Kracht voor elke dag ………

Het is vandaag maandag, dus gisteren was het zondag.

Zondag is een speciale dag, door God aan ons gegeven om uit te rusten van ons drukke leven.
Maar ook een dag om naar de kerk te gaan, samen met andere gelovigen, om samen te zijn, samen te vieren, om weer extra voeding te krijgen en extra kracht.
Gisteren was het dus die dag, om uit te rusten, samen voor God zingen en stil voor Hem zijn en om op kracht te komen. Dat hopen we toch allemaal te krijgen op de zondag, maar beleven we dat altijd wel zo ....?

Kracht had ik deze week ook weer nodig. Kracht hebben we altijd nodig, maar deze week had ik het extra nodig, vond ik. Ik ben de afgelopen week wat grieperig geweest, hoofdpijn, misselijk, last van mijn rug. Het was erg warm en stoffig, onze spullen zijn nog steeds niet aangekomen……. Ik had het gevoel dat mijn huis niet als thuis voelde en ik me in mijn eigen huis niet echt nuttig kon maken, enzovoorts. Zo voelt dat soms, als je je niet lekker voelt.

Zaterdag had Joe een soort classis vergadering, daar was hij dus de hele dag (met bandenpech en al!). We hadden een extra gast het weekend (die uit zichzelf niet veel zei en waar ik het gevoel had dat hij vermaakt moest worden). Het was even een beetje te veel en dat voel je extra erg als je in de tropen bent (heb ik nu achteraf gehoord). Ik zag het toen dus even niet zitten…………….

Maar ik denk nu, dat toen ik me zo voelde en toen ik vroeg voor kracht om me niet zo te voelen, dat er op dat moment er mensen waren, die voor mij baden om kracht, speciaal voor mij(ik geloof het vast!)!!! Want ik kreeg het, speciaal op de speciale dag, op de zondag!!!

En dat was gisteren! Zondag gingen we naar de kerk, samen Pasteur Theophile, predikant van Cotonou. Hij zou vandaag preken in een heel klein kerkje in een klein dorpje, Noumonvihoue, en wij gingen met hem mee.
En wat een kerkdienst..........!!

Het dorpje, waar de kerk staat, bestaat uit mensen van dezelfde grote familie. Samen afstammelingen van dezelfde overgrootvader(ruim meer dan een eeuw, zei een van de jongens, die we erover spraken). De meeste mensen in dat dorp zijn aanhangers van de vodoun, ze zijn heidenen. Maar wat zo bijzonder is, dat er een klein gereformeerd kerkje ontstaan is! Het wordt geleid door een stel jongelui, niet ouder dan 20 jaar! Er zijn een paar oudere vrouwen, die komen, maar de meeste gasten/leden in de kerk zijn jongelui en veel kinderen! De kerk is een dak op palen, zonder muren. Er staan wat geleende banken van een school dichtbij, een tafel vooraan, met twee stoelen en een grote batterie (trommel).

De leiding had de jongen, Eugene, waar Joe een blog over geschreven heeft. Hij bad, leidde de eerste gebeden, hij verwelkomde ons hartelijk. Een andere jongen en een meisje leidden het zingen en reidansen. Ze gebruikten de orde van diensten, zoals hier in de kerken wordt gedaan, maar ze deelden de taken, heel mooi. De kinderen, (echt, sommigen nauwelijks van de borst!) zaten heel goed te luisteren en stonden en sprongen enthousiast, als er gezongen en gedanst moest worden.

Theophile deed de prediking en het was muisstil als het stil moest zijn, maar als hij een vraag stelde of iets speciaal zei om op te reageren, iedereen van groot tot klein reageerde…echt, heel enthousiast en ze wisten allemaal waar de preek echt over ging. De preek was over de verleiding van Jezus door Satan, Matheus 4 en hij nam Genesis 3 erbij. Adam werd verleid door Satan in het Paradijs. De satan wilde Jezus, de tweede Adam, ook verleiden, maar Jezus zei dat iedereen die het woord, de Bijbel veel leest en iedereen die steeds weer bidt, zal stand houden.

‘Aanbidt de Heer en Hem alleen!’ en ‘de mens leeft niet van brood alleen, maar van ieder woord, dat klinkt uit de mond van God!’.

De reacties en de blijdschap van deze jonge mensen, het enthousiasme waarmee ze God willen dienen en tegen de satan willen vechten is voor hen zo echt. In een dorpje, omringd door mensen die de satan dienen, voor deze jonge mensen is dit verhaal realiteit, heel dichtbij! Hun ouders, opa’s en oma’s, familie, kennen de God van de Bijbel niet, die leven dagelijks in angst van de vodoun!

Na de kerktijd werden we uitgenodigd om met de vier jonge leiders mee te komen. Ze hadden eten klaar, we hebben samen in het huisje van twee van de jongens gegeten. Met z’n zessen vanaf twee borden, met lepels, die ze hadden geleend. We aten heerlijk rijst, met stukjes vis.

We hebben samen gebeden, voor deze jonge mensen en hun jonge kerk en voor de mensen om hen heen. Ik heb het lied van Matheus 4 voor hen gezongen in het engels: “Man shall not live by bread alone, but by every word that proceeds from the mouth of the Lord, hallelujah!”

Dat geeft je toch kracht!

Ja, de rijst met vis gaf ook kracht, maar niet alleen, het Woord dat daar in dat kleine dorpje doorgegeven wordt, aan al die jonge mensen/kinderen. Dat geeft kracht voor het leven!

Die middag hadden we een afspraak om te eten bij Ben Ali, een jonge man, die Joe eens bij het postkantoor tegen kwam. Hij is al verscheidene keren bij ons huis langs geweest, met fruit voor ons.

Wat wil hij, waarom nodigde hij ons uit? We zijn maar op de uitnodiging in gegaan. We hebben heerlijk gegeten, gedronken (gewoon water, met zelfgemaakte ijsklontjes, waar we steeds voor gewaarschuwd worden) en we hebben veel gepraat.
Hij is niet gelovig, maar hij wil erover leren. Er zijn Jehova’s getuigen bij hem geweest, maar wat en hoe geloven jullie? Hij wil meer weten en .... hij wil graag met de moeder van zijn kind trouwen, ....zou de Pasteur (Joe) hen kunnen trouwen?
We zijn naar huis gegaan met een vervolgafspraak. Waar zal dit naartoe leiden?

Het was wel een zondag waar we kracht van kregen en bevestiging! We zijn hier wel met een missie, en met Gods kracht, willen we met vallen en opstaan, doorgaan.

Ook met jullie gebed voor kracht en we merken dat jullie voor ons bidden!

Dag, heel veel liefs van Marijke, uit Dogbo!