Er is weer heel wat gebeurd de afgelopen week.

Ik heb even gekeken op mijn tijdlijn van Facebook, daar kan ik weer even zien wat er allemaal gebeurt is de laatste tijd! Handig, zo’n tijdlijn!

Op dinsdag zijn we naar de ambassadeur geweest voor een diner. Dit schreef ik op Facebook erover:

 “Wij zitten weer eens in Cotonou! Nu voor een etentje bij de Nederlandse ambassadeur thuis. Ontmoeting met afgevaardigden van de VNG, Vereniging van Nederlandse Gemeenten. ( This Local Dutch Government Capacity programme aims to develop the capacity of local government in nine countries, incl. Benin, Ridderkerk is doet dat in ons dorp, Dogbo. Ik ben nieuwsgierig wat ik vanavond allemaal daarover leer!”

En een paar dagen later schreef ik: “Ha, goed nieuws!!! Het gat is in onze slaapkamermuur en nu heeft Joe onze airconditioner (meegenomen uit Nederland) in onze slaapkamer aangesloten! Heerlijk, onze slaapkamer is nu al een stuk koeler!!! Heerlijk slapen vannacht!”

We hebben een hele erge regenbui gehad met behoorlijke lekkage, we hebben veel elektriciteit uitval gehad en de aggregaat is eindelijk aangesloten.

Ook hebben wij van iemand vorige week een cadeau gekregen, maar die hebben we vandaag opgegeten!

En vandaag zijn we weer naar het tehuis geweest voor de malades mentaux, de mensen met een verstandelijke handicap en mensen met een psychische ziekte.

Dus mooie en interessante dingen weer gebeurd, de afgelopen week!

Het etentje bij de ambassadeur:  het was echt leuk, gezellig, lekker en heerlijk koel, met hun airconditioning en het was heel goed voor netwerken!

Ik had over de VNG gehoord en wisten dat ze de burgerlijke gemeenten hier ondersteunden, als partnergemeenten. De VNG doet dat in veel  landen, maar ook in Benin worden verscheidene gemeenten ondersteund.

Sinds ongeveer 10 jaar is Dogbo  partnergemeente van Ridderkerk. Ze ondersteunen met verscheidene projecten, via afgevaardigden van de gemeenteraden.

Twee van de afgevaardigden van de gemeente Ridderkerk waren ook op het diner en natuurlijk kwamen wij met ze aan de praat. Dat gebeurt op zulke etentjes, dat is netwerken. De mannen die met Dogbo te maken hadden waren Gerard Prinse en Frans Olthof, beiden al jaren bezig voor Ridderkerk in Dogbo. Ze hebben inmiddels  allerlei projecten gedaan, zoals sportprojecten, het kadaster helemaal officieel opzetten, en nog veel meer.

Frans en Gerard zijn op zaterdagochtend nog bij ons thuis in Dogbo op koffievisite geweest en het was heel erg goed om met deze mensen kennis te maken. Helemaal omdat….., je raad nooit wat! … helemaal omdat Frans en zijn vrouw Pietje, degenen zijn die doordat ze via VNG in Dogbo waren, zich het lot aantrokken van mensen met een verstandelijke en psychische handicap! De tuinen van Toyo en het tehuis, waar wij al verscheidene keren zijn geweest…. zij zijn degenen die dat samen met mensen uit Dogbo en ondersteuning uit Nederland, allemaal hebben opgezet!

Zo bijzonder! In Nederland was ik de website al tegengekomen, en sinds we hier wonen gaan we daar geregeld heen om een uurtje of zo met de mensen te zijn en nu….ontmoeten we Frans, de Frans van Pietje (kijk maar eens naar de website van de Tuinen van Toyo).

Dat was heel erg mooi. Hij vond het ook leuk ons te ontmoeten, ook omdat we ook het lot aantrekken van deze mensen, maar ook als een extra contact voor hen in Nederland. Frans had al over ons gehoord en hij vond het zo mooi, dat we daar vaak heengaan, soms met iets leuks voor de mensen, maar gewoon dat we er even langskomen, even contact met de buitenwereld, even bevestiging van dat er mensen zijn die aan he denken!

Mooie mensen, die Gerard en Frans, we kennen ze maar even, maar we gaan contact houden!

Vanochtend zijn we er weer geweest. We hadden leitjes en krijtjes (ongeveer 10 leitjes, waar ze in de tijd van Ot en Sien op school op schreven). We hebben dingen getekend en hen laten tekenen. Eerst een smiley, en toen poppetjes met benen en armen en haar en later allerlei dingen, als bomen bloemen, huisjes enz. Verscheidene wilden het ook proberen en zelfs hun eigen naam schrijven. Daarna hebben we gezongen en dat zingen werd een zingen voor de Heer!  Zo ontroerend!            Eerst begon ik met een liedje dat we de vorige keer met Maarten en zijn mandoline zongen, maar toen merkten we dat ze eigenlijk alleen christelijke liederen kenden hoe…! We hebben gezongen,

 ‘Halleluia, praise the Lord! Gloire a Dieu, a Dieu c’est la gloire!’, geroepen en in reidans samen gedanst en dat ging echt zo mooi. Eerst een paar mensen, toen nog meer en toen een hele rij! Prachtig, wij genoten, zij genoten en ik weet zeker dat de Here ook heel erg genoot!!

‘Halleluia, praise the Lord! Gloire a Dieu, a Dieu c’est la gloire; halleluiaaaah!!!

                        
Op donderdag, 22 maart, heeft Joe een gat in onze slaapkamermuur gebroken en onze airconditioner (meegenomen uit Nederland) in onze slaapkamer aangesloten. We hoopten die nacht heerlijk te kunnen slapen, maar de elektriciteit ging weer eens uit, dus geen lekkere koele kamer met airconditioning die nacht. De volgende dag is (daarom) eindelijk de grote oude aggregaat aangesloten! Die stond al heel lang in de schuur en was al heel lang niet  gebruikt, maar doet het prima nu (met heel veel overlast voor de buurt)! Heerlijk hoor, slapen in een koele kamer!!!!

Zondag heeft het heel erg geregend, echt een hoosbui met onweer en bliksem! Ons dak, dat Joe al eens gemaakt had, lekte weer erg. Langs onze mooie blauwe muur! Maar nu heeft Joe het weer opnieuw gemaakt, dus we zien het resultaat bij de volgende regenbui.

Het was wel heerlijk voor onze tuin!

Daar hebben wij de laatste paar dagen trouwens een nieuw huisdier in gehad, maar nu niet meer…..

Op zaterdagmiddag maakten we een bezoekje naar het dorp Ayomi. We werden erg vriendelijk ontvangen en rondgeleid door het dorp. Toen we naar huis gingen kregen we een plastic tas, met een levende  kip erin. De pootjes met een lintje vastgebonden.

Was die om op te eten om voor als eerste voor onze veestapel? We besloten het laatste, tot grote schrik van Joseph, onze gardien en tuinman. We gaan toch een groentetuin hier maken?

We hebben drie dagen van de kip in de tuin mogen genieten. Ze was wel een gezellige kip, maar ja, Joseph had gelijk, ze hield wel erg veel van graven in de tuin .

Maar vandaag hebben we er toch nog van genoten! Vandaag heeft Mariette, onze huishoudelijk hulp, haar geslacht en opgebraden, voor lunch. Met rijst, gekookt in kippenbouillon.

Wel zielig, maar het was wel lekker!

Zondag weer een hele mooie kerkdienst meegemaakt, dit keer in Agame, het was een evangelisatiedienst.  Joe en ik hebben weer samen voor in de kerk gezongen, daar zijn we goed in aan het worden.

We hebben de afgelopen week ook weer verscheidene keren met onze kinderen en kleinkinderen geskyped, ook heel erg fijn!

Nou, er is toch weer heel wat gebeurd, de laatste week, toch? En vandaag ook weer met mijn moeder en zusje gesproken, zoals elke dinsdagochtend.!

Wat hebben we het toch goed hier, en vanavond heerlijk, samen met Joe, op onze veranda heerlijk (eigengemaakte ) pizza gegeten met een wijntje erbij en zelfgemaakte ijs met mango.

Het leven is toch wel goed hier, he!

Er is toch weer heel wat gebeurd hier, de afgelopen week!

Groetjes, Joe en Marijke

Uitnodiging: met eigen ogen alles hier zien, de lieve mensen ontmoeten, even de sfeer proeven!

Vandaag is het vrijdag, 16 maart.

Het is al weer een poos geleden dat ik in mijn blog heb geschreven. Niet dat er niets gebeurt is ofzo, maar ik had de ‘spirit’ even niet. Nu moet ik me er eens toe zetten, want inmiddels heb ik van verscheidene mensen gehoord dat ze mijn blog missen. Er is genoeg te vertellen, we wonen in het nieuwe huis! Het is een gezellig huis, vooral omdat we onze eigen spulletjes er nu in hebben! Ja, de kist is inmiddels ook aangekomen. Genoeg dus te schrijven en dankbaar voor te zijn! En we hebben twee van onze kinderen hier op visite gehad, daar hebben we ontzettend van genoten!

Het is warm, echt heel warm. De vochtigheidsgraad is hoog en dat betekent dat ik van elk werkje ga zweten. En niet een beetje ook, drijfnat soms! Maart is de warmste maand, zeggen ze.

…..en nu is het alweer maandag, 19 maart. Joe heeft inmiddels al weer een blog geschreven, ik moet nu echt opschieten…..

Op vrijdagmiddag kwamen Richard en Wianne, onze collega´s uit Cotonou hier, met hun kindertjes, Joel en Rachel, even met hun eigen ogen ons nieuwe huis  zien, even de sfeer van ons thuis proeven!

Joe en Richard gingen een workshop geven voor de zondagschoolleiders op zaterdagochtend en Wianne en de kinderen en ik bleven lekker thuis. Wianne had een opblaasbadje meegenomen voor de kinderen. Dat is nu zo leuk, we wonen in ons nieuwe huis en er is genoeg ruimte buiten om heerlijk samen te eten en te zitten en de kinderen hebben genoeg ruimte om te spelen en in het zwembadje te spelen! Het was gezellig, gewoon samen kletsen en op de kinderen letten. Alleen… de elektriciteit ging tegen de avond uit…dat gebeurt echt niet heel vaak, maar net als de vorige keer toen ze hier waren, was het weer zo! Geen ventilatoren, geen licht, en de kinderen moesten in een vreemd huis in een vreemd bed, zonder ventilator en zonder licht slapen. Gelukkig zijn het hele lieve kindertjes en het ging prima. Om 11 uur in de avond ging alles weer aan. Zaterdagmiddag zijn ze weer terug naar Cotonou gegaan en de elektriciteit was daar ook uit! Pech, weer geen ventilator of licht, echt balen voor hen, 24 uur lang! Bij ons in Dogbo hadden we die pech gelukkig niet!

Op zondagochtend zijn Joe en ik (en onze gardien, Joseph) naar Deve naar de kerk geweest. Dat is de kerk waar Salomon leider is. Salomon, van het naaiatelier, met de groep apprentisses en het dorp waar Nanavi woont. Ik kwam de kerk binnen en daar in de ingang stond de rolstoel en in de kerk zaten maar een paar kinderen en Nanavi zat er ook, heel trots en blij!

Later vulde het kerkje zich en waren er ongeveer in totaal veertig mensen aanwezig, het meest kinderen. Het was een mooie dienst, weer werden de kinderen echt inbegrepen. Ze baden, ze zongen, ze dansten, ze vertelden waar de preek de vorige keer over ging. Vandaag ging de preek over Romeinen 13, ‘heb uw naaste lief als uzelf’, niet alleen de broers en zussen in eigen gemeente, maar het hele dorp! En over 1 Korintiërs 13, ‘Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen -en had de liefde niet-, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cymbaal…….nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ikzelf gekend ben…Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.’ Mooi, het maakte me blij! Wat een toekomst, maar nu ook al! Ik ben hier, de meeste mensen hier spreken Adja of misschien wat Frans, maar de liefde tussen ons, hier in de kerk en zelfs er buiten, voel ik en ik weet dat ik hier ook liefde kan geven. De taal lukt nog niet zo goed, maar ik kan liefde geven en dat wil ik ook heel graag doen! 

We genieten er  van om elke zondag naar een van de gemeenten hier te gaan. Alle kerkjes te leren kennen, alle broers en zussen te ontmoeten, even de sfeer van elke gemeente te proeven!

Ik ben blij dat ik dat niet kwijt ben, er zijn lastige dingen gebeurd, maar daar zijn ook weer mooie dingen uit gekomen. We hebben mensen beter leren kennen, Mariette is een vriendin geworden. Joseph een gardien waar we op kunnen bouwen, en al de andere mensen, waar we veel van houden, hier.

We zijn blij, dat Evelene en Maarten het met hun eigen ogen hebben kunnen zien, de sfeer hier hebben kunnen ruiken. Mensen kunnen ontmoeten. 

Daarna onze verhuizing naar de overkant, met al onze spulletjes die ons huis gezellig maken, ons thuis maken. Joseph wordt onze tuinier. We hebben al een plattegrondje met hem gemaakt van de tuin. Er komt een stuk groentetuin (met sla, tomaten, bonen, kruiden, wortels enz, In de rest van de tuin gaan we mooie boompjes en struiken en bloemen planten en Joseph heeft over een ‘gazon’. Wij hopen een ‘paillotte’ (een afrikaanse tuinhut met rietendak)te krijgen in de tuin, bij de ingang. Overdag zitten de gardiens buiten onze muur, maar ‘s nachts en als het regent, kunnen ze dan onder de paillotte en het is een leuke plek om te zitten, in de schaduw, het windje er door, met een glaasje fris, heerlijk toch! Nu al, elke morgen, middag en avond, eten we buiten, op onze veranda!

Ons andere huis is nu in twee appartementen verdeeld. De voorkant met eigen voor portaal,  een ruim kantoor en keuken, een slaapkamer (voor gasten) en badkamer en w.c.. De achterkant, ook met eigen ingang en portaal, drie slaapkamers, 2 douches en w.c.’s en een middenkamer. Daar gaat Mariette met haar drie kinderen in wonen. Zij woont nu in Lokossa en moet elke dag met de taxi hier komen. Dan woont ze dicht bij ons en ook dichtbij haar moeder.

Het is fijn om een aparte kantoorruimte te hebben. Joe kan daar mensen ontvangen, kleine cursussen geven. Wij volgen onze Franse les daar en als we extra ruimte voor gasten willen, is daar aparte ruimte voor hen. Ons huis heeft ook een gastenkamer, dus we kunnen visite genoeg ontvangen!

We hopen ook echt dat we eens vaker visite krijgen! Jullie zijn allemaal van harte welkom!

Dat zou mooi zijn, alles met eigen ogen hier zien, de lieve mensen ontmoeten, even de sfeer proeven! En de koffie!

Wie is de volgende, we zien er naar uit!

Liefs, Joe en Marijke