Afscheid

Daar zijn we dan, terug in Nederland, na een paar drukke weken, de kist ingepakt met onze spullen en op weg naar Nederland….en er was dat onontkoombare afscheid!
Afscheid is iets wat ik liever ontwijk, gewoon weggaan, zonder echt officieel afscheid te nemen doe ik liever, maar…… het moet op een gegeven moment wel echt gebeuren!
Vaak werd er al een poosje gezegd “O, jullie gaan snel weg hè, we moeten nog wel afscheid nemen hoor?”, “Ja hoor, we zien jullie vast nog wel!” was mijn antwoord dan, “Dat komt nog wel!”, maar op het laatste moest het toch echt wel gebeuren.

De eerste keer dat ik het echt officieel moest doen, was in Deve, bij het naaiatelier van Solomon. Afscheid, van al de apprentis, een hand, een knuffel en « Au revoir, que Dieu vous bénisse! »
En toen zat daar Nanavi, tussen haar collega’s in, trots bezig te oefenen op een oefenlapje, met het knopen aannaaien, knoopsgaten maken, voorbereidingen op het werk wat ze straks echt gaat leren, als leerling naaister. En toen voelde het ineens menens, ik moest afscheid nemen van haar. Ze is inmiddels een beetje ‘onze’ Nanavi geworden, ja, dit is echt afscheid, we zien haar misschien nooit meer! Het ging prima, een knuffel, geen tranen…..
Maar de volgende dag kwam haar vader helemaal naar Dogbo, bij ons thuis, Nanavi was erg verdrietig geweest na het afscheid, ze had erg gehuild. Nu had hij een dringende vraag voor ons: “Zouden jullie Nanavi mee kunnen nemen naar Nederland? Er is daar veel meer toekomst voor haar dan hier, Nanavi wil zelf heel graag!”  Wat een vraag! “Ach, ……dat kan echt niet, we kunnen niet zo maar iemand meenemen naar Nederland. De wetten daar zijn zo dat je heel moeilijk een visum kunt krijgen en het is ook erg duur!” “Jullie zouden haar ook wel kunnen adopteren, wij gaan daarmee akkoord en Nanavi ook!” haar vader zei het met tranen in zijn ogen. Maar nee, het kan gewoon niet en we willen dat ook niet, Nanavi heeft hier haar leven en haar familie en wij hebben daar ons leven en onze familie. Wat wij voor Nanavi gedaan hebben is het enige wat we voor haar kunnen doen! Of misschien wel, willen doen!
Maar is dat niet hartverscheurend? Een vader die ons dat zo vraagt? Ja, er is voor iemand zoals haar veel meer toekomst in Europa dan in zo’n land als Benin, maar…… het kan gewoon niet!

Vrijdag zijn we voor de laatste keer naar het opvanghuis in Madjrè geweest. De meeste bewoners wisten dat het de laatste keer zou zijn, dat we zouden komen, om afscheid te nemen. De stoelen stonden klaar, ze waren al begonnen met zingen en dansen, sommige bewoners waren erg verdrietig. Het was goed om daar nog even te zijn, nog eens met ze te zingen, te dansen, te bidden, een knuffel te geven, hen te zegenen. “God is overal, Hij gaat met ons mee en Hij blijft hier, bij jullie!” “En wanneer zien we elkaar zeker weer terug?” “In de Hemel, bij Jezus!”. En zo is het! Een troost, want het is een tijdelijk afscheid, toch!

