Het is nog steeds erg warm en het leven is nog steeds wel goed hier, maar soms……
Er zijn dagen dat ik blij ben hier, maar er zijn soms ook dagen waarin ik me verdrietig voel, heimwee, naar onze kinderen en kleinkinderen, familie, vrienden, ons huisje in Kolham. Dan voel ik me eenzaam, nutteloos, warm, geen lichaamsbeweging omdat het daarvoor veel te warm is, doelloos….… en alles is ook niet altijd leuk hier. De mensen zijn hier ook mensen met leuke en minder leuke kanten!
Vinden ze ons alleen maar interessant omdat wij rijke ‘jovo’s’ zijn? Soms lijkt het voor mij net alsof de kerk hier, het alleen maar leuk vindt dat we hier zijn om het geld. Steeds als we visite krijgen van iemand van de kerk, komt de vraag: ”kunnen we wat geld lenen/krijgen voor dit of voor dat…….?”
Ik heb soms zin om z.s.m. weer terug naar Nederland te gaan, naar het oude vertrouwde. Ik voel me dan schuldig, omdat ik me zo voel, maar ik mag toch wel soms huilen en verlangen?
Het is inmiddels Goede Vrijdag en Pasen geweest, de herinnering aan Jezus’ lijden en aan Zijn opstanding. Wat prachtig om dat te kunnen vieren, waar waren we, als dat nooit gebeurd was!
Hij heeft onze zonde op zich genomen, onze tranen gedroogd. Hij is ons voorgegaan, als een grote broer, ons grote voorbeeld. Die ik zo heel graag wil volgen!
Vorige week zijn we weer naar Madjre geweest, bij het huis voor de ‘malades’, zoals ze het hier noemen, het huis voor de mensen met een psychische- of een verstandelijke handicap.
Mariëtte, onze huishoudelijke hulp was mee, voor het eerst. We hadden kopietjes gemaakt van het verhaal van Goede Vrijdag en Pasen, het verhaal en een mooie tekening/kleurplaat van Golgotha en het open graf. Een van de ‘malades’ wilde het graag voorlezen, heel mooi en duidelijk. We hebben er over gesproken en over gezongen. Het zingen was weer heel enthousiast, met dansen en al.
Mariëtte was erg ontroerd, ze verstond de Adja liederen die er werden gezongen. “Ze zingen over hoe God hen helpt en bij hen is, en ze zijn verschoppelingen en hebben een moeilijk leven!” Het raakte haar erg, ook omdat ze merkte dat een paar van de mensen daar uit families komen die zij wel kent. Ze kwam erachter dat mensen zoals deze uit het zicht verstopt en vergeten worden.
Vandaag, 11 april, waren we er weer, nu samen met Joseph, onze gardien/tuinman. We hadden zo’n 40 appels in Cotonou gekocht en die vandaag meegenomen en uitgedeeld. Het was zo’n mooi gezicht allemaal mensen op een appel aan het kauwen. Allemaal mensen die heel graag een beetje aandacht van ons wilden, even praten, de hand schudden, een knuffel, daarna samen weer wat zingen. Joseph vond het erg bijzonder, hij was, net als Mariëtte ook erg ontroerd. Hij besefte ook dat deze mensen verstopt en vergeten worden. Hij kende ook wat families van mensen daar. Hij zei dat hij zich schaamde dat hij helemaal niets van het bestaan van dit tehuis wist.
Eigenlijk, zoals het was bij ons in Nederland vroeger, mensen als deze werden toen ook weggestopt in een ‘gesticht’, ergens in de bossen. Wij hopen dat we zo mensen er van bewust kunnen maken, dat deze mensen er ook zijn, dat deze mensen ook graag over de Here willen zingen en horen! Misschien door Mariëtte en Joseph mee te nemen, en straks misschien ook wat meer mensen van onze kerk, kan er wat meer contact en meeleven komen, wie weet?
Het voorbeeld van onze grote Broer, Jezus, volgen, toch? ‘Wat je ooit gedaan hebt aan de minste van mijn broeders, zegt Jezus, heb jij aan Mij gedaan!’
Op ‘stille’ zaterdag hadden wij ons huis vol, dus niet erg stil voor ons. Het was wel mooi, we waren met 7 volwassenen en 4 kinderen. Collega’s van DVN en mensen van de SIL, bijbelvertalers, we vormen samen een Engelstalige bijbelstudieclub. Iedereen had wat lekkers bij zich en samen hebben we een heerlijke maaltijd gehad, daarna hebben we een bijbelstudie/ gebeds/zingbijeenkomst, gehad.
Dat was goed en we hebben het ook nodig, vooral hier.Op Pasen was er hier in de Mono-Couffo een gezamenlijke Paasdienst van de ERCB, georganiseerd in….. een kleine kerk, dat geleid wordt door een paar jongelui. Het is zo mooi om te zien, jonge mensen in een dorpje, waar heidenen wonen, beginnen een kerk en het groeit! Omdat de kerk te klein was hadden ze een frame van palen gemaakt, bedekt met palmbladeren tegen de zon. En daar zaten we, ongeveer 250 christenen, overal vandaan, lopend, op de brommer. Met band en al, maar de geluidsinstallatie deed het niet, zoals altijd, maar ondanks dat duurde alles toch 5 uur lang! Tijdens de dienst kregen we visite van drie dorpshoofden, allen heidenen. Ze wilden ons alle goeds toewensen met het beginnen van een kerk hier en ze zeiden dat ze erg vereerd waren dat we onze samenkomst hier in hun dorp hadden. Dat was mooi, toch! Een groeiende kerk in een heidens dorp, geleid door een stel jongelui, die Jezus, hun grote Broer willen volgen, God is groot!
Op Paasmiddag zijn Joe en ik naar Cotonou gereden, de volgende ochtend vroeg was er weer een gezamenlijk etentje. We waren uitgenodigd bij de bijbelstudiegroep van Cotonou, ook christenen van allerlei nationaliteiten. Dat was ook weer heel goed, het eten samen, het zingen en bidden samen en de Paasoverdenking, samen als volgers van Jezus, ons grote voorganger, onze grote broer!
En nu zijn we weer thuis, in Dogbo en dat is ook weer goed en we doen ons best weer om Jezus, ons voorbeeld te blijven volgen.
Zelfs bij het volgen van Hem heb ik Hem nodig! God helpt U mij, om U te blijven volgen, zelfs als het soms zo moeilijk en lastig voor mij is?
