Geloven als een kind

We zijn alweer een week verder, en het was een drukke week, en het was een erg warme week!
Deze tijd is echt de droge, stoffige tijd, maar ook een tijd van veel zweten. Mensen, wat wordt er hier gezweet en niet alleen door ons, blanke mensen, iedereen, zelfs kleine baby’s! Kleine Joyce zit onder de hitte uitslag, ze wordt goed in gepoederd in haar nek, onder haar armen door Mariette. Rabi, Mariette’s lieve, kleine baby’tje heeft ook steeds zweet op zijn voorhoofdje, op zijn bovenlip. En zelfs ’s nachts blijft het warm!

Vanmiddag hadden we bijbellessen in Vovokame. Romain gaf vandaag de les, je moet hem gezien hebben, hij zweette! Het droop van zijn kin af, in zijn ogen, zijn overhemd was op de rug drijfnat. Nou ja, zo lopen wij er dus de hele tijd ook bij. Veel douchen, veel drinken en niet te veel er over nadenken…….
Vovokame, daar komen we nu geregeld. De bijbellessen daar zijn twee keer per week, op woensdagavond en zondagmiddag. We hebben het nu drie keer gehad, en steeds weer komen er mensen. Mensen van de nieuwe gemeente daar, maar ook van de huidige Pinkstergemeente daar. Rigobert, de ouderling van de pinkstergemeente komt ook elke keer en we zijn zelfs door hem uitgenodigd om de bijbellessen in zijn kerkgebouw te doen. Hij wil graag dat er veel van de leden van zijn kerk ook de lessen ook bijwonen. Mensen hebben erg weinig Bijbelkennis zegt hij en hij is erg blij met de bijeenkomsten die Grégoire en de nieuwe gemeente organiseren.
De eerste keer was er maar een klein groepje. We vonden het daarom eigenlijk jammer om echt met de serie lessen te gaan starten. Joe had gelukkig nog iets anders bij zich, n.l. een hele mooie uitleg over de zondeval en onze verlossing door Christus. Je kunt hier niet basaal genoeg vertellen over deze onderwerpen. De boekjes die er zijn, zijn vaak al veel te hoog gegrepen. Wie is God eigenlijk, wie is Adam, wat is zonde, wat is de toren van Babel, de zondvloed ?  Allemaal feiten die wij gewoon aannemen dat iedereen daar wel eens van gehoord heeft. Dus geen vast voedsel, maar melk, maar wel voor heel enthousiaste mensen, die geloven als een kind, zo te zeggen.
Tijdens deze uitleg werd het grote verlossingsverhaal van het begin tot het einde  in het kort verteld en uitgetekend. Joe tekende de wereld, een cirkel met een kroon er boven. Dat was Gods bedoeling, die de aarde gemaakt heeft: Hij de grote Koning van alles. God maakte de mensen; Joe tekende twee kleine mensjes boven de cirkel. Maar die mensen wilden zelf koning van de aarde worden, dus de mensen zetten zelf een kroon op hun hoofd. Het resultaat: de mens viel, de cirkel met een gevallen mens er boven. Maar God stuurde iemand om het allemaal weer goed te maken voor de mens. Hij stuurde Zijn Zoon, die aan het kruis ging en daardoor de kroon verdiende, de cirkel met een kruis met een grote kroon erboven. Jezus wilde dat delen met de mens, die later samen Hem zal regeren voor eeuwig , de cirkel met God en de mens samen met een kroon.
Dat was het verhaal in het kort, uitgebeeld op het whiteboard met duidelijke tekeningen. Iedereen kreeg het verhaal op papier mee. Dat was de eerste les.
De tweede les ging over waarom hebben we de Bijbel nodig. Kunnen we in God geloven zonder de Bijbel? Joe liet allemaal plaatjes van de natuur zien, zie je God in deze dingen? Nee, als je van God niets weet, kun je het mooie van God er niet in zien, maar als je van Hem weet en met die ogen naar de natuur kijkt, zien je er meer in dan alleen een vis of een bloem of een plant, dan zie je zijn liefde en het wonder van de creatie erin. Hij liet als voorbeeld een plaatje van een boom zien. Op het eerste gezicht gewoon een boom, maar als je beter kijkt, zie je er meer in, en dan nog meer. Als je eenmaal ziet dat God er is, dan bekijk je het met andere ogen en je kunt er niet meer onderuit, het is zeker niet alleen een boom, het is meer….

