Pasen, wat een feest - en ook voor Nanavi!

In december 2011,  schreef  ik een blog over Nanavi.
Ik vertelde toen over hoe we haar vonden, liggend op de grond van haar hutje. Wel geliefd door haar familie en de mensen om haar heen, maar totaal geen kansen. Gelukkig woont ze naast de kerk waar ze elke zondag naar toe gedragen werd en naast een naaiatelier waar een groep jongelui, apprentis, werken die haar aandacht en vriendschap geven. Elke keer als we haar dan zien, daar in de kerk, zit ze daar zo blij, elke zondag is het een feest voor Nanavi. En al sinds we haar kennen zegt ze dat ze heel graag gedoopt wil zijn, dat is haar grote wens. Ze wil er zo graag echt bij horen!
Haar wereldje is maar zo klein, ze woont met haar ouders en zit de hele dag wat in en om haar huis. Haar vader had al een paar keer geprobeerd of ze naar school kon gaan, maar ze werd daar geweigerd omdat ze zelf niet naar de WC kan gaan. Het zou te veel zijn voor de medeleerlingen om haar helemaal naar de WC te dragen, zei de directeur. De scholen hier hebben namelijk ‘latrines’ (dat zijn buitentoiletten, zonder stromend water) die altijd meer dan 50 meter van het schoolgebouw vandaan zijn. De scholen zelf zijn ook niet echt toegankelijk voor mensen die niet kunnen lopen.
Nanavi heeft hier eigenlijk geen kansen. We hebben haar toen in december een tweedehands rolstoel gegeven en daar was zij en haar familie zo ontzettend blij mee. En echt, haar leven is daardoor echt wel vooruit gegaan; nee, nog niet naar school, maar we zien haar overal tegenwoordig. In de kerk, trots in haar rolstoel, voorin de kerk met het koortje van haar gemeente, ze gaat naar conferenties van de kerk.
En ook het afgelopen paasweekend, de grote Paasbijeenkomst van de ERCB, hier in de Mono Couffo. Vooral zaterdag was een heel bijzondere dag voor haar, want wat ze al heel lang wilde kwam uit! Nanavi deed belijdenis van haar geloof en werd gedoopt. Samen met heel veel anderen.
Het afgelopen Paasweekend was de Convention de Paques. Vanaf vrijdagavond kwamen de broers en zussen van al de gemeentes van de ERCB in de Mono Couffo. Het hele Paasweekend was een feest van zingen, samenzijn, samen bidden, samen eten, naar toespraken en preken luisteren en zaterdag een groot belijdenis- en doopfestijn; en zondag, op de Paasmorgen, het Heilig Avondmaal, met z’n allen! Wat een feest was het!
Er was een schoolgebouw afgehuurd, en in de lokalen sliepen de mensen, buiten werd er gekookt en gespeeld en de diensten werden ook buiten gehouden onder groot tentzeilen afdak. Muziek van allerlei soorten instrumenten, versterkt door versterkers die aangesloten waren op een grote lawaaierige generator, want het dorpje, Deve, waar de convention was, is nog niet aangesloten op elektriciteit, zoals de meeste dorpjes hier in de buurt.
Elke kerkgemeente had een eigen koortje/dansgroepje die optrad, iedereen danste en zong van harte mee.
Een lawaai dat het was en lang dat de diensten waren! Op zaterdag van 10 uur ‘s ochtends tot 3 uur ‘s middags en op zondag weer ongeveer zo lang. En iedereen hield het vol, jong en oud en echt alle leeftijden!
Zaterdag na veel zingen, dansen en optredens, was het Joe zijn beurt om te preken. De preek ging over Romeinen 6: 3 en 4 ‘Gedoopt zijn is sterven en leven met Christus.’ Een doopdienst is zo mooi en passend met Pasen, schoonwassen van al onze zonden! Na de preek kwam dus het dopen, alle 27 mensen die gedoopt werden, samen met de 7 mensen die belijdenis deden moesten allen antwoorden op de vragen. Zo mooi om te zien en te horen! Allemaal achter elkaar, sommigen deden het in het Frans, anderen in het Adja. En toen werd er gedoopt, stuk voor stuk knielden ze neer en werden ze door Joe gedoopt, achter elkaar door, het leek niet op te houden! En toen later de ouders met hun kinderen, 15 kinderen, een paar met beide ouders, de meeste met alleen een moeder. Ook zij moesten hun beloften doen, als ouders, maar wij ook, als broers en zussen. Zo prachtig en indrukwekkend deze ochtend!

