Een wereld van verschil!

Een zondag met grote tegenstellingen, dat was het, afgelopen zondag!
In de ochtend was er in Tchangba, een van de armste kerkjes hier in de Mono-Couffo, een speciale kerkdienst, een ‘Action de Grâce’, vertaald : een genade dienst, een liefde dienst, een dankdienst. Een speciale dienst waarvoor iedereen is uitgenodigd om geld in te zamelen. Iedere gemeente wordt gevraagd om te komen met een delegatie en wat geld voor het goede doel. Ze hebben daar in Tchangba namelijk extra kerkbankjes nodig, er zijn er te weinig voor de hele gemeente en geld voor een tamtam, voor de begeleiding van het zingen. Allebei dus nodige dingen voor de kerkdiensten en wat is mooier om elkaar daarbij te helpen?
Tchangba is een van de eerste gereformeerde kerkjes hier. Het is het verste van de bewoonde wereld en de mensen daar zijn arm, erg arm. Het dorp ligt in de vallei van de Mono rivier en geregeld, als het een erg nat seizoen is geweest, overstroomt het dorp. De lemen huisjes worden dan zelfs weggespoeld, dus alles dan steeds weer opnieuw opbouwen.
Dus naar dit dorp gingen we op zondagochtend.
Onze bewaker, Joseph ging met ons mee en onderweg pikten we ook nog wat mensen op die mee wilden rijden. Een hobbelweg, vol met grote gaten, wat een luxe is onze HiLux!

Negen uur, dan beginnen de diensten meestal, maar omdat we al dachten dat wel wat later zou beginnen en omdat de mensen die we oppikten ook nog op zich lieten wachten, waren we wat later, om 9.30uur. En nog steeds hadden wij beiden het Nederlandse gevoel, “als we maar niet te laat komen, want Joe preekt vandaag!”

Toen we daar aankwamen waren er alleen een discjockey (met zijn apparatuur, met hele harde muziek en een lawaaierige generator), wat kinderen en een ‘dorpsgek’ aanwezig ( een oude man die op een hele wilde manier aan het dansen was). Buiten het lemen kerkgebouwtje, was een buitenkerkje gefabriceerd, van palen met palmentakken als dak. Er stonden wat schoolbanken onder, maar niet veel en we dachten: wat gaat hier gebeuren?

Langzamerhand kwamen er wat mensen uit het dorp aanlopen. Jonas, de ouderling van de gemeente, wat meer kinderen, en heel langzamerhand ook meer volwassenen en jeugd. En opeens hielpen jong en oude mensen meer schoolbanken op te halen, op hun hoofden, vanuit een schooltje dichtbij. Ik dacht : “dat zijn veels te veel banken, zo veel mensen komen er nooit!” We begonnen te zingen en te dansen en te klappen. Bidden, weer zingen, weer bidden. En meer en meer mensen kwamen, heel veel kinderen, jongeren, oudere mensen. Er kwam een dominee en heel veel mensen van een ander kerkje uit het dorp (‘kerk van het Nieuwe Testament’ heet die kerk) en wat andere genodigden. Wat groepjes uit sommige kerken gingen met hun koortjes optreden, nog meer gezongen en gebeden en toen mocht Joe gaan preken. Een oudtestamentische tekst uit Exodus 34-39. ‘De Israëlieten moesten ook offers geven voor de bouw van hun tabernakel. Zij waren tot voor kort arme slaven uit Egypte, die zelf ook offers moesten geven voor hun tabernakel. Maar God had er voor gezorgd dat de Egyptenaren hen goud en sieraden hadden gegeven en dat geld gebruikten ze voor de bouw van hun kerk. Toen er te veel gaven waren gegeven, zei Mozes dat de mensen het overgebleven geld terug mochten hebben. Mozes dacht niet, nou kan ik de rest aan mezelf of de andere belangrijke mensen geven, hij voelde zich verantwoordelijk voor het hele volk. Ook vandaag, in Tchangba, krijgt de gemeente gaven van anderen. Ze zouden het kunnen gebruiken om er zelf beter van te worden, maar het is goed als ze er verantwoordelijk mee om gaan, voor de kerk en ook voor de arme naasten.’

