't Schepsel beeft en staat verwonderd, als de God der ere dondert!

Morgen is het Pinksteren, een herinnering aan dat God Zijn Geest heeft gestuurd om ons te leiden, om ons kracht te geven om door te gaan. Vlammen, bliksem, onweer, het verstaan en spreken van allerlei talen. Ja, dat zijn echt de wezenlijke dingen waar wij hier in Benin steeds weer mee worden geconfronteerd. Steeds weer zoeken, bidden en vertrouwen dat Gods Geest echt in ons werkt,  dat Hij naast ons staat en dat het goed is. De talen om ons heen die wij niet verstaan  of spreken en zo graag willen spreken, het weer dat zo warm is en dan weer een ontzettend grote regenstorm, met donder en bliksem. Je voelt zo gauw je onmogelijkheden in een situatie als hier. Ik voel me vaak zo klein en zwak en ben dan zo verwonderd hoe groot God is, en dat Hij mij, klein, onnozel mensje, toch steeds wel ziet!

Afgelopen donderdag was het 24 mei, alweer een maand geleden gingen we naar Nederland voor een korte vakantie. Inmiddels zijn we al weer terug en we hebben bijna het gevoel nooit weg geweest te zijn. Dat kan een goed teken zijn of een minder goed teken.

Dinsdag hebben we Richard, onze collega, uitgezwaaid, hij is nu tot 7 augustus in Nederland. Wianne, zijn vrouw en hun twee kinderen zijn er al sinds 24 april. Ze zijn in Nederland omdat ze een derde kindje verwachten in juni. Wij zijn de komende (bijna) drie maanden dus  zonder collega’s. Dat zal wel even wennen zijn. We hebben normaal veel contact per telefoon, email en we gaan er eens per twee weken heen, voor de gezelligheid, voor bepaalde afspraken, om elkaar te ondersteunen,  voor teambesprekingen en even met mensen met dezelfde achtergrond, niveau en gewoonten te door te brengen.   Het kan hier soms behoorlijk eenzaam zijn, ondanks dat er vaak wel mensen om je heen zijn, het voelt een beetje zoals koningin Wilhelmina het omschreef in haar boek  ‘Eenzaam, maar niet alleen’.  Ondanks dat er mensen zijn, die om je geven, met en voor je werken,  is het toch op een ander niveau,  je bent gewoon niet zoals ze en zij hebben ook hun eigenleven hier, dat zo heel anders dan de onze is. Gelukkig is Joe er en we hebben het samen goed. En God is bij ons!!

Op donderdagochtend zijn we met Moise (de blinde ouderling) naar het blindeninstituut geweest, waar hij een paar jaar geleden een poos heeft doorgebracht. Hij heeft daar braille en mattenvlechten geleerd. Hij leidt een gemeente nu en hij heeft een eigen klein mattenvlechtateliertje (met een apprentis). Hij wilde graag uitvinden of hij een officieel diploma kan krijgen. Hij heeft daar n.l. maar een jaar gezeten en officieel moet je twee jaar daar zijn voor een diploma. Ik vind trouwens dat hij zich wel bewezen heeft, als kerkleider en als mattenvlechter! Maar een diploma zou wel heel mooi zijn om aan de wand van zijn kleine atelier te hangen.

In dat instituut zit ook een klein meisje, Esther, uit een van onze gemeenten. Een meisje van ongeveer 6 jaar, blind en ver weg van haar familie. We hebben haar in het begin van het schooljaar bezocht en nu weer, wel een verschil. De vorige keer was ze erg verdrietig, nog maar kort daar op school. Nu zat ze in de klas, braille te leren, samen met haar klasgenootjes en het leek goed. De zuster vertelde ook dat het goed met haar gaat. Mooi werk dat de mensen  op dat instituut daar doen. Opgezet door de R.K.Kerk, gerund door de ‘soeurs’, de zusters, ze werken voor God en dat is zeker! In elk lokaal een klein groepje leerlingen, met een leraar (res), een paar van de leraren waren ook blind. Er waren ook ateliers, plekken waar er een bepaalde handarbeid werd aangeleerd. Stoelen vlechten, matten vlechten, tassen en netten haken/knopen. Sommige van de leerlingen stoppen met school als ze de basisschool af hebben, maar sommigen gaan naar de lokale middelbare school en zelfs naar een college of zelfs universiteit. Mooi en dankbaar werk, maar vergeleken met Nederland is dit echt behelpen, met heel weinig. Ik heb heel veel respect voor de mensen die daar werken en ze verdienen ons gebed, zeker!

Gisteren, vrijdag, zijn we met Samuel, iemand van de kerk, op pad geweest om wat gemeenten te bezoeken. Dat doen we zo nu en dan om de verschillende gemeenten beter te leren kennen en beter te kunnen vinden, want dat is soms moeilijk! Al die kleine weggetjes, zonder aanwijsborden waar de dorpjes zijn! Joe kan trouwens al heel wat dorpjes zelf vinden, echt goed hoor, ik ben steeds maar blij dat hij daar zo goed in is. We zijn nog nooit verdwaald. We zijn ook erg blij met onze auto, de Toyota HighLux, die brengt ons overal heen, door water- en modderpoelen, grote gaten in de weg, hobbels en bobbels en hij heeft zelfs airco!

