Afscheid!

Een blog, dat is iets wat iedereen op kan lezen, een openbare site, dus. Kan je daar wel alles op schrijven, de leuke dingen, maar ook de minder leuke dingen? Vandaag voel ik me minder blij, waarschijnlijk door al die afscheidsmomenten!

Ik heb al een poosje niet geschreven op mijn blog. We hebben een drukke week gehad, verscheidene keren naar Cotonou gereisd, veel mensen steeds over de vloer gehad, gezelligheid, drukte en….afscheid.

Vorige week hebben we mijn broer uitgezwaaid, afscheid genomen. Hij is hier drie weken geweest, het was echt heel erg gezellig. Hij heeft heel veel gezien, veel mensen leren kennen, veel foto’s gemaakt. En vooral met al die foto’s ben ik erg blij mee, hij kan die aan mijn moeder en mijn familie laten zien! Het is heel goed als ze zien hoe het hier is, iedereen wil zo graag met ons meeleven. We hadden gedacht dat wij zelf veel foto’s en filmpjes konden laten zien via internet en facebook, maar internet valt tegen hier erg langzaam.

Dat hebben we dit weekend weer eens gemerkt, alles lag er uit internet, de telefoon verbinding, dan merk je hoe geïsoleerd je bent hier! Ja, Benin is ver weg en het is een derde-wereld-land!

Nu is het 10 januari, we zijn weer in Cotonou. Nu voor het uitzwaaien van Gerrit en Titia, gisteren, weer afscheid! Morgen gaan Jan-Egbert en Elly en kinderen weer naar Nederland, hun vakantie zit er dan ook op, dus weer een afscheid.

Het afscheid gisteren was erg overweldigend. Meer dan zes weken hebben we met Gerrit en Titia opgetrokken. Ze hebben ons  ingewerkt, veel laten zien, veel gepraat, veel gedeeld. We kenden elkaar niet, maar na zes weken zo intensief samen zijn, hebben we elkaar wel leren kennen.

We wisten dat ze weg zouden gaan, daarom zijn we hier gekomen, we gaan de taak hier van hen overnemen. Maar, gisteren, op het vliegveld, met heel veel mensen van de kerken hier, al dat afscheid, de tranen, de realiteit!

Ik werd bang, angstig, “wat doen we hier! Wat kan ik hier?” Het voelde opeens zo overweldigend, een zo’n ontzettend grote taak! Hier met Joe achterblijven, met z’n tweetjes in de Mono-Couffo. We kennen nauwelijks de Franse taal, laat staan het Adja of het Fon! En nu het afscheid van ‘de pasteur’ en zijn vrouw, ‘madame Titia’, die er zes jaar voor de kerken hier geweest was. Wat waren ze geliefd! Ik wilde de mensen troosten en zeggen dat ik mijn best wil gaan doen om de taak van Titia en Gerrit over te nemen, maar ik kon het niet in het Frans zeggen, mensen wilden mij troosten, toen ze zagen dat ik mijn tranen niet kon houden, maar ik verstond het niet! Wat voelde ik me onmachtig en totaal niet ‘klaar voor de taak’. Wat heb ik mezelf eigenlijk ingebeeld dat ik dit kan gaan doen? Ik kan het niet!!!

Ze zijn nu weg, inmiddels aangekomen in Nederland. Opgehaald door mensen daar die van hen houden, familie, vrienden, de nieuwe gemeente in Den Haag-Rijswijk. Zij beginnen daar hun nieuwe leven en taak. Ik wens ze Gods zegen daar.

Het is goed, wij moeten ons plekje hier vinden, onze gaven en liefde delen, met Gods hulp, Zijn zegen.

Ik was vandaag weer even op internet, op Facebook, het kon weer even! Ik heb zelfs weer even gebeld met mijn moeder, met mijn dochter, Evelene. Even liet ik merken dat ik het even moeilijk heb hier ver weg in Benin, al het afscheid…….

Toen merkte ik het weer……mensen over de hele wereld, familie, broers en zussen, bidden voor ons, steunen ons….!.

Afscheid nemen is moeilijk en dat mag iedereen wel weten……… maar we zijn hier om de kerken te steunen, er te zijn voor de mensen om ons heen, onze gaven te gebruiken. Waarschijnlijk op een andere manier dan Gerrit en Titia, maar we gaan ons best doen en dat kunnen we samen met al die mensen die aan ons denken, die voor ons bidden! Dan zorgt God voor ons, dan kunnen we ons aan Hem toevertrouwen.

Wij bidden ook voor jullie en als iemand van jullie zich zwak voelt of gebed nodig heeft, schrijf of bel ons dan, dan kunnen we gericht voor jullie bidden! Bidden voor elkaar is zo’n zegen!

Gerrit en Titia lieten een papiertje voor ons hier op de w.c. hangen: ”Afscheid scheidt alleen lichamen, geen geesten”!

Dat voelt goed, zo ver weg van elkaar, maar er toch voor elkaar zijn!

Ik wens jullie Gods zegen en de kracht van de Heilige Geest!

Liefs, Marijke (en Joe)