‘De Here is goed, Zijn liefde duurt eeuwig!’

Dogbo, Benin, zaterdag, 31 december, 2011.

Oudejaarsdag alweer, ‘de Here is goed, Zijn liefde duurt eeuwig!’

Morgen is het 2012, het nieuwe jaar. In Nederland zeggen ze morgen tegen elkaar: “Gelukkig nieuw jaar!” of “Veel heil en zegen!” en in Groningen : “Veul hail en zeegn!”. Wat zeggen ze hier? Ik heb dat nog niet gevraagd, wat zeg ik vannacht tegen de Beninese mensen? Wij zullen ook eerst wel “gelukkig nieuw jaar” zeggen, want we vieren het met ons DVN-team, in Cotonou.

Vandaag gaan we (Gerrit, Titia, mijn broer Jurrien, Joe en ik) samen in onze auto naar Cotonou, naar Richard en Wianne en kinderen. Het is wel fijn om zoiets samen te vieren, in Nederland zouden we het met familie of goede vrienden vieren, nu met ons team, dat zijn nu onze familie en vrienden. Dat voelt wel zo en dat is goed!

Er is veel gebeurt in het afgelopen jaar: het besluit om naar Benin te gaan, het stoppen van mijn werk bij st. Sprank, het afscheid als domineesgezin van de gemeente in Hoogezand-Sappemeer, de eerste reis naar Benin, onze reis naar Canada, bij Alice en Allan en de kinderen, de voorbereidingen voor onze uitzending, het afscheid van onze familie en vrienden, de verhuizingsdrukte aan het eind, de uitzenddienst en dan nog het hele mooie afscheidsweekend met ons gezin. Het was een druk jaar, een emotioneel jaar, maar weer een jaar waar God dicht bij ons was. God heeft ons heel veel gegeven, ons fijne gezin, met onze lieve kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen, lieve familie en vrienden!

Weer een gezegend jaar, ‘de Here is goed, Zijn liefde duurt eeuwig!’

De afgelopen week hebben we een paar dagen vrij genomen. Dat doen veel mensen in Nederland ook, vrij nemen tussen Kerst en Oud en Nieuw. We zijn met z’n vieren, Jurrien, de taxichauffeur, Gregoire, Joe en ik, naar het noorden van Benin gereden. We hebben het Nationale park Pendjari bezocht, we zijn naar de Tata Sumba’s geweest en naar de ondergrondse woningen/vluchtoorden in Abomey, geweest. Het was echt de moeite waard. Als jullie eens hier komen nemen we jullie daar ook mee heen! Zo interessant en zo indrukwekkend! Het park is ontzettend groot, je kunt er uren doorheen rijden met je ‘fourwheeldrive’ en nog lang niet alles gezien. We hebben veel herten gezien, reebokken ofzo, bavianen, allerlei soorten vogels, krokodillen, buffels, olifanten! Jammer geen nijlpaarden of leeuwen, die zijn er wel.

De Tata Sumbas zijn heel bijzondere woningen, waar gezinnen al generaties wonen. Heel geniaal ontworpen, maar toch heel basaal, gemaakt van rode zand en koemest. De mensen wonen op het dak van de huisjes, maar op dat dak staan weer kleine hutjes met rieten daken en dat zijn de slaapkamertjes.

Je kunt het vast wel googlen, echt een aanrader om dat een te bekijken. We hebben veel armoede gezien en ook veel heidense offerplekken, ook veel moskeeën, maar ook veel kerken, allerlei, veel Rooms-katholieke en Pinkster en overal zie je heel veel teksten uit de bijbel, overal zie je ze hangen, bij winkeltjes, kapperszaken, de slager, de brommers, bij restaurantjes. Geloven in iets speelt hier echt een grote rol. Een Afrikaan vindt het raar als ze horen dat iemand nergens in gelooft. “Je moet toch ergens in geloven!” of het nu Voudoun (heidendom) is, de Islam of in Jezus de Zoon van God. Het is verdrietig om te zien dat er hier veel misleiding is, afgoderij, angst, onmacht, maar dan merk je ook geruststellend dat God door alles heen werkt, ook hier in Afrika!  

‘de Here is goed, Zijn liefde duurt eeuwig!’

Vanavond en morgen  vieren we Oud en Nieuw. Jullie in Nederland en Canada en overal op de wereld en wij hier in Benin, met vrienden en familie, zelfs met mijn broer! Ik ben nieuwsgierig hoe de ervaring zal zijn. Zeker geen vuurwerk in de kou! Maar wel met oliebollen en een glaasje Berenburg!

Joe is nu bezig met het beslag van de oliebollen. Een oudejaarsdag zonder oliebollen is geen ‘oudejaarsdag’ voor hem. Die rare ‘in Australiegeboren-opgegroeid-in-Canada-lieve-halve-Nederlander-die-in-Benin-woont’ van mij! Wat houd ik toch van hem! Ja, ik ben wel erg gezegend, een hele lieve man, die heel veel van mij houd en waar ik heel veel van houd en dan ook nog lieve kinderen en hele lieve kleinkinderen, wat houd ik toch van ze! Echt waar, ook al zijn we zo ver van elkaar!!! Onze familie en vrienden, broers en zussen overal op de wereld, we zijn erg gezegend!

