Lees je Bijbel, bidt elke dag, dat je groeien mag!

Verhalen van nieuwe gemeenten, groeiend en enthousiast, zijn de allermooiste verhalen. Ze maken ons blij, we schrijven erover, we danken de Heer ervoor.
Maar het gebeurt ook dat we enthousiasme zien afnemen, de klad komt erin, de mensen laten de moed zakken.
Dat zien we hier ook, net zoals overal op de wereld, er zijn bergen en er zijn dalen, je kunt ergens voor gaan en enthousiast over zijn, maar na een tijd merk je dat er minder enthousiasme is en je laat de moed zakken, je wordt moe. Je begint met iets nieuws, waar je energie van krijgt, je gaat er samen voor, je merkt dat God je bevestiging geeft en dan komt er een tijd van, “Ik weet het niet meer, waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?” Het gebeurt in ons persoonlijk leven, in ons werk, maar het gebeurt ook in de kerk. Ook hier in Benin…..
We gaan elke week langs de dorpjes, de zondag daarna gaan we dan meestal naar de kerk in het dorp dat we dat week bezocht hebben. Soms komen er veel mensen ons opwachten en er klinken enthousiaste verhalen, maar dan een volgende keer komen we langs dezelfde gemeente en dan horen we een heel ander verhaal.   
Nog niet eens een half jaar geleden waren we er ook, in Fanahenhoué. We werden toen rondgeleid door Jacob en een paar andere jongens. Ze hebben ons toen verteld over de gemeente, hoe veel leden, hoeveel geregelde bezoekers. We zijn door het dorp gewandeld, mensen thuis ontmoet, gesproken, met ze gebeden.
Vorige week waren we er weer, Fanahenhoué was weer eens aan de beurt en van de kerkenraad hadden we gehoord dat het daar de laatste tijd niet erg goed liep. “Boniface, de leider, ziet het niet meer zitten en laat de gemeente maar een beetje aan hun lot over,” werd er gezegd. Dus wij hebben een afspraak gemaakt en met onze trouwe gids/vertaler, Samuel, was deze gemeente dus het doel van de reis.
We kwamen daar aan, bij het kleine kerkje, gemaakt van rode aarde, een metalen dak, een paar houten bankjes en voorin een grote tafel, met een mooi schoon tafelkleedje erop  en drie stoelen erachter. Boniface wachtte ons op, met Jacob, Jacobs vader en een groepje vrouwen en kinderen. Wij moesten op de stoelen, achter de tafel, met het mooie, schone kleedje, de rest op de bankjes.
“Hoe is het hier?  Hoe gaat het met de gemeente, met de broers en zussen, met de zondagse diensten? Hoe gaat met jou, Boniface, kan je het allemaal nog aan, als leider van deze gemeente?” We hebben een fijn gesprek gehad, vooral met Boniface.  Hij was erg eerlijk, “Het is zo moeilijk, zoveel!” Hij is de enige leider van dit groepje, hij heeft nauwelijks tijd om te leiden, laat staan om echt deel te zijn van de kerkenraad. Hij is gevraagd om de vergaderingen te bezoeken, ze hebben hem gevraagd om naar de cursussen voor de ouderlingen te gaan. Hij kan het niet, hij heeft het al zo druk met zijn familie, met zijn werk, met de kerk….
We zien een man die wel graag wil, maar gewoon veel te druk is met al zijn verantwoordelijkheden. Jacob was er de laatste jaren om te helpen in de kerk, de zondagschool, de diensten leiden, maar Jacob is nu maar eens per maand in het dorp, omdat hij in Lokossa studeert. Jacobs vader helpt ook wel, als diaken, maar  het is niet genoeg.
We hebben met Boniface gesproken, met de anderen, ze begrijpen Boniface. Het is veel werk, elke zondag weer. Er komt geregeld een ouderling of een dominee preken, maar er is meer hulp nodig, iedereen was het ermee eens. De gemeente bestaat verder uit moeders en kinderen. We hebben besproken hoe de hele gemeente er voor elkaar moet zijn, iedereen heeft een verantwoordelijkheid.
“Zijn er geen anderen of jongeren die bijvoorbeeld de zondagschool kunnen overnemen?” De moeders kunnen geen van allen lezen of schrijven en ze zijn ook allemaal druk erg met hun gezin. Er zijn een paar jongelui, maar die zijn hoogstens 15/16 jaar oud.
We hebben toen gevraagd of die wilden gaan staan, twee meisjes van 14 en 15 en een jongen van 16 jaar. Wij vertelden dat de kerk hen echt nodig had en dat wij een leuk idee hadden. “Als wij a.s. zondag een mooie kinderbijbel voor jullie meenemen, zouden jullie daar dan elke zondag voordat de kerk begint voor alle kinderen een stuk uit kunnen lezen? Een van jullie leest en een ander gaat het dan in het Adja vertalen.” Dat leek hun een goed idee. We hebben Jacob gevraagd dat als hij eens per maand in Fanahenhoué zou zijn, de jongeren zou kunnen vragen hoe het gaat en waar ze tegenaan lopen enzovoorts. Jacob vond het een goed idee, hij wilde hun leider wel zijn, zei hij. We hebben gevraagd of de leider van de dienst dan in de dienst de kinderen zou kunnen vragen waar het verhaal die dag over ging en dat de moeders dan als ze thuis waren met de kinderen ook aan de kinderen zouden kunnen vragen of ze het verhaal nog eens zouden kunnen navertellen. Zo kunnen de moeders de verhalen uit de Bijbel ook weer beter leren. Dat leek iedereen een heel goed idee, iedereen klapte in de handen. We hebben ook gezegd dat de moeders, hoe druk ze ook zijn, echt niet vergeten moeten om te bidden voor de leiders van de kerk, voor de gemeente en voor al de kinderen en voor elkaar. God gaat de kerk dan zeker zegenen!  “Lees de Bijbel en bid elke dag dat je groeien mag!”
Afgelopen zondag zijn we weer naar Fanahenhoué gegaan.

De kerk was voller, meer moeders, meer kinderen. Joe heeft voorgedaan hoe je de kinderbijbel aan kinderen voorleest, met veel bewegingen en emotie, dat kan hij goed, als onderwijzer! De jongen van 16 mocht vertalen, eerst ging dat wat onzeker, maar later deed hij net als Joe, met passie!
Joe heeft gepreekt over gastvrijheid, er voor elkaar zijn en voor anderen om je heen.
Na de collecte nam Boniface de tijd om aan de kinderen te vragen waar het kinderbijbelverhaal over ging. Drie meisjes vertelden uitgebreid waar het over ging en de moeders klapten enthousiast in de handen. Ze waren erg blij en ze beloofden dat ze er thuis ook nog over zouden gaan vragen.
We hebben nog een stapel ‘Jezus Messias’ stripboeken , vertaald in het Adja, aan Boniface gegeven. Die kan hij gebruiken op de doordeweekse dienst op vrijdagavond.
Ook nog een paar biscuitjes voor iedereen. En daarna werden we door de hele gemeente uitgezwaaid.
Op de volgende vergadering van de kerkenraad moet deze gemeente toch weer eens goed onder de aandacht komen en dat ze horen dat Boniface echt veel steun van hen nodig heeft.
We hopen gauw eens weer langs te gaan om te zien of door het bidden en lezen van de Bijbel de kerk aan het groeien is (in ieder geval in enthousiasme en liefde voor hun Heer!)

“Lees je Bijbel, bidt elke dag, dat je groeien mag!”