Geboren... Micha Nap

We wonen ver weg van onze kinderen en hun gezinnen.

Daar werden we vorige week weer eens aan herinnerd. Natuurlijk  denken we dagelijks aan onze kinderen en kleinkinderen, en we beseffen steeds hoe erg we ze missen, maar vorige week even extra….
Onze dochter, Maria en haar man, Bastiaan, kregen vorige week, bijna zes jaar na hun trouwdag, hun eerste kindje.
Op dinsdagochtend, 31 juli om ongeveer kwart voor negen Benin lokale tijd, kregen we het telefoontje. “de baby is er, alles is goed met Maria en…Micha!” God zij dank!
Elke geboorte is bijzonder, maar deze keer voor ons extra bijzonder, want doordat God de medische wereld zo veel wijsheid heeft gegeven, kon dit kindje van Bastiaan en Maria samen, als bevrucht eitje in Maria’s buik geplaatst worden om zich daar verder te ontwikkelen. De week voordat wij naar Benin gingen is dat gebeurd. Vooral in het begin was het soms wel spannend en moeilijk, maar na een paar angstmomenten verliep alles heel goed! We hebben de hele zwangerschap niet echt kunnen meemaken, maar we hebben meegeleefd en meegebeden, hier in Benin en nu… God zij dank, Micha is er en alles is goed!

En dan wil ik het vertellen aan de wereld: “We hebben er een kleinkind bij!” Daarop volgen natuurlijk allerlei gesprekken over baby’s, over zwangerschappen, over de grootte van gezinnen, over kinderen en kleinkinderen.

“Zeven kinderen, allemaal getrouwd en nu 16 kleinkinderen?”  Hier hoor je wel vaker dat iemand zoveel kleinkinderen heeft, heel veel broers en zussen, neven en nichten, grote, uitgebreide families, dat is hier heel normaal. “Ja, Joe is de vader van de 7 kinderen, maar zijn al die zeven kinderen ook van jou? Blanke vrouwen hebben toch maar weinig kinderen, maar blanke mannen hebben toch meestal één vrouw?  Hoe zit dat dan?”

Hier zie je overal kinderen rondlopen, kleine kinderen, grotere kinderen, vaak met hun broertje en zusje op hun rug. Als je zo’n klein meisje ziet rondlopen met een baby in een doek op haar rug, en je vraagt, “is dat je broertje of zusje?” zeggen ze vaak van” ja, mijn broertje, mijn zusje!” maar ook vaak: “mijn neefje, mijn nichtje!” Je leert dan meestal wel snel wie de moeder is, maar het is moeilijker om er achter te komen wie de vader is, “Nee, het is wel mijn broertje/zusje met de zelfde vader, maar zij/hij heeft een andere moeder.”
Polygamie kwam hier vroeger veel voor, maar nu nog steeds. Mannen met meerdere vrouwen en daardoor vaders van grote, uitgebreide gezinnen. Broertjes en zusjes met hun eigen moeder, maar met een gedeelde vader. Halfbroertjes en -zusjes eigenlijk, maar voor hen gewoon allemaal broertjes en zusjes.
Zelfs in onze kerk komt het voor. Vrouwen, die voor hun bekering al een eerste, tweede of derde vrouw zijn van een man. Mannen die al twee (of soms meerdere) vrouwen hebben genomen, voordat ze bekeerd waren. Als je christen bent geworden, kan je toch niet zomaar een vrouw verlaten? Je bent toch nog steeds verantwoordelijk voor haar? Ja, zeker een grote verantwoordelijkheid, dat kan je zeker als christen dan aan anderen laten zien!

We zien het ook bij mensen die dicht naast ons staan. Bijvoorbeeld, Mariette, onze huishoudelijke hulp. Als jonge weduwe, met drie kinderen, zonder huis en geld (toen haar man overleed, is haar huis en spulletjes allemaal naar haar schoonfamilie gegaan, zonder pardon!) Dus een weduwe met drie kindertjes, zonder geld, geen toekomst en toen was er die man, die al een vrouw had, en haar een onderdak aanbood, als zij zijn vrouw wilde worden. Wat doe je dan als vrouw?

En onze vriend Gregoire, de taxichauffeur. Nu christen sinds drie jaar, maar hij had er toen net een tweede vrouw bij genomen. “Toen wist ik nog niet dat God dat niet wilde!”
Ingewikkeld en lastig, ook vooral omdat mensen hier arm zijn. Er is nauwelijks genoeg geld voor één vrouw en een paar kinderen.
Het lijkt soms voor een buitenstaander heel mooi en idealistisch hoe gezinnen zo mooi en in vrede als uitgebreide gezinnen kunnen samen leven, maar dat is echt niet de realiteit! Het is vaak niet mooi, niet vredig, juist heel vaak verdrietig en onnatuurlijk! Veel jaloezie, machteloosheid, veel onzekerheid over de toekomst van jezelf en de kinderen. Vaak merk je hoe onveilig zo’n vrouw zich in die situatie zich voelt met vaak onuitgesproken angsten.

We zijn daar de laatste weken heel dicht mee geconfronteerd. Een vrouw, die psychisch helemaal in de knoop raakt,  en achteraf blijkt dat ze zich heel onveilig, machteloos en alleen gelaten in haar huwelijk voelt. Een andere vrouw, die door de eerste vrouw van haar man steeds weer lastig gevallen en gekleineerd wordt.

