nodig was en ze kon  uiteindelijk de schulden niet terugbetalen. Ze is voor de schuldeisers gevlucht naar het ouderlijk huis in een ander dorp en heeft haar man en kinderen met het probleem achtergelaten. Zoiets betekent, vooral hier, enorm veel schaamte voor deze man, al de schulden en de vernedering van de vrouw die hem heeft verlaten. En toen kwam hij bij Joe, de Pasteur Missionaire. Uiteraard zal er ergens bij hem de hoop zijn dat wij hem konden helpen met geld van DVN. Maar uiteindelijk was het volgens Joe een goed gesprek, over de verantwoordelijkheid van man en vrouw voor elkaar, maar ook over de rol van de familie en de kerk. Er werd een afspraak gemaakt om later in de week weer te praten, dan in bijzijn van Simone, als dat mogelijk is. Echt: ‘petje af’ voor deze man, het is echt een hele vernedering om aan anderen te vertellen dat je vrouw er vandoor is en dat je schuldeisers aan de deur hebt!
Donderdagmiddag 11 oktober: gesprek met Jacques en Simone.
Zoals Joe en ik dat ook al in Nederland fijn vonden, wilden we dit volgende gesprek samen doen, voor de vrouw waarschijnlijk ook fijner. Niet twee mannen met één vrouw, maar ik, als andere vrouw erbij,  met behulp van Mariëtte als tolk. Dat was een goede keuze, blijkt, want Simone kende Mariëtte nog als tolk uit de tijd van Ali Simpelaar. Ze was blij, dat we zo konden praten, ook met een vrouwelijke tolk erbij. Het was dus vertrouwd en het was ook een goed gesprek.
We hebben ieder de kans gegeven om hun eigen verhaal te vertellen. Zelfs Jacques sprak in het Adja, zo kon zijn vrouw precies horen wat hij ons vertelde en Mariëtte vertaalde. Joe gaf als voorbeeld dat als je een hond koopt en hij blijkt vals te zijn er hij wil iedereen bijten, dat je dan ook niet wegloopt en je gezin met de gebakken peren laat zitten. Je probeert samen een kooi te maken om de hond daar in te doen en een oplossing voor de hond te vinden. De vrouw moest daar om lachen, ze zag wel in dat zij voor het probleem was weggelopen en haar man en kinderen ermee liet zitten. We hebben samen verder gesproken, zij moeten samen een kooi bouwen voor dit probleem en samen oplossingen gaan vinden. In de Bijbel staat dat als je problemen hebt, je eerst naar je eigen familie moet gaan om hulp en als die niet kunnen helpen, naar je kerkfamilie en daarmee samen de oplossingen gaan vinden. Het gesprek is wel anders gegaan dan de man had verwacht, denk ik. Hij had gehoopt op financiële hulp van ons, maar zo gaat het niet. Problemen in je gezin zijn allereerst je eigen verantwoordelijkheid, samen als man en vrouw, dan hulp zoeken bij familie en kerkfamilie en er ook samen mee naar de Here te gaan. Toen we dat zeiden, merkten we dat ze dat nog niet gedaan hadden. We hebben hen op hun hart gedrukt, dat ze dat echt samen moeten gaan doen, bidden of de Here hen hierbij wil helpen.
Jacques en Simone hebben veel samen te bespreken en we hopen dat ze dat ook echt gaan doen. We spreken af over een week weer bij elkaar te zitten. Ze spreken beiden uit dat ze bereid zijn om de problemen samen aan te pakken en daarin de weg te gaan die de Bijbel wijst.
We hopen echt dat ze op tijd aan de bel hebben getrokken en dat ondanks de schaamte, ze met iemand zijn gaan praten, om zo oplossingen te kunnen gaan vinden. Het is zo verdrietig dat het zo vaak gebeurt, dat het te laat is om anderen je moeilijkheden te vertellen, omdat je je er voor schaamde!
Dit is dan een voorbeeld, we kunnen hier dus ook aan de huwelijken werken. Te zijner tijd, misschien niet als in Nederland met een huwelijkscursus, maar gewoon samen, wij als man en vrouw met andere mannen en vrouwen, praten over hun relatie. En Mariëtte is daarvoor een perfecte vertaler en misschien gaat ze het Adja me zo goed leren, dat we het zonder haar kunnen doen. Maar zo ver is het nog lang niet!
/Trouwens, Joe kwam net terug van de kerkenraad en daar was ouderling  Jacques, met zijn verhaal over de moeilijkheden met zijn vrouw en de financiële schuld. Hij vroeg om hulp en gebed aan zijn medebroers, mooi he? Zo moet het nou, delen van je moeiten en zorg met de mensen die God om je heen gegeven heeft!
Wij zijn ook allemaal broers en zussen, als we onze hulp bij Hem zoeken, waar we ook wonen. En als we weten dat onze broers en zussen moeilijke dingen meemaken, kunnen we in ieder geval voor ze bidden. Zouden jullie ook willen bidden voor dit gezin in Benin?
Nog iets, nog een ander, niet minder groot dilemma, die we eigenlijk hadden moeten bedenken en verwachten. Al deze mannen, die meestal een druk gezin hebben, die moeten werken voor een inkomen, die ook veel werk hebben door hun ambt als ouderling. Zij gaan naast dat drukke leven ook  nog een driejarige opleiding volgen uren van hun eigen dorp. Elke maand één week of één weekend, drie jaar lang, en aan het einde van de opleiding vier weken achterelkaar, om alles af te ronden.
Dat is erg veel gevraagd, een hele opgave. Nodig voor de kerken, voor de zelfstandige toekomst van de kerken hier, maar is dat misschien wel erg veel gevraagd voor mensen, die gezinnen en andere verantwoordelijkheden hebben?
Wat is eigenlijk het belangrijkste, je gezin, de kerk? Moeilijk dilemma………wat vraagt God eigenlijk van ons?
Jullie zien, er is veel wijsheid nodig, er is dus genoeg te bidden, God zij met jullie!
Jullie zus, Marijke

*We hebben de namen maar veranderd

Weer terug in Benin, na zes weken Nederland....