‘De Here is goed, Zijn liefde duurt eeuwig!’, het afgelopen jaar, dit komende jaar en voor eeuwig!

We wensen jullie allemaal God’s zegen en Zijn liefde toe in het nieuwe jaar 2012!

Heel veel liefs van ons, vanuit Benin,

Joe en Marijke Plug

Kerst

Vrede op aarde voor de mensen van wie God houdt!

Het is vandaag kerst, ook in Benin. Maar waar is mijn vertrouwde ‘kerstgevoel’?

We horen vanaf gisteren steeds gezing en gejuich in de verte. Een paar straten hiervandaan is er een grote ‘convention’ van de Pinkstergemeenten. We horen allerlei wijsjes, maar geen bekende, je zou zo zeggen dat de kerstliedjes universeel zijn. ‘Stille nacht’ en ‘Gloria in exelcis Deo’,  enzo, die klinken hier niet. Dat geeft mij meestal een kerstgevoel, al die bekende liedjes.

Maar toch….ik heb inmiddels wel een kerstgevoel, het echte kerstgevoel……...

Gisteravond, van 9.30-12.00uur bij ons in de kerk, vanochtend weer in onze kerk. Blijde mensen, oud en jong, die het kerstverhaal heel enthousiast beluisterden, erop reageerden, zongen uit volle borst! Jezus, het Licht der wereld, daar ging de preek over, Hij is geboren in Bethlehem…...voor ons, voor onze zonden….…in een armoedig stalletje, hij lag in een voederbak.

Dat werd hier ook verteld…….Jezus wilde als mens zijn, en niet als een rijk mens in een comfortabel huis, met alles er op en er aan, maar een schuur, niet een prachtig wiegje, maar een voederbak! Ik zie al die mensen om me heen, allemaal arme mensen, ze wonen in hutjes en slapen niet op mooie bedden en in prachtige wiegjes. Hij werd zoals deze mensen hier, Hij kwam ook voor deze mensen! En ik heb vandaag met Kerst ook echt gemerkt dat de mensen hier daar ook heel erg dankbaar voor zijn. Hier wordt echt Kerst gevierd en deze mensen hier weten hoe het is om echt in armoede geboren te worden.

Wij in het westen zijn in een heel andere wereld geboren, in heel andere omstandigheden.

Bethlehem is voor ons veel meer een ‘ver van mijn bed show’. Voor wie is het nu echt beter te begrijpen?

De vraag blijft: “Wat betekent Kerst voor mij?”. Wat is nou een ‘kerstgevoel’?

Vrede op aarde voor de mensen van wie God houdt! 

Bedankt God, dat U van ons houdt, als wij dit alles echt geloven! 

Veel liefs van Marijke

(deze week even geen twee keer een blog!)

Bijzonder

Wat is het hier toch mooi, wat is het hier toch bijzonder! Ik ben zo blij om dit weer met jullie te delen!

Het is zondag, 18-12-2011. Het weekend voor kerst en hier het eerste weekend van de schoolkerstvakantie.

En weet je wat er dan gebeurt hier in Benin? In dat weekend  wordt  er elk jaar een grote ‘Convention de Décembre’ gevierd. Alle kerken van de ERCB zijn dan uitgenodigd om vanaf vrijdagavond tot zondagmiddag samen te zijn. Om te zingen, bidden, luisteren, ontmoeten, eten. Er is dit jaar een school afgehuurd , de klaslokalen worden gebruikt om in te slapen en op het schoolplein staat een grote afdak met allemaal kerkbanken en muziekinstrumenten en hele grote speakers.

Ze houden hier van lawaai, dus de speakers staat erg hard.

Wat een weekend!

We hebben ontzettend genoten en we waren vanmiddag dan ook ontzettend moe, toen we thuiskwamen!

Er waren meer dan 300 mensen! Alles is tot in de puntjes verzorgd. Je ziet vuurtjes met pannen met eten en mensen erom heen, voor weinig geld kan je daar wat rijst, pate, saus, koekjes of oliebolletjes kopen. Er zijn t-shirts te koop met een logo van dit weekend er op, speciaal gemaakt voor dit weekend.

Mensen hebben kilometers moeten sjouwen om de kerkbanken van hun kerkjes daar te krijgen. Ze lopen met een bank op hun hoofd echt kilometers! Het eten en al het andere wordt ook op hoofden, op brommers en misschien de instrumenten en versterkers met een gehuurde auto.

We zijn op vrijdagavond even langs geweest om te kijken hoe het opzetten ging en het was al zo goed als klaar. Op zaterdag zijn we er de hele dag geweest en zondag waren we er alom half tien en om drie uur waren we weer thuis.

Wat bijzonder! Iedereen was mooi gekleed, in mooie kleurige kleren, soms hadden gezinnen hun kleren allemaal van het zelfde stof, vader moeder, kinderen! We hebben gezongen, gedanst.

Er werd een oude dame gedoopt, heel indrukwekkend, hoe ze antwoordde op al de vragen van de dominee, zo ontroerend, zo mooi. We hebben avondmaal gevierd, een lopend avondmaal, waar je dansend naar voren huppelt in rijen, het brood ontvangt en een klein glaasje met een beetje wijn drinkt, zo fijn om dat hier ook eens te kunnen doen. Iedereen zingt en danst, zelfs de kleinste kleintjes. Ze schuifelen, buigen, met de achterwerk ver naar achteren, dan weer rechtop met de handen in de hoogte en dan weer klappend en schuifelend. Het gaat maar door!