Het lijkt allemaal mooi, allemaal broers en zussen en iedereen is een neef en nicht en familie van elkaar. Het kan soms wel mooi zijn en er is zijn heus ook wel mooie kanten van het grote familiegebeuren hier. Mensen voelen zich vaak gesteund door hun familie, mensen zorgen voor elkaar in de grote families, maar er is ontzettend veel jaloezie, gevoel van onveiligheid en onzekerheid!
Het verdrietige is dan dat doordat de vrouwen de dupe hiervan zijn, hun kinderen hierdoor vaak ook tekort komen, ook lijden en de gevolgen hiervan op hun eigen schouders krijgen.
Een jaloerse vrouw, een depressieve vrouw, een eenzame vrouw, een vrouw die veel te grote verantwoordelijkheden zelf moet dragen, een gelovige vrouw getrouwd met een heidense man, een heidense vrouw, die geen goed voorbeeld krijgt van haar christenman, allerlei keuzes die ze daardoor moet gaan maken en alle gevolgen daarvan! Wat een verantwoordelijkheid!
Wat kunnen wij doen, wat kan ik doen? Mijn hele kleine steentje weer bijdragen?

Deze week is er een jeugdkamp georganiseerd voor de jeugd, 14 jaar en ouder, van de ERCB. Het onderwerp, gekozen door de jeugdraad, is dit keer: ‘Bekering’.

Omdat ik een vrouw ben en ook nog van de Pasteur, ben ik gevraagd om met dit onderwerp iets te doen met de meisjes. Moeilijk, wat moet ik deze meiden vertellen/leren over bekering en ook nog in het frans!
Ik heb allerlei dingen bedacht waar jonge vrouwen hier in de kerk tegenaan lopen.
We hebben gemerkt hoe weinig mensen hier echt de ‘lijn’ van de Bijbel kennen. Ze weten veel verhalen wel op zich, maar wat die verhalen samen echt vertellen als een geheel en waarom de lijn van het Oude en Nieuwe Testament zo belangrijk is, de lijn van de schepping, naar Jezus en naar nu, weten heel mensen veel niet. Ook weet ik dat vrouwen een lastige plek hier in deze samenleving hebben, met minder kansen en vrijheid dan de mannen en ik weet inmiddels ook dat het heel belangrijk is dat vrouwen en meisjes met elkaar moeten gaan praten over de dingen waar ze echt mee zitten en er zo samen voor elkaar kunnen zijn.
Met al die onderwerpen samen, heb ik (samen met mijn broer Jurrien en Joe) een  mooie workshop voorbereid.

Ik heb 8 voorbeelden van vrouwen uit het Oude en Nieuwe Testament genomen en voor elk een voorbeeld genomen waar ze het in hun leven  moeilijk mee gehad hebben. Eva en haar zonde in het Paradijs en de gevolgen daarvan voor haar kinderen, Sara, die niet veel vertrouwen had dat God werkelijk haar leven leidde, Rebekka, die door haar leugens veel verdriet veroorzaakte, Lea en Rachel, die als twee vrouwen van één man jaloers op elkaar waren, Rachab, de heidense vrouw, die keuzes voor de God ging maken, Ruth, doordat ze een keuze voor God had gemaakt daarom ook met een gelovige man wilde trouwen, Maria, het meisje, die al op zo’n jonge leeftijd zo’n grote verantwoordelijkheid op haar schouders kreeg om moeder van de Zoon van God te worden, Martha, die van het voorbeeld van Maria moest leren hoe ze tijd moest maken voor wat werkelijk belangrijk is.
Ik heb van elk van deze vrouwen een poster gemaakt, met het dilemma waar ze mee te maken hadden, met een tekst erbij. Deze posters moeten dan in de goede volgorde op een waslijn opgehangen. Ik vraag dan wat ze weten  over deze vrouwen en laat hen een tekst erover uit de bijbel lezen. Zo kunnen ze de tijdslijn zien van de geschiedenis en leren ze elke vrouw een beetje beter kennen. We hebben ook een boekje gemaakt voor alle meisjes (meer dan 50), met het dilemma van elk van deze bijbelse vrouwen met de tekst en een vraag over die vrouw en dan met de vraag hoe zij als zij in de schoenen van deze vrouwen zouden staan, hoe zij over hun dilemma zouden willen praten met een andere vrouw, die ze vertrouwen, maar ook als waarschuwing voor de volgende generatie vrouwen. De meisjes gaan het dan  in een groepje samen bespreken. Aan het einde wil ik ze vertellen dat de lijn van het Nieuwe Testament eigenlijk door is gegaan naar nu en dat het doorgaat totdat Jezus terugkomt. Zij zijn dus ook allemaal in de lijn van de vrouwen van de Bijbel. Zij lopen ook allemaal in hun leven tegen allerlei moeilijkheden en verantwoordelijkheden aan. Ik wil dan overbrengen dat het mooi zou zijn als zij met andere vrouwen hun moeilijkheden zouden gaan delen, om elkaar te leren begrijpen en te leren bevestigen, de goede keuzes te leren maken en elkaar te troosten en om er met elkaar over te leren bidden.
Samen als gelovige vrouwen met elkaar praten over wat echt in je leeft en van elkaar te leren en dat dan ook met hun eigen dochters (kinderen) straks.

En dat wens ik ook voor mijn dochters en schoondochters. Leer open te zijn over je eigen zwakheden met je eigen kinderen, leer ze om over hun moeilijkheden met iemand te gaan praten, zodat ze kunnen delen met iemand die ze vertrouwen, maar dat ze ook altijd met hun hartsgeheimen en verdriet naar God toe kunnen gaan. En wat er dan ook maar gaat gebeuren, dan kun je zeggen van : “God zij dank, met Hem komt alles goed!” want Hij weet precies wat jij nodig hebt!

En lieve, kleine Micha…… God is er ook voor jou, vertrouw daar op! Hij blijft bij je, jou hele leven lang!

Liefs, van je omaMarijke