Uitnodiging: met eigen ogen alles hier zien, de lieve mensen ontmoeten, even de sfeer proeven!

Vandaag is het vrijdag, 16 maart.

Het is al weer een poos geleden dat ik in mijn blog heb geschreven. Niet dat er niets gebeurt is ofzo, maar ik had de ‘spirit’ even niet. Nu moet ik me er eens toe zetten, want inmiddels heb ik van verscheidene mensen gehoord dat ze mijn blog missen. Er is genoeg te vertellen, we wonen in het nieuwe huis! Het is een gezellig huis, vooral omdat we onze eigen spulletjes er nu in hebben! Ja, de kist is inmiddels ook aangekomen. Genoeg dus te schrijven en dankbaar voor te zijn! En we hebben twee van onze kinderen hier op visite gehad, daar hebben we ontzettend van genoten!

Het is warm, echt heel warm. De vochtigheidsgraad is hoog en dat betekent dat ik van elk werkje ga zweten. En niet een beetje ook, drijfnat soms! Maart is de warmste maand, zeggen ze.

…..en nu is het alweer maandag, 19 maart. Joe heeft inmiddels al weer een blog geschreven, ik moet nu echt opschieten…..

Op vrijdagmiddag kwamen Richard en Wianne, onze collega´s uit Cotonou hier, met hun kindertjes, Joel en Rachel, even met hun eigen ogen ons nieuwe huis  zien, even de sfeer van ons thuis proeven!

Joe en Richard gingen een workshop geven voor de zondagschoolleiders op zaterdagochtend en Wianne en de kinderen en ik bleven lekker thuis. Wianne had een opblaasbadje meegenomen voor de kinderen. Dat is nu zo leuk, we wonen in ons nieuwe huis en er is genoeg ruimte buiten om heerlijk samen te eten en te zitten en de kinderen hebben genoeg ruimte om te spelen en in het zwembadje te spelen! Het was gezellig, gewoon samen kletsen en op de kinderen letten. Alleen… de elektriciteit ging tegen de avond uit…dat gebeurt echt niet heel vaak, maar net als de vorige keer toen ze hier waren, was het weer zo! Geen ventilatoren, geen licht, en de kinderen moesten in een vreemd huis in een vreemd bed, zonder ventilator en zonder licht slapen. Gelukkig zijn het hele lieve kindertjes en het ging prima. Om 11 uur in de avond ging alles weer aan. Zaterdagmiddag zijn ze weer terug naar Cotonou gegaan en de elektriciteit was daar ook uit! Pech, weer geen ventilator of licht, echt balen voor hen, 24 uur lang! Bij ons in Dogbo hadden we die pech gelukkig niet!

Op zondagochtend zijn Joe en ik (en onze gardien, Joseph) naar Deve naar de kerk geweest. Dat is de kerk waar Salomon leider is. Salomon, van het naaiatelier, met de groep apprentisses en het dorp waar Nanavi woont. Ik kwam de kerk binnen en daar in de ingang stond de rolstoel en in de kerk zaten maar een paar kinderen en Nanavi zat er ook, heel trots en blij!

Later vulde het kerkje zich en waren er ongeveer in totaal veertig mensen aanwezig, het meest kinderen. Het was een mooie dienst, weer werden de kinderen echt inbegrepen. Ze baden, ze zongen, ze dansten, ze vertelden waar de preek de vorige keer over ging. Vandaag ging de preek over Romeinen 13, ‘heb uw naaste lief als uzelf’, niet alleen de broers en zussen in eigen gemeente, maar het hele dorp! En over 1 Korintiërs 13, ‘Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen -en had de liefde niet-, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cymbaal…….nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ikzelf gekend ben…Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.’ Mooi, het maakte me blij! Wat een toekomst, maar nu ook al! Ik ben hier, de meeste mensen hier spreken Adja of misschien wat Frans, maar de liefde tussen ons, hier in de kerk en zelfs er buiten, voel ik en ik weet dat ik hier ook liefde kan geven. De taal lukt nog niet zo goed, maar ik kan liefde geven en dat wil ik ook heel graag doen! 

We genieten er  van om elke zondag naar een van de gemeenten hier te gaan. Alle kerkjes te leren kennen, alle broers en zussen te ontmoeten, even de sfeer van elke gemeente te proeven!

Ik ben blij dat ik dat niet kwijt ben, er zijn lastige dingen gebeurd, maar daar zijn ook weer mooie dingen uit gekomen. We hebben mensen beter leren kennen, Mariette is een vriendin geworden. Joseph een gardien waar we op kunnen bouwen, en al de andere mensen, waar we veel van houden, hier.

We zijn blij, dat Evelene en Maarten het met hun eigen ogen hebben kunnen zien, de sfeer hier hebben kunnen ruiken. Mensen kunnen ontmoeten. 

Daarna onze verhuizing naar de overkant, met al onze spulletjes die ons huis gezellig maken, ons thuis maken. Joseph wordt onze tuinier. We hebben al een plattegrondje met hem gemaakt van de tuin. Er komt een stuk groentetuin (met sla, tomaten, bonen, kruiden, wortels enz, In de rest van de tuin gaan we mooie boompjes en struiken en bloemen planten en Joseph heeft over een ‘gazon’. Wij hopen een ‘paillotte’ (een afrikaanse tuinhut met rietendak)te krijgen in de tuin, bij de ingang. Overdag zitten de gardiens buiten onze muur, maar ‘s nachts en als het regent, kunnen ze dan onder de paillotte en het is een leuke plek om te zitten, in de schaduw, het windje er door, met een glaasje fris, heerlijk toch! Nu al, elke morgen, middag en avond, eten we buiten, op onze veranda!

Ons andere huis is nu in twee appartementen verdeeld. De voorkant met eigen voor portaal,  een ruim kantoor en keuken, een slaapkamer (voor gasten) en badkamer en w.c.. De achterkant, ook met eigen ingang en portaal, drie slaapkamers, 2 douches en w.c.’s en een middenkamer. Daar gaat Mariette met haar drie kinderen in wonen. Zij woont nu in Lokossa en moet elke dag met de taxi hier komen. Dan woont ze dicht bij ons en ook dichtbij haar moeder.

Het is fijn om een aparte kantoorruimte te hebben. Joe kan daar mensen ontvangen, kleine cursussen geven. Wij volgen onze Franse les daar en als we extra ruimte voor gasten willen, is daar aparte ruimte voor hen. Ons huis heeft ook een gastenkamer, dus we kunnen visite genoeg ontvangen!

We hopen ook echt dat we eens vaker visite krijgen! Jullie zijn allemaal van harte welkom!

Dat zou mooi zijn, alles met eigen ogen hier zien, de lieve mensen ontmoeten, even de sfeer proeven! En de koffie!

Wie is de volgende, we zien er naar uit!

Liefs, Joe en Marijke