Kinderen van één Vader

Zondag heb ik een Nederlands liedje gezongen in de kerk van Vovokame, een liedje dat ik al lang geleden op de kleuterschool geleerd heb:

‘Kinderen van één Vader, reikt elkaar de hand.

Waar wij mogen wonen, in wat streek of land.
Hoe wij mogen spreken, in wat tong of taal.
Kinderen van een Vader zijn wij allemaal!’

Natuurlijk hebben we het voor de mensen vertaald en daarop antwoordden ze samen: “Ja, amen!”

En dat ervaar ik ook steeds weer, allemaal kinderen van één Vader!
Hij zorgt voor ons, voor onze kinderen, waar we ook wonen, hoe we ook spreken!
Kinderen, een geschenk van Hem. Ze brengen blijdschap, ze brengen zorgen.
Onze dochter Maria en haar man bijvoorbeeld, na lang wachten heeft God, via mensenhanden, gezorgd dat zij zwanger werden. Een zaadje dat met een naald in het eitje werd gebracht en die zo een echt kindje werd, onze lieve kleine kleinzoon, Micha. Ontvangen door zijn ouders met veel liefde, alle aandacht voor hem, zelfs een wekelijks persoonlijke blog over hem (zie michaandme.blogspot.com). Micha, een Godsgeschenk en geliefd bij zijn ouders (en ons allemaal).
We hebben van hem mogen genieten, de weken dat we in Nederland waren, alle aandacht voor hem, zoveel liefde voor hem!

En dan komen we weer in Benin, ook daar wonen ook baby’s, ook allemaal geschenken van Hem, ook geliefd bij Hem!

Joyce, het kleine meisje, door haar ouders achtergelaten in Madjrè. Achteraf, omdat haar ouders beiden oud-bewoners van de psych. inrichting daar zijn en niet voor haar konden zorgen.
Mariëtte, onze huishoudelijke hulp, die de zorg voor Joyce op zich heeft genomen, maar zelf elk moment haar vijfde kind verwachtte.
Mariëttes’ baby, Rabi, is inmiddels geboren. Een zoontje, geboren op 11 februari, hij was 6330gram. Heel geliefd bij haar, zij heeft een groot hart! Ruimte voor Stefan , 19 jaar, Luis, van 14 jaar, Synthia van 11 jaar, Exaucé, 4 jaar en nu haar vijfde kindje. En dan heeft ze ook nog ruimte voor de kleine Joyce, hoewel wij een ander plekje voor Joyce proberen te zoeken, wil Mariëtte haar het liefst zelf houden. En dat allemaal zonder de hulp van haar man, maar het zijn zeker wel allemaal kinderen van één Vader en allemaal geliefd!  
En toen kwamen we zondag in Vovokame. Het dorpje waar net een nieuw kerkje begonnen is. Joe ging daar preken, maar voor de dienst hoorden we van Lambert, de leider van dit kerkje, die samen met zijn vrouw drie weken geleden een tweeling hadden gekregen, dat zij de hele nacht hadden doorgebracht in een ziekenhuisje. Het jongetje van de tweeling was erg ziek, wat een schrik!
Na kerktijd zijn we met hem mee naar zijn huisje gegaan en daar lag het kindje, zo ontzettend klein. Het leek alsof hij bijna niet meer leefde, zo ziek, zo kwetsbaar! In het ziekenhuis hadden ze gedaan wat ze konden, maar wel weer mee naar huis gestuurd, om te sterven? Misschien malaria, zei hij. Ik zag dat er geen klamboe hing boven het bed. Dat is nodig, vooral met kleine kwetsbare baby’s! Wat voelden wij ons machteloos, maar wat konden wij doen? We hebben wat geld gegeven voor het geval de baby weer naar het ziekenhuis moest, maar wij twijfelden, zou dit kindje het overleven? Ook het zusje van het jongetje leek heel klein en kwetsbaar, maar daar zat tenminste wat leven in. We hebben samen in dat hutje voor het jongetje, zijn zusje en de ouders gebeden.