Joe heeft op zaterdagochtend gepreekt, in het Frans en ook nog erg goed, ik ben erg trots op hem! Het werd simultaan vertaald in het Adja door één van de ouderlingen, dit keer door Moise, de blinde ouderling van het dorpje Migbowomey. In de middag heeft Richard Havinga een preek gehouden, ook in het Frans en vertaald in het Adja. Een hele mooie preek over wat een diaken is. Op zondag heeft Gerrit gepreekt,  het was zijn laatste preek hier, je merkt echt dat de mensen veel van hem houden.

Wat zo bijzonder is, hier luistert iedereen en reageert iedereen. Volwassenen en kinderen stemmen vaak in, met ´eeh´, ´amen´, ´hallelujah´ en zelfs ´praise the Lord!´.

Een druk weekend, de convention, en de elektriciteit en water vielen op zaterdag en zondag uit bij ons thuis, Richard en Wianne met hun twee kindertjes logeerden hier ook en ondanks de drukte, toch zo´n mooi weekend!

Zondag middag voor het eerst met mijn moeder geskyped, dat was erg fijn, ook nog geskyped met Hannah en Ghislain en met Maarten en Marchien en de jongens. Het gaat goed daar, mijn moeder leest mijn blogs en leeft erg met ons mee. Morgen komt mijn broer Jurrien aan in Cotonou, hij is hier voor twee weken. Ik heb zo´n zin om alles met hem te delen en hem straks terugsturen met allemaal bijzondere verhalen!

Een heel andere zondag dan Nederland, niet met onze eigen familie, heel andere kerkelijke gewoonten, maar toch, echt mooi, heel gezegend en ontroerend en mèt broers en zussen!

Wat maken wij toch bijzondere dingen mee!

Veel liefs van mij, Marijke

Nanavi

Vandaag is het donderdag, de 15^de december.

Maandag, heb ik mijn vorige blog geschreven, dat was 12 december, mijn schoondochter, Marchien’s verjaardag. Sindsdien heb ik al weer heel wat nieuwe dingen gezien en meegemaakt.

Elke dag gaan we kennis maken met de kerken in de buurt. Het is allemaal  binnen een straal van ongeveer 12km, maar om er heen te rijden is een hele onderneming! Met onze Toyota Hilux, met vierwielaandrijving, kunnen overal doorheen (Joe geniet er van!). We moeten via de hobbeligste wegen, meest zand weggetjes. We worden doorelkaar geschud, we moeten soms door diepe plassen. Ik heb vaak aan de uitdrukking gedacht ‘tot aan de uiteinden der aarde’, dat voelt hier echt zo! Een voorbeeld daarvan is een van de kerkjes in het dorpje Tchangba, dichtbij de grens met Togo. We gingen op visite bij de ouderling Jonas en zijn kerkje. Heel ver weg, via weggetjes, zo hobbelig, je kunt het bijna niet voorstellen, een heel klein dorpje, met mensen zo arm!  Smerige, lieve kindertjes keken met hele grote ogen naar de ‘ jovo’ s’, de witte mensen, sommige renden huilend weg, ze waren bang voor ons. Jonas vertelde dat veel van de kinderen niet eens naar school gaan, alhoewel de scholen gratis zijn en zelfs dicht in de buurt.

Maar hier is een gereformeerde kerk, de eerste hier in de Mono-Couffo. Het is gemaakt van rode  aarde vermengd met water. Het dak hangt over de muren, om het water van de muren te houden, want van water gaat de kerk weer inzakken. Kun je nagaan, een kerk van zand en klei!

We hebben samen met Jonas, zijn vrouw, nog een andere vrouw (de diaken van de kerk) en een groep kindertjes gezongen en gebeden in de kerk, heel mooi en ontroerend.

Daarna gingen we naar een ander dorpje,  Deve, we hadden een afspraak met de ouderling Salomon. Ook weer een kerkje van rode aarde. Deze kerk staat midden in het dorpje. Dichtbij de kerk woont Salomon, hij is getrouwd en heeft 5 kinderen. Salomon heeft een naaiatelier, met 11 apprentis (leerlingen).  Een hele vrolijke bende daar, jongens en meisjes,  allemaal achter een trapnaaimachine en een paar elektrische naaimachines. Mensen kopen zelf een stuk stof (een pagne) en kunnen kiezen uit allerlei patronen. Heren en dameskleding.

Toen we wat hadden gedronken en gepraat, wilde Salomon ons voorstellen aan een meisje van de kerk. We liepen naar een heel klein huisje, en daar lag ze op de grond, een meisje met hele grote ogen, een heel lief gezichtje en allemaal staartjes op haar hoofd. Haar lichaam was misvormd, ze leek ook spastisch. Dat was Nanavi, een meisje van 17 jaar oud, ze leek niet ouder dan 12. Nanavi is een van een drieling, een is bij de geboorte gestorven, Nanavi is gehandicapt en haar andere zusje is normaal, zij is een apprenti  bij Solomon’s naai-atelier.