We hebben het ook over de lijn van de Bijbel gehad en vandaag ging het over ‘Waarom is de Bijbel een ander soort boek dan alle andere boeken?’.
Vandaag waren er ongeveer 35 mensen, jong en oud en iedereen deed mee. Als er een vraag gesteld werd gingen vingers omhoog, en niet alleen van de kinderen, de ouderen waren net zo enthousiast. Het verhaal, zo heel basaal, we zouden in Nederland zeggen, goed voor kinderen. Maar ik zou zeggen, het is goed om zo eens te luisteren naar de basis, het wonder van ons prachtige ‘Boek der boeken’ eens opnieuw met kinderogen zien, met kinderoren horen. Wat een cadeau van God, om ons zo’n boek te geven! Het te lezen als een kind, zoals Jezus vertelde: “Geloof als een kind!”

Een kind…., na de afloop van de lessen zijn we nog met Lambert naar zijn huisje geweest. Het gaat niet goed met het overgebleven meisje van de tweeling. Ze groeit niet, ze is erg ziek, menselijk gesproken gaat ze ook sterven. We hebben met hem gesproken en met hem gebeden, hem bemoedigd.

Mogen Lambert en zijn vrouw ook vertrouwen als een kind hebben!

Kinderen van één Vader

Zondag heb ik een Nederlands liedje gezongen in de kerk van Vovokame, een liedje dat ik al lang geleden op de kleuterschool geleerd heb:

‘Kinderen van één Vader, reikt elkaar de hand.

Waar wij mogen wonen, in wat streek of land.
Hoe wij mogen spreken, in wat tong of taal.
Kinderen van een Vader zijn wij allemaal!’

Natuurlijk hebben we het voor de mensen vertaald en daarop antwoordden ze samen: “Ja, amen!”

En dat ervaar ik ook steeds weer, allemaal kinderen van één Vader!
Hij zorgt voor ons, voor onze kinderen, waar we ook wonen, hoe we ook spreken!
Kinderen, een geschenk van Hem. Ze brengen blijdschap, ze brengen zorgen.
Onze dochter Maria en haar man bijvoorbeeld, na lang wachten heeft God, via mensenhanden, gezorgd dat zij zwanger werden. Een zaadje dat met een naald in het eitje werd gebracht en die zo een echt kindje werd, onze lieve kleine kleinzoon, Micha. Ontvangen door zijn ouders met veel liefde, alle aandacht voor hem, zelfs een wekelijks persoonlijke blog over hem (zie michaandme.blogspot.com). Micha, een Godsgeschenk en geliefd bij zijn ouders (en ons allemaal).
We hebben van hem mogen genieten, de weken dat we in Nederland waren, alle aandacht voor hem, zoveel liefde voor hem!

En dan komen we weer in Benin, ook daar wonen ook baby’s, ook allemaal geschenken van Hem, ook geliefd bij Hem!

Joyce, het kleine meisje, door haar ouders achtergelaten in Madjrè. Achteraf, omdat haar ouders beiden oud-bewoners van de psych. inrichting daar zijn en niet voor haar konden zorgen.
Mariëtte, onze huishoudelijke hulp, die de zorg voor Joyce op zich heeft genomen, maar zelf elk moment haar vijfde kind verwachtte.
Mariëttes’ baby, Rabi, is inmiddels geboren. Een zoontje, geboren op 11 februari, hij was 6330gram. Heel geliefd bij haar, zij heeft een groot hart! Ruimte voor Stefan , 19 jaar, Luis, van 14 jaar, Synthia van 11 jaar, Exaucé, 4 jaar en nu haar vijfde kindje. En dan heeft ze ook nog ruimte voor de kleine Joyce, hoewel wij een ander plekje voor Joyce proberen te zoeken, wil Mariëtte haar het liefst zelf houden. En dat allemaal zonder de hulp van haar man, maar het zijn zeker wel allemaal kinderen van één Vader en allemaal geliefd!  
En toen kwamen we zondag in Vovokame. Het dorpje waar net een nieuw kerkje begonnen is. Joe ging daar preken, maar voor de dienst hoorden we van Lambert, de leider van dit kerkje, die samen met zijn vrouw drie weken geleden een tweeling hadden gekregen, dat zij de hele nacht hadden doorgebracht in een ziekenhuisje. Het jongetje van de tweeling was erg ziek, wat een schrik!
Na kerktijd zijn we met hem mee naar zijn huisje gegaan en daar lag het kindje, zo ontzettend klein. Het leek alsof hij bijna niet meer leefde, zo ziek, zo kwetsbaar! In het ziekenhuis hadden ze gedaan wat ze konden, maar wel weer mee naar huis gestuurd, om te sterven? Misschien malaria, zei hij. Ik zag dat er geen klamboe hing boven het bed. Dat is nodig, vooral met kleine kwetsbare baby’s! Wat voelden wij ons machteloos, maar wat konden wij doen? We hebben wat geld gegeven voor het geval de baby weer naar het ziekenhuis moest, maar wij twijfelden, zou dit kindje het overleven? Ook het zusje van het jongetje leek heel klein en kwetsbaar, maar daar zat tenminste wat leven in. We hebben samen in dat hutje voor het jongetje, zijn zusje en de ouders gebeden.

