Heer, wijs ons toch de weg om te kunnen doen wat u van ons vraagt.

Het is vandaag 13 mei, we zijn nu in Nederland op vakantie, op verlof en over twee en een halve weken gaan we weer……….

Ongeveer een jaar geleden schreef ik in mijn blog over ons werk in Benin. Als ik zo deze blog weer doorlees, zie ik dat God ons echt bij de hand leidt, Hij kent de weg die we gaan, stap voor stap!

We waren toen net terug van een paar weekjes Nederland. Hier een stukje uit die blog:

“Het was goed om even voor 2 1/2 weekjes in Nederland te zijn! Heel goed om de kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden en ons huisje in Kolham weer even te zien. Mijn verjaardag daar even te vieren, naar de kerk te gaan, mensen bezoeken en ontmoeten..., maar het is ook goed dat we hier weer terug in Benin zijn, God heeft ons hier geplaatst met de gaven en ervaringen die we hebben. Hier ligt dus nu een taak, beginnen we te merken, maar wel op onze manier, niet in de voetsporen van voorgangers of zo, maar met onze eigen achtergrond, levenservaringen,  gaven en uitdagingen. Werken, leven en uitdragen op onze eigen manier, wat bij ons past, hoe God ons gemaakt heeft!

We zijn hier om te ondersteunen, er voor de kerk hier te zijn en voor  de omgeving, in navolging van Jezus. Het werk begint wat op zijn plek te vallen, merken we.

Maar we merken ook, dat dat niet alles is!  Wel een hele grote opdracht, die we heel serieus moeten nemen, maar God heeft ons ook een gezin gegeven. Dat is ook een stuk van ons,  iets wat door God aan ons is gegeven, waar we ook onze verantwoordelijkheid en liefde voor hebben. 

We zijn inmiddels heel blij dat we ons huisje in Kolham nog hebben en we zijn er achter gekomen dat dat ons thuis nog steeds is en mag zijn! Ons thuis is daar, ons werk is hier (in Benin). Wij hebben zo veel van de Heer gekregen dat ons lief is in Nederland (en Canada) en dat hoeven we niet te onderschatten, dat is een Godsgeschenk en dat mogen we niet onderschatten.

We zijn hier in Benin voor het werk en het is een roeping. We hebben hier een kerk die we ondersteunen, waar we ons best voor doen: ‘Capaciteitsversterking van kerkleiders zodat die in woord en daad de gemeenteleden kunnen voorgaan in het leven met Christus waardoor de ERCB blijft groeien in geloof en in aantal’. Samen uitzoeken hoe we daar met de ERCB aan kunnen werken…...”

Dat was dus een blog van een jaar geleden en we merken nog steeds, we hebben die roeping in Benin. Het is vaak moeilijk, het gaat steeds met vallen en opstaan, we missen de familie, het is vaak zo alleen, zo geïsoleerd van alles, zo warm en het idee dat Richard en Wianne weggaan en dat er eerst geen nieuwe uitgezondenen komen, lijkt ons te moeilijk. Toch denken we dat dit onze plek is, we hebben daar nu samen meer dan anderhalf jaar gewerkt, veel meegemaakt, veel gezien, veel gedaan, veel samen gepraat, gedacht, verdriet gehad en gebeden. Maar we denken echt dat we daar goed passen, het werk gaat goed, we hebben ons eigen, gezellige plekje, lieve mensen om ons heen. We zien vooruitgang, mooie veranderingen, de ondersteuning wordt meer samenwerking als gelijkwaardigen, we zien een schooltje voor jonge kerkleiders ontwikkelen, waar Joe zijn ervaringen en talenten als theoloog/onderwijzer/pastor echt gebruikt, ik weet dat we het echt samen doen.

En dan besloten we toch: we zien het niet zitten om na november in deze situatie door te gaan. Wij zagen op dat ogenblik geen andere mogelijkheid; toch voelden we wel een innerlijk conflict. Want Gods roeping en ons verlangen zijn niet verminderd. Vaak hebben we gebeden: Heer, wijs ons toch de weg om te kunnen doen wat u van ons vraagt. Maar we vonden geen antwoord.

Toen kwam, voor ons als een volslagen verrassing, het voorstel van de ERCB om de ondersteuning op een andere manier vorm te geven: door periodieke uitzendingen van mensen met ervaring op het veld, met daartussenin telkens enkele maanden van zelfstandigheid. Continuïteit met wat er nu gebeurt, maar ook groei naar meer autonomie. Een keuze van de ERCB, zo maar, zonder dat wij er van op de hoogte waren. Pasteur Théophile kwam er eerst mee, daarna heeft hij dat samen met de kerkenraden van de ERCB besproken, en besloten. Het lijkt hen het beste voor de ERCB om zelfstandig verder te gaan, geen fulltime begeleiding van uitgezondenen uit Nederland meer. Ze zien dat de ERCB door de permanente aanwezigheid van uitgezondenen, samen met de financiële afhankelijkheid, niet zelfstandig als kerk kan ontwikkelen.

Wow, dat is echt bijzonder! Na zoveel jaren van ondersteuning zijn ze zover? Onze taak was : ‘Capaciteitsversterking van kerkleiders zodat die in woord en daad de gemeenteleden kunnen voorgaan in het leven met Christus waardoor de ERCB blijft groeien in geloof en in aantal.’ Is het zover dat we een andere fase in kunnen gaan? Van langzamerhand loslaten?

Het heeft even geduurd om dit alles te laten bezinken. Ook tijdens deze weken van afstand die wij in deze laatste verlofperiode even weer ervaren. En we zijn voor onszelf tot een duidelijke conclusie gekomen. Dit is het werk waartoe we zijn geroepen en beroepen. Wij hebben het vertrouwen van de ERCB, en wij denken dat wij de capaciteiten en de ervaring hebben om wat ze van ons vragen met vrucht te kunnen doen. En als we het mogen uitvoeren zoals de ERCB dat vraagt – drie of vier keer per jaar een begeleidingsbezoek van bijvoorbeeld een maand, met voorbereidende en afrondende werkzaamheden daaromheen – dan voelen wij ons beiden capabel om het goed vol te houden.
Ik heb daar de laatste weken vertrouwen in gekregen. Het voelde voor mij erg verwarrend en niet goed om een punt achter ons werk in Benin te zetten. Hoe we daar tot nu toe gezeten hebben was voor ons zo niet vol te houden, maar anderzijds: we passen daar zo goed en het werk gaat zo goed! Ik weet dat God ons niet voor niets heeft uitgekozen voor dit werk. En nu ineens is het voor mij of God, die alles overziet, zegt: “Jullie mogen verder, maar op een manier die beter bij jullie past!” Het geeft mij rust en dat gevoel is goed.

Heer, wijs ons toch de weg om te kunnen doen wat u van ons vraagt.

Ik ben benieuwd wat gaat er allemaal gaat gebeuren? Hoe zal  het met de ERCB verder gaan?  God weet het !