Even een update

Vandaag is het 18 februari, het is dus al weer meer dan twee weken geleden dat het nare gebeurd is. Dat was op 1 februari.
We zijn vanaf die woensdagavond tot maandag in het ziekenhuis geweest en van maandag tot vrijdag in een hotel. Van die woensdagavond tot zaterdag erop kan ik me niets herinneren, ik ben die dagen echt kwijt. We hebben in het hotel goed kunnen uitrusten en een beetje tot onszelf kunnen komen. Veel gepraat, gedacht, gehuild en gebeden. Geregeld contact met collega’s en Nederland gehad.
Daarna zijn we nog een paar dagen in Cotonou gebleven. We zijn meer dan anderhalf week weg geweest uit Dogbo.
Afgelopen maandag, 13 februari, zijn we naar Dogbo gereden en zijn daar twee nachten geweest. Dat is gelukt, gewoon in ons eigen huis geslapen, wat onrustiger dan anders, maar ook wel goed.
Het zijn intensieve dagen geweest, eigenlijk te druk, merken wij.
We hebben de mensen die er het dichtst boven op zaten (Joseph de nachtwaker, Mariette onze hulp in huis, Didi haar moeder, en Gregoire, de chauffeur) ons laten vertellen wat zij meegemaakt hadden. Ook hebben we maandagmiddag op het politiebureau ons verhaal gedaan en is dat in een procesverbaal opgetekend. Daarnaast zijn we op dinsdagavond nog met de commissaris, een rechercheur, een agent, en Gregoire naar het huis in Agame gereden waar het allemaal begon; dat was een spannende rit.
Het was allemaal wel veel en we zijn er beiden onrustig van geworden.
Het heeft ons wel geconfronteerd met de werkelijkheid van wat ons overkomen is, en de kwetsbaarheid van ons zijn in Dogbo, als enige blanken in een wereld van mensen waar wij nog veel te weinig van begrijpen. We kunnen objectief gezien zeker iets doen om onze veiligheid te vergroten, en daar hebben we met elkaar ook al wel afspraken over gemaakt; maar ons subjectief veiligheidsgevoel is behoorlijk aangetast. Zullen we het samen redden, zijn we nog in staat om ons vertrouwd en thuis te laten voelen; heeft het zin om onze kist uit te pakken als die straks komt en om ons nieuwe huis nog wel in te richten zoals wij dat graag willen hebben? We proberen elkaar aldoor wel weer moed in te praten, en dat lukt ook wel; maar er hoeft maar weer iets onverwacht te gebeuren en we zijn weer uit ons evenwicht.
Eergisteren zijn we weer naar Cotonou gegaan, Johan kon zijn nieuwe paspoort ophalen en we hebben op donderdag bij de Nederlandse ambassadeur en zijn vrouw geluncht. Zij leven echt met ons mee.
Na twee nachten zijn we gistermiddag weer naar Dogbo gereden, we blijven hier in ieder geval het weekend.
We proberen ontspanning te zoeken, en dat lukt ook wel aardig.
Volgende week woensdag komen twee van onze kinderen hier, we zien er heel erg naar uit om Maarten en Evelene te zien, en om hen te laten zien hoeveel mooie dingen hier zijn; we denken dat het ons ook wel zal helpen om die mooie dingen zelf te kunnen waarderen. En onze kist komt waarschijnlijk volgende week ook aan, dan kunnen we misschien ons huisje gezellig maken en opnieuw proberen om ons hier ons thuis te gaan voelen.
Hartelijke groeten en liefs van ons!

Veilig, zelfs zonder muur...

Zo eindigde ik mijn vorige blog.

Ach, toen we thuiskwamen was de muur nog niet klaar en wat ze ervan opgebouwd hadden zag er netjes uit, maar het was lager, iedereen die langs kwam lopen kon zonder veel moeite onze kamer inkijken, als de ramen tenminste open waren en dat is wel lekker hier voor een koel windje door ons huis, zo nu en dan. Maar oké, we gaan hopelijk over een maand toch verhuizen naar het huis aan de overkant. We kunnen er zo wel even mee leven, we voelen ons toch wel veilig in Dogbo. Dat dacht ik toen….