Op woensdagavond moesten we weer naar het dorpje. We waren uitgenodigd om les te geven over hoe een kerkdienst loopt, waar draait een dienst om, de liturgie, enz. Ik had wat kleine, lieve babykleertjes bij me, een babyspeelgoedje en een klamboe, maar hoe zou het zijn met de kindertjes?

De leider, Lambert, de vader van de tweeling, kwam ons verwelkomen. Op onze vraag “Hoe is het?” was zijn antwoord: “Goed!” Maar even later zei hij dat zijn zoontje die ochtend vroeg was overleden. Dus het ging niet goed! Och vreselijk, en waar is de baby nu, waar is de moeder, hoe is het met zijn zusje? Het jongetje was inmiddels al begraven, zo snel al! We mochten in het huisje, daar lag het zusje, ook nog klein en kwetsbaar. De moeder stond in de hoek, ze groette ons, ze huilde niet. Ik wilde haar troosten, ik gaf haar een knuffel, dat vond ze maar vreemd, ze moest daar om lachen. Hoe troost je hier iemand? De vader vertelde ons dat de Heer geeft en neemt, het kind is nu bij God. Dat is zo, maar je mag ook huilen! We hebben gebeden, Gods nabijheid en troost gevraagd voor dit gezinnetje. Ik heb de cadeautjes gegeven, maar wat een troost! God gaf dit gezin een groot geschenk, een tweeling, maar Hij neemt weer en hoe gaat het nu met het meisje en met de ouders? God wilt u met deze mensen zijn? Ze een manier laten vinden om samen te kunnen rouwen, als vader en moeder?
De vergadering over de kerkdienst ging die avond gewoon door. Het leven gaat door, zo snel gaat dat hier. Maar het verdriet blijft, ook hier, dat weet ik zeker! Zelfs al lijkt het alsof de mensen afgestompt zijn, zo van “het is gebeurd, we moeten verder, nu!” Een moeder vergeet niet, dat kan niet anders!
Vanochtend had ik een gesprek, met Didi, de moeder van Mariëtte. Zij heeft ook een groot gezin, ze heeft haar kinderen ook zonder haar man moeten opvoeden. “Didi, heb jij dat ooit meegemaakt, dat een kindje van jou overleed?” ”Ja, toen ik zwanger was met Mariëtte is mijn zoontje van bijna drie jaar zomaar plotseling overleden. Een paar weken later werd Mariëtte geboren. Maar een nieuw kindje neemt nooit de plaats in van het kindje dat overleden is.” Wat een verdriet, ik heb met haar gehuild. Het is soms ook zo veel! Wat kunnen kinderen een blijdschap brengen en wat een verdriet!  

Alle kinderen zijn bijzonder, een groot geschenk van onze vader. Kleine Micha, een groot wonder, heel erg welkom. Mariëtte met haar grote hart voor al haar kinderen, met ruimte voor zelfs meer. Didi, met haar zoontje, die ze altijd geborgen heeft in haar hart. Lambert en zijn vrouw, die nog een plek moeten vinden voor hun grote verdriet. En ik en al mijn kinderen en kleinkinderen, allemaal stuk voor stuk geliefd, door mij, maar vooral door God. Geen van die kinderen zijn minder, geen van die kinderen zijn meer, ze zijn allemaal geliefd bij de Heer!

God wilt U met al onze Godsgeschenken, onze kinderen, zijn, klein en groot?

En wilt U met alle ouders zijn, met hun zorgen, met de opvoeding, met de verantwoordelijkheden?

Zorgt U ook voor de ouders die zonder hun kinderen verder moeten leven?  ‘Daar boven juicht een grote schaar van kinderen voor Gods troon!’, wilt U die ouders troosten en dichtbij hen zijn?

‘Kinderen van één Vader, reikt elkaar de hand.

Waar wij mogen wonen, in wat streek of land.
Hoe wij mogen spreken, in wat tong of taal.
Kinderen van één Vader zijn we allemaal!’

Veel liefs, Marijke

Een nieuwe dominee!

Lang geleden, die laatste blog vanuit Benin!

We zijn nu al weer twee weken hier in Dogbo en we zitten er weer middenin.

De nieuwe a.s. pasteur, Romain, is klaar met zijn studie Theologie in Bangui, in de Republiek Centraal Afrika en is nu stagiaire/kandidaat-pasteur hier in de Mono Couffo. Hij is in dienst van de ERCB, dat is zijn ‘werkgever’ en Joe is zijn benoemd als zijn stagebegeleider/mentor/coach, maar omdat wij als team werken, doen we dat samen. Eerst elkaar goed leren kennen, veel uitleg over hoe alles hier werkt, veel luisteren naar elkaar, in het kort ‘coachen’ bij de vele taken die er op zijn weg komen, veel praten, bidden.