Nanavi lijkt niet verstandelijk beperkt te zijn, maar  ze heeft gewoon geen kansen hier. Ze gaat niet naar school, ze is altijd thuis, meestal in huis, op de grond. Solomon vertelde dat Nanavi wel naar de kerk gaat en dat ze er echt wel bij hoort, ze wordt door haar vriendinnen overal heengedragen. We hebben met haar ouders gesproken, arme mensen, die maar weinig Frans spreken. Wat een andere wereld, wat een onrecht en ongelijkheid! Wat kunnen wij hier doen voor deze mensen?

De volgende dagen waren we druk  met allerlei bezoekjes en het ontvangen van bezoekers bij ons thuis, maar we konden Nanavi niet vergeten…….

Joe moest deze week naar Lokossa, een middelgrote plaats niet ver van Dogbo. Hij wilde onderweg bij een tweedehandswinkel langs (ja, zelfs in Benin gaat Joe naar tweedehandswinkels!), met fietsen, misschien was er wat voor ons…..en wat zag hij daar?.....een rolstoel, tweedehands, maar in goede conditie!

Vandaag hebben we de rolstoel gekocht en naar Deve gebracht. Eerst naar Solomon, met zijn apprentis, toen we over ons cadeau vertelden, gingen ze allemaal uit hun dak van blijdschap! Met de hele groep zijn we samen naar Nanavi en haar ouders gegaan. Nanavi was erg verbaasd en zat even later trots in de rolstoel, met allemaal blijde mensen om haar heen. Haar ouders waren zo ontzettend dankbaar, ze hielden niet op met bedanken. Wow, zelfs al zien de mensen je dan als grote gevers en zijn ze je zo dankbaar, toch voelde ik me klein, wat hebben wij veel en dat beseffen we vaak niet eens… en dan deze mensen, zo weinig en nu zo blij met dit cadeau. Ik besef dat er een kans is dat de rolstoel weinig wordt gebruikt, dat ze er niet aan kunnen wennen, dat gebeurt soms, maar toch is het iets…we hebben toch kunnen laten zien dat we om hen geven, dat we meeleven, dat we naast hen willen staan.

Onze naasten, jullie verre naasten, helemaal tot aan het einde der aarde.

Het is ver van Nederland, Benin, we missen jullie ontzettend erg, maar toch…. is het goed zo!
En God is goed, vergeet dat niet!

Heel veel liefs van mij, Marijke

Prinsen en Prinsessen

“Weet  je waar het Hemels Koninkrijk op lijkt?”

Dat liedje van Elly en Rikkert en de uitdrukking ‘prinsen en prinsessen’ komen steeds weer in mij op de laatste paar dagen.

Van mijn zus Janneke en haar man Klaas Harm kregen we bij ons afscheid een boek, het heet ‘Leef koninklijk’. Ik ben nog maar helemaal in het begin van het boek, dus ik kan er verder niets van zeggen, maar het zette me toch aan het denken, zoals zoveel dingen mij tegenwoordig aan het denken zetten. Ja, je hebt veel meer tijd om te denken, hier…

Het koninkrijk van God, we zien er naar uit, de grote toekomst met Hem op de nieuwe aarde, maar het koninkrijk van God is er al, nu, hier….. dat merk ik hier nu ook sterk.

Een koninkrijk met prinsen en prinsessen en een koning en een koningin, stel je je voor als iets heel moois en duurs en er prachtig uitziend, mooi, perfect, pracht en praal…….Maar dan lees ik vandaag in mijn Bijbel en dan lees ik: “gelukkig wie nederig van hart zijn, gelukkig de treurenden, gelukkig de zachtmoedigen, gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid, gelukkig de barmhartigen, gelukkig wie zuiver van hart is, gelukkig de vredestichters, gelukkig die vervolgd worden……….want voor hen is het koninkrijk van de Hemel! Het koninkrijk van de Hemel is het Echte Geluk!

Op vrijdagavond ontstond de gedachten over die prinsjes en prinsesjes.  Gregoire, een broer in onze gemeente en als beroep taxichauffeur, kwam hier met zijn gezin, om ons te verwelkomen. Zijn vrouw, schoonzusje en zijn vier kindertjes kwamen mee, allemaal in hun zondags best. Het leken net prinsjes en prinsesjes, mooie blijde gezichtjes, mooie kleren en ook nog broertjes en zusjes, mede gelovigen.

De volgende dag was het zaterdag, de dag waar de kerkenraad hier meestal vergadert. Joe en ik waren ook uitgenodigd. Het zou om 9.00uur in de ochtend beginnen, maar we waren gewaarschuwd door Gerrit, “kom wat later, want niemand komt hier op tijd!” We waren er iets voor 9.30uur, de deur was open en iemand was aan het vegen. Een ouderling was aanwezig….de volgende persoon kwam een half uur later en zo ging het door. De vergadering begon pas om 10.30uur en nog was niet iedereen aanwezig, dit was dus de kerkenraad, heel iets anders dan we gewent zijn. Een van hen is blind, een ander ligt ‘ongeïnteresseerd’ met zijn hoofd op zijn armen te dommelen (hij blijkt achteraf niets te kunnen volgen als het gesprek in Frans is, verscheidenen kunnen geen frans spreken, alleen Adja, de regiotaal hier) en er zijn zelfs een paar die niet kunnen lezen en schrijven en toch……het zijn de leiders van de kerken hier, zij nemen hun opdracht serieus, ondanks hun beperkingen, zij nemen hun taak als koning, priester en profeet serieus, ondanks hun armoedige kleren, dragen zij een koningsmantel en  een koningskroon!