We hebben die nacht ook heerlijk geslapen, met een veilig gevoel, met onze nachtwaker buiten en “morgen wordt het weer een drukke dag, met verscheidene afspraken”.

‘Morgen’ was vorige week woensdag, 2 februari. In de ochtend waren we uitgenodigd bij het de tuinen van Toyo, de werkervarings/dagopvang waar we elke woensdagochtend een uurtje op visite gaan. Het was een feestelijk gebeuren vandaag, want het nieuwe naaiatelier zou geopend worden. Gesponsord door een privéstichting uit Frankrijk. Zoals altijd begon het uren later dan de afspraak, maar daar zijn we al aan gewent en we waren zelf dus ook al een uur later aangekomen. Alles stond klaar, het lint om door te knippen , een stuk papier ver het nieuwe naambord heen om onthuld te worden, wat personeel en cliënten, maar nog geen andere gasten, ook niet de belangrijkste gasten, uit Frankrijk, die waren nog een uur rijden hiervandaan. Maar wat er wel was was de band en wat een band…….Een groep middelbare school studenten, een meisje en ongeveer 5 jongens, uit het dorpje hadden samen een band gevormd met zelfgemaakte instrumenten. Een paar trommeltjes, een drumstel, een heel stel ‘gitaren’, allemaal zelfgemaakt van oude grote blikken, touwtjes, boomtakken, het was echt prachtig! En ze konden er ook nog goed op spelen. Om dat wij zo enthousiast waren gaven ze ons een privéconcert. Ze speelden allemaal christelijke liederen en toen wij samen het lied ‘King of kings and Lord of lords’ hadden gezongen speelden ze het gewoon zomaar samen. En wat ook zo mooi was, de jongelui hadden een stel extra trommels en gitaars gemakt en samen met een stel cliënten van de tuinen hadden ze een lied ingestudeerd om de mensen uit Frankrijk te bedanken, maar in het lied bedankten ze God ook. Wat een begin van de dag!

De opening was echt officieel met belangrijke genodigden die allemaal hun woordje deden en toen het knippen van het lint en de onthulling van de naam. Mooie ochtend, prachtige ervaring!

En toen moesten we naar een tweede afspraak.

En dat was me er een!
Ons leven werd echt even op z’n kop gezet, ons vertrouwen geschaad.
Weinig kan ik me er van herinneren.
Zoals jullie ook in de krant hebben kunnen lezen, we werden gedrogeerd en beroofd.
.....
We hebben een hele intensieve week gehad, gisteren was het een week geleden, maar eigenlijk zijn we een week kwijt, echt het geheugen werkte deze week zo goed als niet. We hebben veel gebeden, gehuild, gepraat, maar ook veel liefde gekregen. Van mensen om ons heen, van onze bezorgde familie, van de mensen van de DVN.

We zijn nu vanaf maandag in een luxe hotel, aan zee, met een zwembad. Het is goed geweest, we hadden rust nodig, we hadden contact met de kinderen en familie nodig. We hebben gemerkt dat er overal mensen aan ons dachten en voor ons baden.

Maar ondanks wat er toen allemaal gebeurde en wat het ons en de mensen om ons heen heeft aangedaan, God was er bij, dat weten we zeker! Hij was achteraf onze veilige muur! Geen muur gebouwd door werkmannen, die ook nog niet eens hoog genoeg bouwden. Gods muur is altijd hoog genoeg!

Hij is en was altijd bij ons!

Dag lieve mensen tot de volgende keer!

Blog die er (nog) niet komt

Hallo lieve allemaal

We zijn in Cotonou aan het bijkomen van een vervelende ervaring waarover we liever niet in het openbaar schrijven. Jullie mogen ons wel een mailtje sturen voor een privé blogje. Het gaat goed met ons!

Marijke en Joe