Veilig, zelfs zonder muur...

Zo eindigde ik mijn vorige blog.

Ach, toen we thuiskwamen was de muur nog niet klaar en wat ze ervan opgebouwd hadden zag er netjes uit, maar het was lager, iedereen die langs kwam lopen kon zonder veel moeite onze kamer inkijken, als de ramen tenminste open waren en dat is wel lekker hier voor een koel windje door ons huis, zo nu en dan. Maar oké, we gaan hopelijk over een maand toch verhuizen naar het huis aan de overkant. We kunnen er zo wel even mee leven, we voelen ons toch wel veilig in Dogbo. Dat dacht ik toen….

We hebben die nacht ook heerlijk geslapen, met een veilig gevoel, met onze nachtwaker buiten en “morgen wordt het weer een drukke dag, met verscheidene afspraken”.

‘Morgen’ was vorige week woensdag, 2 februari. In de ochtend waren we uitgenodigd bij het de tuinen van Toyo, de werkervarings/dagopvang waar we elke woensdagochtend een uurtje op visite gaan. Het was een feestelijk gebeuren vandaag, want het nieuwe naaiatelier zou geopend worden. Gesponsord door een privéstichting uit Frankrijk. Zoals altijd begon het uren later dan de afspraak, maar daar zijn we al aan gewent en we waren zelf dus ook al een uur later aangekomen. Alles stond klaar, het lint om door te knippen , een stuk papier ver het nieuwe naambord heen om onthuld te worden, wat personeel en cliënten, maar nog geen andere gasten, ook niet de belangrijkste gasten, uit Frankrijk, die waren nog een uur rijden hiervandaan. Maar wat er wel was was de band en wat een band…….Een groep middelbare school studenten, een meisje en ongeveer 5 jongens, uit het dorpje hadden samen een band gevormd met zelfgemaakte instrumenten. Een paar trommeltjes, een drumstel, een heel stel ‘gitaren’, allemaal zelfgemaakt van oude grote blikken, touwtjes, boomtakken, het was echt prachtig! En ze konden er ook nog goed op spelen. Om dat wij zo enthousiast waren gaven ze ons een privéconcert. Ze speelden allemaal christelijke liederen en toen wij samen het lied ‘King of kings and Lord of lords’ hadden gezongen speelden ze het gewoon zomaar samen. En wat ook zo mooi was, de jongelui hadden een stel extra trommels en gitaars gemakt en samen met een stel cliënten van de tuinen hadden ze een lied ingestudeerd om de mensen uit Frankrijk te bedanken, maar in het lied bedankten ze God ook. Wat een begin van de dag!

De opening was echt officieel met belangrijke genodigden die allemaal hun woordje deden en toen het knippen van het lint en de onthulling van de naam. Mooie ochtend, prachtige ervaring!

En toen moesten we naar een tweede afspraak.

En dat was me er een!
Ons leven werd echt even op z’n kop gezet, ons vertrouwen geschaad.
Weinig kan ik me er van herinneren.
Zoals jullie ook in de krant hebben kunnen lezen, we werden gedrogeerd en beroofd.
.....
We hebben een hele intensieve week gehad, gisteren was het een week geleden, maar eigenlijk zijn we een week kwijt, echt het geheugen werkte deze week zo goed als niet. We hebben veel gebeden, gehuild, gepraat, maar ook veel liefde gekregen. Van mensen om ons heen, van onze bezorgde familie, van de mensen van de DVN.

We zijn nu vanaf maandag in een luxe hotel, aan zee, met een zwembad. Het is goed geweest, we hadden rust nodig, we hadden contact met de kinderen en familie nodig. We hebben gemerkt dat er overal mensen aan ons dachten en voor ons baden.

Maar ondanks wat er toen allemaal gebeurde en wat het ons en de mensen om ons heen heeft aangedaan, God was er bij, dat weten we zeker! Hij was achteraf onze veilige muur! Geen muur gebouwd door werkmannen, die ook nog niet eens hoog genoeg bouwden. Gods muur is altijd hoog genoeg!

Hij is en was altijd bij ons!

Dag lieve mensen tot de volgende keer!