De volgende dag was het zondag. We waren op tijd, dus nog even een c.d. opzetten, mooie muziek, Michael W. Smith. Op eens kreeg ik heimwee naar een gewone Nederlandse zondag, het is hier allemaal zo anders! Ik had zin om even mijn lieve moeder in Groningen te bellen, haar even een goede zondag te wensen, even vertellen dat het hier goed gaat. Dat was goed, een goed begin van een goede zondag!

Daarna zijn we naar de kerk dichtbij ons huis gegaan, de ECRB  in Dogbo. Weer ervoer ik het koninkrijk van God op aarde, weer grote en kleine prinsen en prinsessen, koningen en koninginnen. De kerk was vol,  veel jonge mensen, veel kinderen. Iedereen doet mee, van klein tot groot. Jozeph, onze nachtwaker had de leiding, iemand anders preekte, een ander had de leiding over het zingen een ander speelde de drums. Iedereen die wilde mocht naar voren komen om iets te zingen, te bidden. De preek was heel mooi, de tweede brief aan de Tessalonicenzen, over God onze Vader, die genade en vrede brengt, in het Frans en vertaald door Jozef in het Adja. Zelfs de kinderen luisteren goed en doen van harte mee, ze dansen, zingen, bidden. Een klein jongetje in een prachtig zijde-achtig pakje, hij was niet ouder dan drie jaar maar danste echt op de maat! Een meisje van ongeveer 10 jaar, net zo’n meisje als Eva, onze kleindochter, stond op en ging voor in gebed, in het Adja, maar het was heel bijzonder, want mensen stemden in met “eh!” en “amen!” en “hallelujah”. Allemaal prinsen en prinsessen.  Joe heeft nog gebeden en ik ook en toen hebben Joe en ik een lied voor in de kerk gezongen.

Een kerkdienst met medegelovigen, zo bijzonder, Gods koninkrijk op aarde, in deze kerk in Dogbo, in de Hervormde kerk in Kolham, de de GKV in Hoogezand-Sappemeer, in de prachtige St. Jans in Gouda. Gods kinderen samen, of er nu maar twee prinsen en prinsessen zijn, of 10 of 100 of 400, Gods kinderen samen zijn Gods koninkrijk hier op aarde en we mogen en moeten, samen heersen als koningen!

Zaterdag kwam onze huurbaas, Robert Sodovo even bij ons langs (we hoorden later van Gerrit dat hij een echte heiden is). Een heel vriendelijke, spraakzame man. Hij wilde ons ontmoeten, de nieuwe pasteur en zijn vrouw. We hebben samen een Guinness gedronken. Hij vertelde over zijn leven, zijn gezin, wij over ons leven, ons gezin. We lieten ons album zien, het prachtige album, dat we van onze kinderen en kleinkinderen gekregen hebben als afscheidscadeau, prachtige foto’s  van ons prachtige gezin.

Robert Sodovo was onder de indruk van ons gezin, “omdat ze zo’n mooi fotoalbum voor jullie maken, is toch wel te zien dat ze uit een goed gezin komen en dat ze ontzettend veel van jullie houden. Jullie zijn een heel gezegend gezin!”. Ik zeg maar ja, een koninklijk gezin, met onze lieve prinsen en prinsessen en koningen en koninginnen, wat zijn we toch gezegend!

Moet een mens helemaal naar Benin toe, om het Koninkrijk van God te herkennen?

En nu maar leren om te heersen!

Tot de volgende keer, dan maar weer!

8 december

Donderdag, 8 december, 2011.

Het is winter in Nederland, via de nederlands-talige t.v. zender ( de BVN) horen we dat het in Nederland heel erg stormt, op Schiphol zijn vluchten geannuleerd.

Dat kunnen we ons hier nu bijna niet voorstellen. Het is warm, erg warm er staat geen wind, kerst over twee weken, dat wordt dus heel wat anders, dan we gewend zijn de laatste jaren!

Gisteren liepen Joe en ik naar huis, we hadden met Titia en Gerrit ergens op een terrasje iets gedronken en gegeten. Ik was net begonnen met het koken en toen kwam Titia met dat idee. Dus gestopt met koken en op de zemidjan (op de brommertaxi), Joe en ik samen achterop, naar het cafeetje, een hele leuke ervaring. Lekker een Beninoise pilsje en een paar schaaltjes vlees met een sausje, op het terrasje, een heel gezellige ervaring!

Maar we liepen dus met z’n tweetje terug en het werd al donker, hier wordt het ineens donker. En dan zie je hoe donker het echt wordt, maar overal bij de huisjes zie je kleine kookvuurtjes, met mensen eromheen. Zo vind je dan de weg, langs de vuurtjes en iedereen groet je. Kindertjes vinden ons maar al te interessant: “Jovo, jovo, bon soir!”(“blanke, blanke goede avond!”). De jeugd vind het erg interessant als ze merken dat we Engels spreken, dat proberen ze dan uit. Ze voelen zich heel wat als ze iets kunnen zeggen in het Engels. Het was behoorlijk donker en zelfs een beetje eng, maar wel heel leuk om vaker te doen, een leuke manier om met mensen in contact te komen.