Romain is een aardige, intelligente, sportief uitziende jongeman van 32 jaar, nog vrijgezel, maar hij heeft sinds kort een vriendin in Centraal Afrika, dus dat wordt bellen of schrijven of skypen. Dat is een heel goede manier om elkaar te leren kennen, toch? Wij hebben dat heel veel jaren (!) geleden ook moeten doen, een half jaar lang schrijven, Joe in Abbotsford in Canada, als onderwijzer en ik in Appingedam, thuis bij mijn ouders, ik was toen doktersassistente. Dat was moeilijk, maar we hebben veel geschreven ( …en toen was er ook nog geen internet!).

Het is heel mooi dat er nu weer een kandidaat-pasteur is die uit Benin zelf komt. Pasteur Théophile was tot nu toe de enige. Hij is officieel dominee in Cotonou, maar om de twee weken is hij hier ook aanwezig, voor vergaderingen, preekafspraken en ook als docent aan ons kleine Bijbelschooltje en nu dus een tweede Beninse dominee, Romain. Dat is zo belangrijk, iemand uit eigen kring, die de taal, de cultuur en de gewoonten goed kent.

Wij hebben intussen al gemerkt dat hij heel goed kan lesgeven, kennis overdragen, dus weer een docent erbij voor de zaterdagse Bijbelschool! Hij was ook erg enthousiast over de school, want hij weet ook dat er weinig kennis is. Hij wil heel graag meedoen aan het lesgeven aan die enthousiaste jongelui. Hij heeft al heel wat nieuwe ideeën voor deze school en voor de kerk. Mooi zo!

We zien dat het wel moeilijk gaat worden voor de jonge a.s. dominee. Hij is de laatste vijf jaar ver weg van hier aan het studeren geweest, op kosten van DVN, dus een beschermd en (vergeleken bij hier) luxe leventje. En nu, weer in de Mono Couffo, hij wordt onderhouden door de kerkjes hier (met DVN als aanvulling aan de kerken). ‘Terug bij af’ voor hem, wat dat betreft, geen luxe leven hier, samenwerken met mensen die hij inmiddels ontgroeid is, werken voor een kerkenraad, waarvan er verscheidenen geen frans spreken, en zelfs nauwelijks kunnen lezen.

Hij heeft begeleiding hiervoor nodig, maar ook veel gebed.

Vooral in een situatie als deze, hier in Benin, dat een jonge man, die een studie van vijf jaar gedaan heeft en die intelligent is en die meer van de wereld heeft gezien en die de mensen hier ontgroeid is, dat die persoon het behoorlijk moeilijk kan gaan krijgen om echt een dienaar te zijn! Want dat moet hij worden, een dienaar van God en van de kerk, die samen met de ouderlingen gaat werken, in dienst van de ERCB. Hij moet leiding gaan geven op een goede manier, wel als leider, maar ook als pasteur, herder en tegelijk ook een dienaar. Afrikaanse samenlevingen hebben over het algemeen hiërarchische structuren en dat is een hele grote verleiding voor leiders, ook in de kerken.

We hebben al een paar fijne gesprekken gehad met hem en we hopen dat wij ook goede coaches, mentoren, raadgevers, broer en zus kunnen zijn voor hem, maar ook nu in deze situatie voor de huidige kerkenraad.

De kerkenraad, die zelf financiële ondersteuning moet gaan geven aan de eigen pasteur en die ook de ‘werkgever’ is, neemt deze nieuwe jongeman in dienst, eerst als stagiaire, maar later ook als eigen pasteur. Dat is ook niet altijd even gemakkelijk, en hiervoor zijn wij ook coaches voor de kerkenraad zelf. Wat voor verantwoordelijkheid heeft de kerk tegenover deze jongeman? Wat heeft deze jongeman eigenlijk nodig om zonder zorgen te kunnen leven van het evangelie? Wat kunnen zij verwachten van hem en wat mogen ze niet van hem verwachten? Wat is privé en wat aan anderen? Kritiek is soms nodig, maar hoe geef je opbouwende /positieve kritiek? Zo veel moet en zoveel wordt er verwacht van a.s. pasteur, maar een mens heeft ook geregeld een pluimpje nodig!

Het is echt prachtig, dat er weer een pasteur bij komt!

We hopen en bidden dat God mooie plannen heeft met de ERCB, met deze twee dominees, straks hopelijk met andere nieuwe, afgestudeerde dominees, met de kerkenraden, met al de broers en zussen, met al Gods’ kinderen hier in Benin.

Daarom hebben wij jullie gebed hier echt nodig, voor Romain, voor de kerkenraad, voor Théophile, voor al de broers en zussen hier en ook voor ons, als coaches, als begeleiders, ook als dienaars voor de opbouw van de ERCB.