Bij het eerste dorpje heeft een jongen ons wat rond geleid door het dorp, we hebben de kerk bekeken, met wat mensen gepraat. We hebben de oma van een meisje, dat in het begin van onze tijd hier was overleden aan aids, ontmoet en even gesproken en bemoedigd. Zo’n lief vrouwtje en zo’n verdriet in haar leven, haar dochter en kleindochter, beiden overleden aan aids.

Bij het volgende dorpje was de leider niet aanwezig, maar een jongen heeft ons naar een ‘camp de priere’ gebracht. Eerst een hele lange, mooie wandeling, door de wildernis, langs akkers waar mensen druk aan het werken waren, door bossen van palmbomen. Wat kan Afrika toch mooi zijn! Heel rustig en vredig, we hoorden de vogels zingen,…. en daar in het midden van het palmbos, was een groepje mensen, samen de bijbel aan het lezen/luisteren. Elke vrijdagochtend doen ze dat, dan komen ze samen om te leren, te bidden en te zingen. Een van de leiders van de gemeente, met wat mensen die op de akkers daar werken. We hebben het even mogen meemaken. Ze wilden het gaan vertalen in het frans voor ons. “Nee, ga gewoon door in jullie eigen taal, het Adja, , wij vinden het al mooi om er even bij te zijn!” en het was mooi om mee te maken. Gods Geest werkt ook zeker hier in de palmbossen van Benin! En de Geest spreekt alle talen! Misschien leert Hij het ons ook nog wel eens!
Het is goed om langs te gemeenten te gaan, om te leren kennen, om de afstand iets kleiner te maken, om te laten zien dat wij naast hen staan. We hebben nog even gesproken en hen bevestigd en hen bemoedigd. Naast hen staan, het lijkt dan dat we maar weinig doen, maar we merken dat dit al goed is, het wordt heel erg gewaardeerd.

Gisteravond zouden we naar een dorpje gaan, waar een evangelisatieweekend dit Pinksterweekend wordt georganiseerd. Gisteravond begon het evangelisatieweekend, we wilden het meemaken, even weer bevestigen, meeleven….. Maar het is niet doorgegaan…. door overmacht, zou je kunnen zeggen, maar eigenlijk is het beter om te zeggen door Gods grote macht, want dat was deze wolkbreuk, dit onweer!  ‘Het rolde en klaterde door de lucht!’

Om ongeveer vijf uur kwam er een hele donkere lucht aan en even later begon het te waaien en toen begon de onweer en regen! Echt, het viel als bakken uit de hemel en de donder en bliksem waren eng en toch heel mooi! De elektriciteit viel uit, het huis begon te lekken, de veranda liep vol en het water stroomde de woonkamer in. François, de bewaker, hielp ons met water weg te scheppen, te dweilen, het was  echt ‘dweilen tegen de stroom in’ en het was ook nog donker aan het worden. Het is gelukkig weer droog geworden, de elektriciteit  ging weer aan en alles is behoorlijk opgedweild. De hele avond heeft het wel door gebliksemd en gedonderd. Heel mooi eigenlijk, prachtige , grillige strepen door de donkere hemel, donder op de achtergrond. Wat een macht, ook dit is Gods grote werk! Het deed me aan psalm 29 denken, zoals we het vroeger zongen: ‘Het schepsel beeft en staat verwonderd, als de God der ere dondert!’

Vanmiddag gaan we naar de ‘preformation’, de tweewekelijkse cursus voor toekomstige leiders van de kerk. Pasteur Théophile geeft een les in textueel preken, (niet een onderwerp kiezen en daar een tekst bij zoeken, maar een tekst uitzoeken en daar Gods bedoeling in vinden voor ons nu en hier) en Joe(Pasteur Johan) geeft ook een les, zijn thema is bijbels preken, en dan een voorbeeld en stappen om planmatig te preken. Ik zit er gewoon bij,  ik vind het reuze interessant om mee te maken. Aan het einde van de les krijgt iedereen een gratis maaltijd aangeboden, gemaakt door Bertine, de vrouw van de gemeenteleider in Kpodaha, om met een volle buik weer huiswaarts te gaan. Het is mooi om te zien, dat zoveel mensen deze cursus willen volgen. Het is bedoeld om te zien wie de driejarige opleiding kerkleider kan gaan volgen bij de IBB in Cotonou. Dat is nou de bedoeling, leiders te vinden en op te leiden om hier het werk in de kerken te doen. Wij zijn buitenstaanders, wij willen helpen om deze kerken zelfstandig en zelfredzaam te maken. Zelfredzaam zijn we natuurlijk nooit, we zijn altijd van elkaar en van Hem afhankelijk! (dat is trouwens moeilijker voor ons, westerse mensen, om te accepteren, dan voor mensen hier. Wij hebben heel snel het gevoel dat we een ander niet nodig hebben!). Dat is ook Gods almacht; kleine mensen sterk te maken, geloof en wijsheid door Zijn Geest te geven. Wij kunnen daar misschien een  heel klein beetje aan meehelpen,  Zijn voorbeeld te volgen en Zijn liefde hier te delen en naast de gemeenten te staan (en dat vind ik soms al een moeilijke taak) en dat kunnen we alleen maar doen  met de hulp van Zijn Geest.
En zo begint psalm 29 ook, om dat te erkennen: ‘Erken de Heer, o goden, erken de Heer en Zijn macht en majesteit’ en de psalm eindigt met: ‘de Heer zal Zijn macht aan Zijn volk verlenen, de Heer zal Zijn volk zegenen met vrede!’

Moge de vrede van Pinksteren zijn met jullie allemaal!

Liefs, Marijke