Het is nu 1 oktober, er zal nooit meer september 2012 zijn, het leven gaat alleen vooruit….dus weer uitzien naar de volgende keer?  Natuurlijk, wel een beetje, maar als we in Nederland zijn is het goed en genieten we daar, maar als we hier zijn is het ook goed en genieten we hier ook en zijn we hier aan het werk samen met onze Beninse broers en zussen hier.
En ik zat er vandaag weer helemaal in, in die Beninse sfeer.  Hier is een berichtje dat ik vanochtend op Facebook zette:

• onze hele veranda vol met een vrouwenkoor in hun beste kledij, met hun kinderen, die nu spelen met mijn duplo. Ze waren (mochten even)een opname aan het maken voor een praisevideo, in onze tuin. Nu regent het al meer dan een uur. Ze praten en hebben lol in hun eigen taal (Adja) en doen net alsof ze thuis zijn. Wat moet ik nu doen?

Marijke Plug Moet ik dit echt gezellig vinden?

Marijke Plug .......of toch nog een taal erbij leren.......en frans is al zo moeilijk!

Alice Plug :-). No, not if you're not feeling it. Just walk around with a broom and a dust cloth around your hair, so you look busy :-)

Alice Plug Or maybe they'll just be impressed by how hard you're working on the computer :-). If you knew Adja you could tell them that your daughter is too :-).

Marijke Plug Alice, they still are there and it's not nice anymore. Yes, I am sitting behind the laptop and they see me through the screendoor. I hear them talk about 'hollandaise' that must be me. I don't have any goodies in the house. They all had water to drink. I just gave them some of the nice babyclothes I got from Holland, so I am nice enough, I hope.

Alice Plug Yes, you're nice enough. But they might be enjoying the feeling of sitting under a nice veranda, pretending to be on holiday. So I say you just push away that Dutch need to be gezellig (it really is Dutch, so leave it there) and just go on with what you were planning for today. Except for the part where you were going to sit on the veranda.

Coosje Helder Oh, Marijke....that's a tough one all right. Sterkte daarmee.

Idske Plug When in Rome--------Where is Joe? Maybe ask God to make them leave please?

Alice Plug True, God does answer prayer .... :-P

Marijke Plug …..did you guys pray? They left! An hour after Joe was home again, he asked the organizer to finish it all within half an hour. (We will put the video on u-tube as soon as it is ready) About twenty people (men, women and children) and they were here for four hours!

Coosje Helder But then again, they don't have a sense of time, do they? You could have known that! :p

Onderkant formuJa, ik ben het vergeten! Als iemand hier vraagt: “Mogen we even….?” dan is het meestal geen even! Coosje, mijn schoonzus, mijn  trouwe Facebook friend en blog-lezer, helemaal in Canada, weet het beter dan mij! ‘I could have known that!’

We zijn weer terug in Benin, na zes weken Nederland!
En... eigenlijk zijn ze hier echt heel mooi bezig!
Bertin, de ouderling van Dogbo, heeft het allemaal georganiseerd. Gisterochtend was er een gezamenlijke dienst van Dogbo en Djakotomey. Eerst hadden we de normale dienst en daarna moesten we een paar nieuwe liederen instuderen. Voorin de kerk stond een opnameapparaat, een paar extra instrumenten, er waren twee mannen met echte filmcamera’s en een ‘regisseur’. Bertin en een groepje mensen hadden al veel voorbereid en voorgestudeerd, want ze hadden een paar ware dansjes erbij. Bertin zelf was de voor/hoofdzanger, hij begon op zijn knieën met zijn handen in de lucht “Moooooon Dieu!”. De hele gemeente moest meedoen met het zingen en het dansen, allemaal onder leiding van Bertin.
En vandaag dus nog het koortje, samen met Bertin, in mooie kleren, dansend, zingend, in onze tuin.
Ik ben nieuwsgierig hoe het allemaal wordt. Ze hebben het echt heel goed in elkaar gezet en georganiseerd. We hebben ook duidelijk aan Bertin laten weten dat we dit ontzettend goed van hem vinden. Hij wil heel graag dat er nieuwe liederen in onze kerken gezongen worden, er is maar een hele kleine keuze. Hij wil graag dat onze kerken gepromoot worden, dit is dus voor evangelisatie en om onze kerk bekender te maken.  
Dit is nou wat we willen, dat de mensen  zelf met hun eigen ideeën komen, het zelf gaan organiseren, het op hun eigen manier gaan doen. Echt op hun eigen manier, heel anders dan hoe het wij het in Nederland zouden doen, maar wij zijn ook niet in Nederland!
Ja, Idske(mijn schoonzus uit Australia), “when in Rome, do as the Romans”, ik ben nu in Benin, en wat is tijd nu eigenlijk?
En zoals Idske me ook aanraadde, op Facebook:
Idske Plug "Go have a cuppa on your veranda and enjoy your space.”

En dat merkte ik vandaag ook weer duidelijk, we zijn écht weer in Benin, neem alle tijd en geniet ervan!!!

p.s. Als de dvd’s klaar zijn, willen we ze gaan promoten in Nederland, het geld gaat naar de kerken hier en dat hebben ze dan zelf gedaan en zelf verdiend en niet die ‘hulpverleners’, uit het buitenland!
Liefs, Marijke