Ach van alles, maar wat kan ik met jullie delen? In ieder geval dat ik met Mariëtte, onze huishoudelijke hulp, afgesproken heb dat zij met mij twee keer per week Adja, de taal van hier, gaat oefenen. Mijn Frans is ook nog niet ‘je van het’, maar ik kan me in ieder geval hier in Dogbo, met de ‘locals’ behelpen. De mensen hier spreken ook maar gebroken Frans, dus het gaat hier wel en ik ga ook gewoon lekker door met het Frans leren. Maar Adja is ook heel belangrijk!
De meeste vrouwen hier spreken geen of maar een beetje Frans en als wij bij gezinnen langs gaan voor een bezoekje moeten hun mannen of tolken het altijd voor ons vertalen en dat maakt een gesprek minder vertrouwd.
Een voorbeeld daarvan, deze week:
Dinsdag kreeg Joe bezoek van Jacques*, ouderling van een kerk in één van de armste hoekjes van de Mono-Couffo. Z’n vrouw Simone was bij hem weggelopen. In de tijd dat hij zich focuste op z’n studie bij de opleiding voor de kerkleiders, heeft hij teveel dingen laten liggen thuis. Ze kregen als gezin wat extra financiële hulp hiervoor, maar ondanks dat stond Simone wel veel alleen voor het gezin en maakte ze beslissingen, zonder het met haar man te bespreken. Ze ging geld lenen, met het plan om iets op te zetten, waarmee ze zelf geld kon verdienen. Maar ze gebruikte het geld voor iets anders wat nodig was en ze kon uiteindelijk de schulden niet terugbetalen. Ze is voor de schuldeisers gevlucht naar het ouderlijk huis in een ander dorp en heeft haar man en kinderen met het probleem achtergelaten. Zoiets betekent, vooral hier, enorm veel schaamte voor deze man, al de schulden en de vernedering van de vrouw die hem heeft verlaten. En toen kwam hij bij Joe, de Pasteur Missionaire. Uiteraard zal er ergens bij hem de hoop zijn dat wij hem konden helpen met geld van DVN. Maar uiteindelijk was het volgens Joe een goed gesprek, over de verantwoordelijkheid van man en vrouw voor elkaar, maar ook over de rol van de familie en de kerk. Er werd een afspraak gemaakt om later in de week weer te praten, dan in bijzijn van Simone, als dat mogelijk is. Echt: ‘petje af’ voor deze man, het is echt een hele vernedering om aan anderen te vertellen dat je vrouw er vandoor is en dat je schuldeisers aan de deur hebt!
Donderdagmiddag 11 oktober: gesprek met Jacques en Simone.
Zoals Joe en ik dat ook al in Nederland fijn vonden, wilden we dit volgende gesprek samen doen, voor de vrouw waarschijnlijk ook fijner. Niet twee mannen met één vrouw, maar ik, als andere vrouw erbij, met behulp van Mariëtte als tolk. Dat was een goede keuze, blijkt, want Simone kende Mariëtte nog als tolk uit de tijd van Ali Simpelaar. Ze was blij, dat we zo konden praten, ook met een vrouwelijke tolk erbij. Het was dus vertrouwd en het was ook een goed gesprek.
We hebben ieder de kans gegeven om hun eigen verhaal te vertellen. Zelfs Jacques sprak in het Adja, zo kon zijn vrouw precies horen wat hij ons vertelde en Mariëtte vertaalde. Joe gaf als voorbeeld dat als je een hond koopt en hij blijkt vals te zijn er hij wil iedereen bijten, dat je dan ook niet wegloopt en je gezin met de gebakken peren laat zitten. Je probeert samen een kooi te maken om de hond daar in te doen en een oplossing voor de hond te vinden. De vrouw moest daar om lachen, ze zag wel in dat zij voor het probleem was weggelopen en haar man en kinderen ermee liet zitten. We hebben samen verder gesproken, zij moeten samen een kooi bouwen voor dit probleem en samen oplossingen gaan vinden. In de Bijbel staat dat als je problemen hebt, je eerst naar je eigen familie moet gaan om hulp en als die niet kunnen helpen, naar je kerkfamilie en daarmee samen de oplossingen gaan vinden. Het gesprek is wel anders gegaan dan de man had verwacht, denk ik. Hij had gehoopt op financiële hulp van ons, maar zo gaat het niet. Problemen in je gezin zijn allereerst je eigen verantwoordelijkheid, samen als man en vrouw, dan hulp zoeken bij familie en kerkfamilie en er ook samen mee naar de Here te gaan. Toen we dat zeiden, merkten we dat ze dat nog niet gedaan hadden. We hebben hen op hun hart gedrukt, dat ze dat echt samen moeten gaan doen, bidden of de Here hen hierbij wil helpen.
Jacques en Simone hebben veel samen te bespreken en we hopen dat ze dat ook echt gaan doen. We spreken af over een week weer bij elkaar te zitten. Ze spreken beiden uit dat ze bereid zijn om de problemen samen aan te pakken en daarin de weg te gaan die de Bijbel wijst.
We hopen echt dat ze op tijd aan de bel hebben getrokken en dat ondanks de schaamte, ze met iemand zijn gaan praten, om zo oplossingen te kunnen gaan vinden. Het is zo verdrietig dat het zo vaak gebeurt, dat het te laat is om anderen je moeilijkheden te vertellen, omdat je je er voor schaamde!
Dit is dan een voorbeeld, we kunnen hier dus ook aan de huwelijken werken. Te zijner tijd, misschien niet als in Nederland met een huwelijkscursus, maar gewoon samen, wij als man en vrouw met andere mannen en vrouwen, praten over hun relatie. En Mariëtte is daarvoor een perfecte vertaler en misschien gaat ze het Adja me zo goed leren, dat we het zonder haar kunnen doen. Maar zo ver is het nog lang niet!
/Trouwens, Joe kwam net terug van de kerkenraad en daar was ouderling Jacques, met zijn verhaal over de moeilijkheden met zijn vrouw en de financiële schuld. Hij vroeg om hulp en gebed aan zijn medebroers, mooi he? Zo moet het nou, delen van je moeiten en zorg met de mensen die God om je heen gegeven heeft!
Wij zijn ook allemaal broers en zussen, als we onze hulp bij Hem zoeken, waar we ook wonen. En als we weten dat onze broers en zussen moeilijke dingen meemaken, kunnen we in ieder geval voor ze bidden. Zouden jullie ook willen bidden voor dit gezin in Benin?
Nog iets, nog een ander, niet minder groot dilemma, die we eigenlijk hadden moeten bedenken en verwachten. Al deze mannen, die meestal een druk gezin hebben, die moeten werken voor een inkomen, die ook veel werk hebben door hun ambt als ouderling. Zij gaan naast dat drukke leven ook nog een driejarige opleiding volgen uren van hun eigen dorp. Elke maand één week of één weekend, drie jaar lang, en aan het einde van de opleiding vier weken achterelkaar, om alles af te ronden.
Dat is erg veel gevraagd, een hele opgave. Nodig voor de kerken, voor de zelfstandige toekomst van de kerken hier, maar is dat misschien wel erg veel gevraagd voor mensen, die gezinnen en andere verantwoordelijkheden hebben?
Wat is eigenlijk het belangrijkste, je gezin, de kerk? Moeilijk dilemma………wat vraagt God eigenlijk van ons?
Jullie zien, er is veel wijsheid nodig, er is dus genoeg te bidden, God zij met jullie!
Jullie zus, Marijke
*We hebben de namen maar veranderd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten