Even een update

Vandaag is het 18 februari, het is dus al weer meer dan twee weken geleden dat het nare gebeurd is. Dat was op 1 februari.
We zijn vanaf die woensdagavond tot maandag in het ziekenhuis geweest en van maandag tot vrijdag in een hotel. Van die woensdagavond tot zaterdag erop kan ik me niets herinneren, ik ben die dagen echt kwijt. We hebben in het hotel goed kunnen uitrusten en een beetje tot onszelf kunnen komen. Veel gepraat, gedacht, gehuild en gebeden. Geregeld contact met collega’s en Nederland gehad.
Daarna zijn we nog een paar dagen in Cotonou gebleven. We zijn meer dan anderhalf week weg geweest uit Dogbo.
Afgelopen maandag, 13 februari, zijn we naar Dogbo gereden en zijn daar twee nachten geweest. Dat is gelukt, gewoon in ons eigen huis geslapen, wat onrustiger dan anders, maar ook wel goed.
Het zijn intensieve dagen geweest, eigenlijk te druk, merken wij.
We hebben de mensen die er het dichtst boven op zaten (Joseph de nachtwaker, Mariette onze hulp in huis, Didi haar moeder, en Gregoire, de chauffeur) ons laten vertellen wat zij meegemaakt hadden. Ook hebben we maandagmiddag op het politiebureau ons verhaal gedaan en is dat in een procesverbaal opgetekend. Daarnaast zijn we op dinsdagavond nog met de commissaris, een rechercheur, een agent, en Gregoire naar het huis in Agame gereden waar het allemaal begon; dat was een spannende rit.
Het was allemaal wel veel en we zijn er beiden onrustig van geworden.
Het heeft ons wel geconfronteerd met de werkelijkheid van wat ons overkomen is, en de kwetsbaarheid van ons zijn in Dogbo, als enige blanken in een wereld van mensen waar wij nog veel te weinig van begrijpen. We kunnen objectief gezien zeker iets doen om onze veiligheid te vergroten, en daar hebben we met elkaar ook al wel afspraken over gemaakt; maar ons subjectief veiligheidsgevoel is behoorlijk aangetast. Zullen we het samen redden, zijn we nog in staat om ons vertrouwd en thuis te laten voelen; heeft het zin om onze kist uit te pakken als die straks komt en om ons nieuwe huis nog wel in te richten zoals wij dat graag willen hebben? We proberen elkaar aldoor wel weer moed in te praten, en dat lukt ook wel; maar er hoeft maar weer iets onverwacht te gebeuren en we zijn weer uit ons evenwicht.
Eergisteren zijn we weer naar Cotonou gegaan, Johan kon zijn nieuwe paspoort ophalen en we hebben op donderdag bij de Nederlandse ambassadeur en zijn vrouw geluncht. Zij leven echt met ons mee.
Na twee nachten zijn we gistermiddag weer naar Dogbo gereden, we blijven hier in ieder geval het weekend.
We proberen ontspanning te zoeken, en dat lukt ook wel aardig.
Volgende week woensdag komen twee van onze kinderen hier, we zien er heel erg naar uit om Maarten en Evelene te zien, en om hen te laten zien hoeveel mooie dingen hier zijn; we denken dat het ons ook wel zal helpen om die mooie dingen zelf te kunnen waarderen. En onze kist komt waarschijnlijk volgende week ook aan, dan kunnen we misschien ons huisje gezellig maken en opnieuw proberen om ons hier ons thuis te gaan voelen.
Hartelijke groeten en liefs van ons!