'Toeval' bestaat niet?

Eerst wil ik al de mensen die zo lief hebben gereageerd op mijn vorige blogs, heel hartelijk bedanken!  Ik ervaar het allemaal echt als bemoediging en ook als bevestiging! Dank jullie! Eén brief gaf me weer moed en het besef dat het goed is dat ik niet alles direct (of ooit) goed kan doen. Het maakt me nederig en is dat niet één van de voorbeelden Jezus ons heeft gegeven? Dit is een stukje uit de brief van mijn dochter, Alice:  “……..So my thought right now is that God will lead you to be able to wonderfully share your gift of loving speech and advice when the time comes for that.  But right now he just wants you to act, and love, and walk humbly alongside him.  He gave you your gifts, so he'll make sure you can share them - we don't have to worry about that.  But while you are waiting to be able to do that, just do what you are able to able to do right now and value those things.  Speaking comforting words?  Not right now yet.  Giving wise advice?  Not in words at this time.  But showing love, compassion, you fill in the rest because you're there and you can see the opportunities ....  Instead of wishing for more, take what God is giving you to do right now and you'll be surprised soon enough that you're able to do the other things you don't think you can do now soon enough.   

Liefs, Marijke                                              

16-01-2012

 ‘Toeval’ bestaat niet?

We zijn hier inmiddels 7 weken, eigenlijk nog helemaal niet lang dus, maar het voelt alsof we al ervaringen hebben opgedaan van meer dan een jaar. Te veel om allemaal op een blog te schrijven, maar deze week was het even van: “ dit moet ik doorvertellen, het kan toch geen toeval zijn?”
Vorige week kwam een van de ouderlingen, Moise, de blinde ouderling, bij ons op visite. Hij wilde Joe iets vragen over een huwelijksbevestiging de komende zondag. Ik was er niet bij, maar hij wilde ook iets aan mij vragen, of Joe het door kon geven. Hij had gehoord dat ik met gehandicapte mensen had gewerkt. Hij zit in een organisatie voor gehandicapte mensen, hier in Benin, of ik misschien iets kon betekenen voor zijn organisatie. Joe bevestigde dat ik wat ervaring heb en dat het een eer was dat hij aan mij had gedacht. “Marijke zou het waarschijnlijk heel mooi vinden om zoiets te kunnen doen in de toekomst, ik zal er met haar over praten. Maar net als ik wil ze eerst werken aan haar Frans, het is beter om eerst een poosje te wachten met zoiets.”  Toen ik dat hoorde, dacht ik “Wie weet, wordt het nog wel eens wat!” Eerst zien wat het inhoud, maar misschien iets wat op mijn pad geplaatst wordt! God weet het.
Een dag later kreeg ik een vraagje van mijn kleindochter, Jacoba, uit Canada. Ze had het verhaal van Nanavi gelezen en was er zo door geraakt dat ze er een speech over wil gaan doen op school. De vraag was of ik wat meer over gehandicapte mensen wilde vertellen. Hoe gaan ze met gehandicapten om in Benin, hoe leven ze? Ik wist niet veel over gehandicapten mensen hier, verstandelijk of lichamelijk. De enigen waar ik iets over wist, waren de blinde ouderling (visueel) en Nanavi (lichamelijk). Toen opeens herinnerde ik mij het verhaal over ‘De tuin van Toyo’.
Toen ik nog in Nederland was, zocht ik op Google van alles over Benin, zo kwam ik toevallig bij de website van ’De tuin van Toyo’. Een Nederlands initiatief voor verstandelijk beperkte mensen ondersteunt ergens in Benin een opvanghuis en een dagbestedingsproject. Een vrouw, met de naam Pietje, heeft het allemaal, samen met haar man, opgezet. Ze komt elk jaar om te bespreken hoe het geld besteed wordt.  Het dagbestedingsproject heet ‘De tuin van Toyo’. (kijk maar eens naar die website). We hadden onze voorgangers al eens over ‘de tuin van Toyo’ gevraagd, maar die wisten er niets over. Daarom was het wat op de achtergrond van mijn gedachten geraakt.  Ik herinnerde me dat het hier ergens in de buurt moest zijn. Dus Joe en ik zochten het op de uitgebreide plattegrond op en wat zagen we? 10-15 minuutje rijden hiervandaan is het!  Bijna bij ons op de stoep! Toeval ?
We zijn er die middag heengereden. We werden hartelijk ontvangen door een groep mensen aan de poort. Iedereen wilde ons bekijken en een hand geven. Niet te vergelijken met een woonvorm in Nederland of Canada of Australia.

Het zag er oud en stoffig uit. De mensen waren ook niet al te schoon. Maar we werden enthousiast rondgeleid, met een grote optocht van bewoners achter ons aan. De vrouw die de leiding had vertelde ons van alles en je merkte dat ze echt heel veel hart voor haar werk had. Ze liet ons de gebouwen zien, de slaapkamers, de keuken. Als je met westerse ogen hiernaar kijkt, kun je wel in huilen uitbarsten, hoe kan dat zo!  Ze nam ons mee naar de tuinen, liet ons zien wie er daar allemaal wonen en werken en wat er allemaal verbouwd wordt. Wat een mooie dagbesteding! Het eten dat ze verbouwen is voor de bewoners. De mensen die in de tuinen werken voelen zich nuttig en zijn heel nuttig bezig. Ze lieten het ons met grote trots zien. In Nederland zijn ze nu aan het sparen voor een nieuw gebouw voor de woonvorm en een naaikamer, voor weer een dagbesteding straks! Het lijkt maar iets kleins, iets waar je als Nederlander niet trots op kan zijn (met onze eisen), maar als je weet hoe gehandicapten mensen en dan vooral verstandelijk beperkte mensen hier leven. Ze worden weggestopt, soms vastgeketend, niet over gepraat, weggedaan, zelfs verdacht van hekserij!

Hier hebben ze een dak boven hun hoofd, een bed om op te slapen, eten, kleren en vooral liefde, aandacht en dagbesteding! En kun je je voorstellen, het is één van de weinige opvang-mogelijkheden voor verstandelijk beperkte mensen hier in Benin!

We gingen enthousiast weer terug naar huis, toeval? Ik weet niet of ik daar iets zou gaan kunnen betekenen, maar de contacten, zo nu en dan even belangstelling tonen en even tijd en aandacht geven. Wie weet komt er nog iets anders van!

Mooi he, ‘toevalligheden’ die komen op je pad en waar leiden die heen? God kan het weten!

Liefs van Marijke