Zo bijzonder als je dan rondkijkt in de gemeente, al die kinderen, die zo goed opletten. De jongeren en de ouderen, die geregeld ‘amen!’ roepen en ‘halleluja!’. De hele preek werd ‘ad hoc’ vertaald door een gemeentelid, want meer dan de helft van de mensen spreekt en verstaat alleen het Adja en toch zoveel aandacht.

Toen was het tijd van de ‘offerande’, een bakje stond vooraan in de kerk, op een stoel en iedereen die wilde kon naar voren komen om er iets in te doen de gemeenteleden, de delegaties van de diverse gemeenten en kerken. Elke delegatie werd gezegend door de ouderlingen, heel bijzonder. Joe vertelde dat als al het geld opgeteld is, dan gaat de DVN het getal verdubbelen. Dat veroorzaakte een groot applaus en de diaken porden de mensen om nog meer te geven, want dan wordt er nog meer verdubbeld! Wij werden ook van harte gezegend!

En opeens kwam er lange stoet mensen in witte kleren aan, eigenlijk vanuit het niets, want er zijn daar alleen maar bossen en velden, al zingend en dansend. Het was een grote groep van de kerk ‘Christianisme Celeste’, die hadden ook gehoord dat deze gemeente een ‘action de grâce’ had vandaag. Ze hebben gezongen en een envelop met inhoud gegeven. Een vreemd gevoel en ook verwarrend, maar toch heel mooi, mensen helpen elkaar in navolging van Jezus (zelfs al begrijpen zij de Bijbel niet helemaal). Ook zij werden gezegend.

Na de dienst hadden Joe en ik nog een kadootje voor de gemeente, een grote zak rijst van 50 kilo, voor de diakenen van Tchangba, om uit te delen en voor de kinderen van Tchangba, een plastic zakje met koekjes, snoepjes en een mooi, rood hart met de tekst (in het Engels en Nederlands) ‘Jezus houdt van alle kinderen’ en ‘Jezus houdt van jou!’ met een hartvormige ballon, gemaakt door de kinderen onze oude gemeente, Hoogezand-Sappemeer-Noord. Echt mooi! Jammer genoeg waren er maar 30 zakjes, want er waren er wel honderd kinderen. (een moeder zou ze later gaan uitdelen aan de kinderen van de kerk, wel jammer, maar ja).

Na kerktijd was er heel veel eten klaargemaakt, voor alle gasten. Al die  kindertjes stonden in een rij te wachten op een bordje rijst met saus. En wat overbleef was voor de volwassenen. Wij moesten weg, want het was al 14.30uur en wij wilden die middag nog naar Cotonou!

Ja, naar Cotonou, daar gaan we eens per twee weken heen.
Meestal verblijven we in het kantoor van de DVN, maar dat is er niet meer. We konden ook in het nieuwe huis van onze collega’s, maar die zijn nu in Nederland en we hadden niet zo veel zin in, samen in dat grote lege huis. We hadden een ontzettend drukke week gehad, veel dingen gedaan en we hadden zin in een beetje luxe! Ons doel was, Hotel Du Lac, met airconditioner en met het zwembad, voor een nachtje!
Ja, wel decadent, vooral na een ochtendje Tchangba!

Je komt daar aan met je auto, er staat iemand klaar om je koffer naar binnen te brengen, je wordt naar je kamer met balkon en airco gebracht, je trekt je badpak aan en gaat heerlijk naar het zwembad! Zo relaxed, zo decadent, zo heerlijk!

En op zondagavond hebben ze daar een groot Libanees buffet! De heerlijkste oosterse hapjes! Eens iets anders dan rijst, maniok of pâte. We hadden een tafel voor twee op de grote terras, buiten. Een karafje wijn erbij, onder de sterren hemel!
We waren doodmoe, toen we op onze kamer kwamen en we hebben heerlijk geslapen in de koele kamer, zelfs onder een deken!
Maandagochtend, een heerlijk ontbijt, nog een paar baantjes in het zwembad, nog even naar een supermarkt voor wat wijn, knabbeltjes en diepvriesgroenten voor in onze diepvries thuis……en weer terug naar Dogbo!
Wel wat anders dan zondagochtend hè, wat een wereld van verschil!
Liefs, Marijke