Op woensdagavond moesten we weer naar het dorpje. We waren uitgenodigd om les te geven over hoe een kerkdienst loopt, waar draait een dienst om, de liturgie, enz. Ik had wat kleine, lieve babykleertjes bij me, een babyspeelgoedje en een klamboe, maar hoe zou het zijn met de kindertjes?

De leider, Lambert, de vader van de tweeling, kwam ons verwelkomen. Op onze vraag “Hoe is het?” was zijn antwoord: “Goed!” Maar even later zei hij dat zijn zoontje die ochtend vroeg was overleden. Dus het ging niet goed! Och vreselijk, en waar is de baby nu, waar is de moeder, hoe is het met zijn zusje? Het jongetje was inmiddels al begraven, zo snel al! We mochten in het huisje, daar lag het zusje, ook nog klein en kwetsbaar. De moeder stond in de hoek, ze groette ons, ze huilde niet. Ik wilde haar troosten, ik gaf haar een knuffel, dat vond ze maar vreemd, ze moest daar om lachen. Hoe troost je hier iemand? De vader vertelde ons dat de Heer geeft en neemt, het kind is nu bij God. Dat is zo, maar je mag ook huilen! We hebben gebeden, Gods nabijheid en troost gevraagd voor dit gezinnetje. Ik heb de cadeautjes gegeven, maar wat een troost! God gaf dit gezin een groot geschenk, een tweeling, maar Hij neemt weer en hoe gaat het nu met het meisje en met de ouders? God wilt u met deze mensen zijn? Ze een manier laten vinden om samen te kunnen rouwen, als vader en moeder?
De vergadering over de kerkdienst ging die avond gewoon door. Het leven gaat door, zo snel gaat dat hier. Maar het verdriet blijft, ook hier, dat weet ik zeker! Zelfs al lijkt het alsof de mensen afgestompt zijn, zo van “het is gebeurd, we moeten verder, nu!” Een moeder vergeet niet, dat kan niet anders!
Vanochtend had ik een gesprek, met Didi, de moeder van Mariëtte. Zij heeft ook een groot gezin, ze heeft haar kinderen ook zonder haar man moeten opvoeden. “Didi, heb jij dat ooit meegemaakt, dat een kindje van jou overleed?” ”Ja, toen ik zwanger was met Mariëtte is mijn zoontje van bijna drie jaar zomaar plotseling overleden. Een paar weken later werd Mariëtte geboren. Maar een nieuw kindje neemt nooit de plaats in van het kindje dat overleden is.” Wat een verdriet, ik heb met haar gehuild. Het is soms ook zo veel! Wat kunnen kinderen een blijdschap brengen en wat een verdriet!  

Alle kinderen zijn bijzonder, een groot geschenk van onze vader. Kleine Micha, een groot wonder, heel erg welkom. Mariëtte met haar grote hart voor al haar kinderen, met ruimte voor zelfs meer. Didi, met haar zoontje, die ze altijd geborgen heeft in haar hart. Lambert en zijn vrouw, die nog een plek moeten vinden voor hun grote verdriet. En ik en al mijn kinderen en kleinkinderen, allemaal stuk voor stuk geliefd, door mij, maar vooral door God. Geen van die kinderen zijn minder, geen van die kinderen zijn meer, ze zijn allemaal geliefd bij de Heer!

God wilt U met al onze Godsgeschenken, onze kinderen, zijn, klein en groot?

En wilt U met alle ouders zijn, met hun zorgen, met de opvoeding, met de verantwoordelijkheden?

Zorgt U ook voor de ouders die zonder hun kinderen verder moeten leven?  ‘Daar boven juicht een grote schaar van kinderen voor Gods troon!’, wilt U die ouders troosten en dichtbij hen zijn?

‘Kinderen van één Vader, reikt elkaar de hand.

Waar wij mogen wonen, in wat streek of land.
Hoe wij mogen spreken, in wat tong of taal.
Kinderen van één Vader zijn we allemaal!’

Veel liefs, Marijke