En toen wilden we wat gaan skypen of facebooken, maar het nieuwe internet deed het zo slecht en langzaam, dus dat was dan jammer. Maar dat zal wel veel vaker voorkomen, jammer voor ons en jammer voor onze familie in Nederland. Maar er zijn ergere dingen op de wereld!

Dat merken we hier dagelijks. Onze gardier, die hier s’nachts op ons huis en op ons dus, past, die ontzettend dankbaar is dat we hem op zijn verjaardag wat geld ( 5 Euro) geven. Onze schoonmaakster, Mariette, die precies weet hoe alles onderhouden en mooi moet blijven in ons huis en daar ook nog trots op is, en die zelf in een heel klein huisje woont met zowat niets erin.

En dan vandaag; Gerrit nam ons vandaag weer eens op een kennismakingstocht. Samen met een ONG heeft DVN bij een paar scholen een kantineproject opgezet.

De ouders helpen zelf met het koken, met het geven van bonen, manioc, mais en rijst, o.l.v. de ONG, met wat geld van DVN. Tussen de middag worden grote pannen eten gekookt en uitgedeeld aan de kinderen. Wij waren aanwezig op een van de scholen; alle kindertjes stonden in een rij, met hun bakje, pannetje, emmertje of zelfs plastic zakje. Vandaag was het menu: rijst met bonen en een saus met gedroogde visjes er doorheen. ( wij hebben ook een bordje gehad en het proefde echt lekker en gezond). De vrouwen schepten het op, de ene deed de rijst en bonen en de andere de saus met visjes. Daar gingen ze, de kindertjes, een voor een en ze liepen er mee naar hun huis, het was pauze van 12.00uur tot 15.00uur.

Maar er liepen sommige kindertjes zonder eten weg, “waarom?”, vroegen we, “die ouders doen niet mee, ze betalen niet en ze geven geen eten voor het project”. Hartverscheurend! Het lijkt ook gemeen, maar het kan niet anders, als deze kindertjes toch eten krijgen, willen anderen ook niet meer betalen en valt het project ineen. Soms is het echt omdat de ouders te arm zijn, soms ook omdat ze niet geinteresseerd zijn. Moeilijk om te zien, verdrietig!

Vanmiddag zijn we ook bij de ouderling Pierre en zijn gezin geweest, het dorpje heet Kpodaha. Hij heeft een klein naai ateliertje, met zijn naaimachine naait hij herenkleding. Hij heeft een gezin met een hele aardige, spontane vrouw, haar naam in Bertine, ze lijkt veel jonger dan hemzelf, ze hebben vijf kinderen. We werden erg gastvrij onthaald met een klein zakje biskwietjes en een flesje drinken. Ik heb de biskwietjes uitgedeeld aan de kindertjes die nieuwsgierig binnen gluurden en mijn flesje half gedronken en de rest ook de kindertje laten leeg laten drinken. Het leek alsof ze nog nooit coca cola gehad hadden. Waarschijnlijk drinken die kindertjes alleen maar water. Ik heb ook nog een hele oude vrouw geknuffeld, en wat babies vastgehouden, wat zijn babies hier ontzettend schattig!

Iedereen groet zo enthousiast, iedereen wil even met je spreken, iedereen heet ons zo hartelijk welkom. Toen we thuis kwamen zei ik tegen Joe: “Wat kunnen we hier toevoegen, wat kunnen we hier voor de mensen betekenen? Ik voel me zo klein, de mensen vinden ons zo interessant en ze zijn zo lief voor ons, maar wat verwachten ze van ons en kunnen we dat wat ze verwachten wel waar maken?”

We zijn hier nu twee weken, het frans begint wat beter te worden, het warme weer begint een beetje te wennen. We weten en merken dat God voor ons zorgt en we weten ook dat Hij ons de weg zal wijzen , en misschien door hier ‘er te zijn’, zoals we zijn, hoop ik iets van God aan de mensen om me heen te laten zien.

Dag allemaal, tot de volgende keer, veel liefs, Marijke.

Sinterklaas?

Vandaag is het 5 december, Sinterklaas, waarschijnlijk koud en vroeg donker in Nederland!

Ja, wat een andere wereld!

We zijn weer thuis, na een intensief weekend!

Op vrijdag zijn we met Gerrit en Titia naar Cotonou gereden, Joe  was de chauffeur en dat is niet niks hier! Dat doe ik hem nog niet na! De weg naar Cotonou is op een groot gedeelte wel geasfalteerd, maar….met heel veel gaten en dan weer stukken gewoon los, rul zand.

Het is op sommige plekken ook erg druk en wanordelijk en dan opeens staat er een hek overdwars op de weg en moet je er omheen of zelfs eerst na toestemming van de persoon die denkt daar recht op te hebben.

En dan kom je in de grote stad, Cotonou aan en dan is het pas vreselijk druk. Er zijn geen verkeersregels, iedereen probeert voor te dringen en overal rijden de vreemdste vehikels rond, oud, volgeladen, volgepropt met mensen (en dieren) allerlei brommers ook volgeladen met mensen, dieren en bagage. En dan zie je zo nu en dan dat het echt levensgevaarlijk is, want dan zie je dat er ongelukken zijn gebeurd.

Ik laat me dus nu met lekker door een ander rijden!