En daar was Nanavi, tussen al die andere (meest) jonge mensen, in haar rolstoel. Ze heeft haar grote wens, ze is gedoopt, ze hoort er echt bij!
En zondag was het avondmaal, ook heel bijzonder, zoals altijd….. Zijn bloed voor ons gegoten, Zijn lichaam voor ons gebroken, de wijn, het brood….

Heel bijzonder om al die nieuwgedoopten, de nieuwe belijdende leden, daar te zien, maar ook zo bijzonder om al die mensen in lange rijen te zien, jong en oud, allemaal weten ze: “Hij stierf voor mij!” Ook Nanavi , in haar rolstoel, een van de vriendinnen geeft haar het brood, geeft haar de wijn. Ze hoort er echt bij.
Pasen, wat een feest! Het was een bijzondere en blijde dag. De nieuwe dominee, die over een paar maand echt als Pasteur aangesteld wordt, heeft gepreekt over 1 Corinthiërs 15. Over als Jezus niet zou zijn opgestaan, hoe zou het dan met ons zijn? Wij zouden betreurenswaardiger zijn dan mensen die nergens in geloven. Maar Hij is opgestaan en Hij leeft!
Vanmiddag, Tweede Paasdag, hadden we met Nanavi afgesproken dat we bij haar thuis langs zouden komen. Wij hadden er al een poos met haar ouders en met Solomon, haar ouderling, over gehad, ze wist dat het zou komen en nu eindelijk was het zo ver….. we kwamen het cadeau brengen……...
Omdat Nanavi geen opleiding heeft en geen activiteiten heeft en dus totaal geen vooruitzicht op een fijn gevuld leven, hadden we met haar vader en met Salomon gepraat over iets wat ze zou kunnen leren. Naar school kan ze niet, haar vader leert haar wat lezen en schrijven thuis, maar is er iets meer wat ze zou kunnen leren? Omdat er naast haar een naaiatelier is, met mensen die van haar houden en een hele goede leermeester, met 14 lieve apprentis, waarom zou ze daarvan niet vruchten kunnen genieten? Ons idee was om ergens een naaimachine te vinden waar Nanavi op zou kunnen leren werken. Al de naaimachines in het naaiatelier zijn met een voetpedaal (die ouderwetse, die wij vroeger ook hadden, omdat er geen elektriciteit is. Daar kan ze niet mee werken, daarom hebben wij een mooie naaimachine gevonden die met de hand bediend moet worden, speciaal voor haar. We hebben er een aangepaste tafel bij laten maken en een tweedehands bureaustoel, die omhoog en naar beneden kan. We hadden Salomon gevraagd om met zijn apprentis Nanavi te helpen. Eerst gewoon in het heel klein beginnen, bijvoorbeeld eerst leren knippen, met de hand wat naaien, eens een stukje recht naaien op de machine. Stukje bij stukje, begeleid door de anderen en wie weet misschien heeft ze een gave voor naaien…...ze krijgt tenminste een kans.

Dat was vandaag, de tweede Paasdag, hier normaal niet gevierd, zoals in Nederland, maar het was een derde feestdag voor Nanavi, nee, eigenlijk een vierde feestdag! Goede Vrijdag, zaterdag - de doop dag, zondag de viering van de opstanding van Jezus Christus en het eerste avondmaal voor Nanavi en tweede Paasdag een mooi cadeau.
Pasen, wat een feest!

Marijke