We zijn vrijdagmiddag bij Theofiel en zijn vrouw geweest, hij is ook dominee, tot  nu toe de enigste Beninse dominee in de ECRB. Heel aardige, gastvrije mensen, ze hebben drie kinderen, maar eigenlijk 6, de drie eerste zijn overleden, toen ze nog heel jong waren. Dat gebeurt hier veel. Na een bezoek bij dit dominees gezin, zal ik nooit meer klagen over het inkomen en wonen van een dominee in Nederland!

We hebben die avond in het kantoor van de DVN geslapen, dat is ons plekje als we in Cotonou zijn. Het is een appartement tegenover het appartement van Richard en Wianne en hun kindertjes. Best te doen, met een woonkamer, keuken, badkamer, een slaapkamer en een kantoorruimte, van alle gemakken voorzien. We zorgen dan zelf voor ons eten, bijvoorbeeld hoor je vroeg in de ochtend iemand door de straat lopen, die roept: “pain chaud, pain chaud!”, dus daar koop je dan je(stok) broodje voor je ontbijt, net als in Frankrijk op de camping.

Er staat een waterfilter op het aanrecht in de keuken en de koelkast heeft altijd wel wat jam en margarine. De rest van je eten koop je op straat.

Zaterdagochtend zijn we met Titia en Gerrit de stad ingegaan. Ze hebben ons allerlei interessante supermarktjes laten zien, als je die weet, kan je eigenlijk alles wat je nodig hebt kopen in Cotonou.

We hebben de nodige boodschappen gedaan die we in Dogbo niet kunnen kopen, zelfs een lekker stuk nederlandse kaas!

In de middag hebben we luxe gedaan; eerst naar een van de weinige witgoedzaken in Cotonou geweest om een nieuwe koelkast te kopen! De koelkast in ons huis is oud, de deur is er net voor wij kwamen afgevallen en weer improvisories  gemaakt. Een koelkast kopen gaat heel anders dan in Nederland; ze beginnen met een hele hoge prijs en dan moet je afdingen en als je dan klaar bent, blijkt die ene koelkast er niet te zijn, maar zeggen ze dat je een andere voor een schappelijk prijsje kunt krijgen, nou ja en dan ga je weer afdingen. Dan heb je eindelijk betaald en dan moet je eeuwen wachten voor het inpakken en opladen in je auto. Dat duurde met elkaar dus iets van 2 1/2 uur.

Daarna werd het pas echt luxe! We zijn met Gerrit,T itia, Wianne en Richard en hun twee kindertje naar een heerlijk zoutwaterzwembad gegaan, heerlijk zwemmen, luieren en daarna met z’n allen daar gegeten.

Zondag zijn we in Cotonou naar de kerk geweest, heel anders dan hier in de Mono Couffo. Er was een heuse band!, met keyboard, elektrisch gitaar, drumstel, koor en zangleider. Ze moeten hier trouwens nog wel leren om te gaan met versterkers enzo, heel hard gezet en soms piepte het heel erg, maar het was wel mooi en enthousiast. Er wordt veel gezongen, gesprongen en geklapt.

De preek was over Job, in het begin goed te volgen, maar aan het einde kon ik er geen touw meer aan vast knopen, maar dat was mijn probleem (frans leren!!!)

Joe en ik moesten ons voorstellen;  Joe deed het meest woord, maar ik heb ook nog iets gezegd! En toen hebben we een lied gezongen en hun aangeleerd. “King of kings en Lord of lords, glory hallelujah!" en dat ging heel goed en viel goed in de smaak.

Na kerktijd heb ik een hele zakpepernootjes aan de kindertjes uitgedeeld, wat een handjes!!! Heel wat kinderen, allemaal handjes vol met pepernoten, ik voelde me net zwarte Piet en heel geliefd. Je hebt hier trouwens ook brutale kindertjes!

O ja, we wilden Sinterklaas in de Belgische ambassade zien. Dat viel wat tegen, het was niet op zaterdag maar op zondagmiddag en toen wilden we alweer terug naar Dogbo. We zijn even langs de Belgische ambassade geweest, maar de Sint was er nog niet en de liedjes die we daar hoorden waren Franse sinterklaasliedjes. Dus dat was onze Sinterklaas dit jaar. Die stomme nep-Sinterklaas sprak Frans, hoorden we achteraf!

Onderweg naar Dogbo kreeg Gerrit een telefoontje, waardoor we weer beseften dat we echt in Benin waren en waarom we hier zijn.  Mimi, een meisje van 9, die al een poos aan Aids leed, was tien minuten geleden gestorven. Ze was lid van een van de gemeenten in de Mono Couffo. Haar ouders waren al een poos geleden aan Aids overleden. Ze woonde samen met haar oma, haar enige zusje van 12 woont met andere familie. Zo gauw we thuis waren hebben we vlug wat gegeten en Joe, Gerrit en Titia zijn naar het dorpje gegaan waar het meisje en haar familie wonen, om er te zijn, te troosten, te bidden, samen verdriet delen.

Ik bleef thuis en zou alle boodschappen opruimen en de afwas doen en toen ging de elektriciteit uit. Niet een leuk einde van een mooi weekend, ik in m’n eentje in ons pikdonkere huis, ik kon nergens licht vinden en Joe en de anderen naar een heel verdrietig bezoek.

Maar de volgende dag las ik het adventkalendertje, dat ik gratis bij de Visie had gekregen, ik las het stukje voor 4 december, van gisteren dus, het ontroerde me, ja, hier zijn we voor gekomen!

God zegt het tegen Jesaja, maar Hij zegt het ook tegen ons:

Jesaja 40:1-11, God zegt: ‘Ga mijn volk troosten, ga ze troosten. Zeg tegen de inwoners van Jeruzalem dat ze de moed niet mogen opgeven……….maak in de woestijn een weg voor de Heer. Maak de weg vrij voor onze God, Wat moet ik bekendmaken?…….…Je moet zeggen dat de mensen zo zwak zijn. Als bloemen in het gras. Het gras verdroogt, bloemen gaan dood en de mensen zullen sterven, maar de woorden van onze God verliezen nooit hun kracht……..inwoners van Jeruzalem, maak het goede nieuws bekend. Klim op de berg, laat iedereen het horen!... Aarzel niet, maar laat je stem duidelijk horen. Roep naar alle steden van Juda: ”Jullie God is er!” God brengt zijn volk weer terug naar hun land en hij zorgt goed voor hen. Net als een herder die zorgt voor zijn kudde. Een herder brengt zijn schapen bij elkaar en draagt de lammetjes in zijn armen……….’

God bestaat! Hij zorgt voor Zijn kinderen…… hier ook!

Bedankt God, dat ik een kleindochter van 14 heb die zegt dat ze voor ons bid! Wat zijn wij toch gezegend!  

Veel liefs van mij, uit Dogbo

De Heer zegent jullie!

een week

Vandaag is het 1 december

Een week geleden zijn we hier in Dogbo aangekomen.

Een week….het voelt langer, maar ook wel weer korter.

Ik heb intussen veel gezien, veel nieuwe indrukken opgedaan, veel met allerlei mensen gesproken, veel gezweet,  maar het is alleen nog maar een klein beginnetje van alles.  Het is heel wat, wat we hier moeten gaan doen, nu ik hier ben besef ik dat meer en meer en ik voel me elke dag kleiner en kleiner.

Misschien is dat wat moet gebeuren,…kleiner worden, weer als kind voelen en je heel afhankelijk gaan voelen aan iets groter.

Ik heb het gevoel dat ik niets kan, hier; de taal, de warmte, de cultuur, het eten kopen en koken, zelfs het huishouden is hier anders. Alle gewone, dagelijkse, vertrouwde  dingen zijn weg en nu voelt het alsof ik weer moet leren opnieuw te beginnen, met alles…

Maandag hebben we kennis gemaakt met Mariette. Zij is een dochter van Didi, de huishoudster van de vorige ‘pasteurs’. Didi is over de zestig en heeft nu een pensioentje van DVN.

Mariette is 36 jaar oud en weduwe, ze heeft 4 kinderen, die verspreid over haar familie wonen. Dat is hier heel gewoon, aan de ene kant mooi dat dat kan, maar ook weer  verdrietig.

Het klikte en ze is hier inmiddels al weer drie dagen bezig geweest in huis.

Ze werkt van 9.00uur-12.00uur dinsdag-vrijdag, ze zegt dat ze het heel belangrijk vind dat een huis erg goed schoon is, en ze zegt me wat er zoal nodig is om alles hier goed schoon te houden. Hier in de tropen is dat ook wel erg belangrijk, alles wordt heel snel vies en stoffig .

Ze helpt ons ook met ons frans en andere dingen die we willen weten en dat doet ze met heel veel plezier. Daar zijn we erg blij mee.

Het lijkt alsof we een goede hulp gevonden hebben!

We hebben inmiddels al een paar keer geskyped met familie in Nederland en Canada.

Je moet er wat aan wennen, maar het is wel heel fijn om elkaar even te kunnen zien! Wel is het internet er zo nu en dan uit en kunnen we niet online, maar we merken hier wel dat internet een zegen kan zijn! Dus iedereen die dit leest probeer maar eens met ons te skypen! Het is wel fijn om zo de allernieuwste nieuwtjes te horen!!

Gisteren zijn we naar Bohicon, geweest, een stadje een uur rijden ten noorden van ons.

We zijn bij een baptisten seminary geweest, een bijbelschool waar onze ouderlingen ook bepaalde cursussen volgen. Het is zo anders dan een bijbelschool in een westers land, ze doen met zo weinig!

De weg er heen was mooi, wat een natuur hier, echt mooi en de mensen….. overal lopen mensen langs de weg met grote, volle manden vol op hun hoofd, alsof het niets is!

Alles is wel stoffig hier en er ligt overal veel vuilnis overal, maar wat wil je, het is ook zo warm, je hebt je energie hier nodig om te overleven in een al zo’n armoedig leven!

Vanmiddag komen twee vrouwen van de kerk praten over wat er allemaal georganiseerd wordt voor vrouwen en wat voor plannen ze hebben.

 Leuk, maar ik kan nu nog weinig doen, eerst geduld, eerst de talen( ja…talen!) leren!!!

Morgen gaan we met Gerrit en Titia naar Cotonou. Er wordt op zaterdag Sinterklaas gevierd op de Belgische ambassade. Het ene jaar on onze ambassade en het andere jaar daar.

Leuk toch, wat Nederlanders (en Belgen) ontmoeten en dan die goede oude Sint ook nog!

Tot de volgende keer dan maar weer!

..en vergeet niet, wij bidden voor jullie, bidden jullie ook voor ons?