We hebben daar toen verteld dat we een heel mooi nieuwtje voor ze hadden. Wij gaan misschien wel weg, maar Mariette, die elke keer met ons meekwam, gaat nu voortaan juist vaker komen. (Onze familie in Nederland gaat het loon, wat ze nu bij ons verdient, gewoon doorbetalen). We hebben met goedkeuring van de leiding van het opvanghuis en met medewerking van de organisatie `Vrienden van Toyo´ , haar gedetacheerd om te werken in Madjrè. Ze gaat (we hebben zelf de mooie nieuwe functienaam bedacht) ‘CAH’ worden, ‘Coordonnatrice des Activités Hygiéniques’. Het begeleiden en het aansturen van alle activiteiten die met hygiëne te maken heeft. Het netjes en schoon houden van de slaapruimtes, het plekje waar er gekookt en gegeten wordt, het wassen en opruimen van de kleding, de persoonlijke hygiëne, douchen, wassen. Tot nu toe wordt dat door de bewoners zelf aangestuurd, en daar schort erg veel aan. Mariette gaat het niet voor ze doen, maar ze erbij helpen, aansturen, begeleiden. Ze gaat er per 1 december beginnen, 4 ochtenden per week. En er blijven ook mensen op donderdagochtend komen, zoals wij gedaan hebben.
De vrouwengroep van de kerk in Dogbo heeft ons beloofd op de donderdagochtenden iemand van hen met Joseph of Mariette mee te sturen, om net als ons te zingen, een Bijbelverhaal te vertellen, met ze te bidden. “Dus jullie worden echt niet vergeten!” Daardoor werd het afscheid een beetje minder verdrietig, er blijft bezoek komen!
Dit was voor mij het verdrietigste afscheid, ik houd inmiddels zo ontzettend veel van deze mensen! Mensen die zo afhankelijk zijn van een beetje aandacht, een beetje liefde…..
“Au revoir chèrs, chèrs amis, que Dieu soit avec vous tous!” Vaarwel lieve, lieve vrienden, God zij met jullie allemaal! Dag lieve Rebecca, Edo, Antoine, Andre, Sissi, David en iedereen daar!  Ook Raoul en zijn gezin, God gaat met jullie!

In de laatste week kwamen heel wat mensen even langs ons huis om afscheid te nemen, even vaarwel te zeggen. Vrijdagavond nog even naar een toneel ‘spectacle’ georganiseerd door de vrouwen van de RK kerk. De belangrijkste organisatoren waren een paar zussen en de moeder van Mariette. Het was hilarisch, ondanks dat de hoofdvoertaal Adja was!

We hebben al onze overgebleven meubels verdeeld over mensen waar we persoonlijk het meest mee hadden. Een grote tafel met stoelen, voor Grégoire en zijn gezin en ook voor Mariette en har gezin. We hebben gezegd tegen beiden “Jullie krijgen dit van ons, maar wel om te gebruiken als gezin, bijvoorbeeld om samen te eten, de bijbel als gezin te lezen, samen bidden, samen te praten, te spelen.” In Benin zitten gezinnen namelijk nooit samen om een tafel… en ze hebben beloofd om dat te gaan doen! Heel eerlijk hebben we geprobeerd van alles te verdelen.

Eén voorbeeld, ons IKEA woonkamersetje van twee tafeltjes met twee rieten stoelen. Die gingen naar François en zijn gezin. Toen we de laatste zondag even langs zijn huis wilden, zagen ze een groep van wel 15 mensen, groot en klein, voor zijn huisje staan die allemaal door het kleine raampje enthousiast naar binnen gluurden. “Wat doen al die mensen daar?” De hele buurt was uitgelopen om naar de nieuwe meubels te kijken, iedereen vond het zo bijzonder en mooi!

Zondag was er in ons lokale kerkje in Dogbo een vaarweldienst georganiseerd. Ze wilden eerst een heel groot feest van al de 14 kerkjes uit de Mono Couffo gaan organiseren. “Nee, liever geen groot afscheidsfeest voor ons. We zijn inmiddels overal al langs geweest. We hebben al veel mensen gegroet! Gewoon met onze gemeente hier in Dogbo, dat vinden wij fijner!” Joe preekte, Bertin had de leiding en de kerk was vol! Het koortje had een speciaal vaarwel lied in gestudeerd. “Johan en Marijke, que Dieu vous bénisse, rien ne nous séparera dans les mains de Jésus. Benin comme au Pays-Bas nous sommes tous le même. Au revoir chèr pasteur, que le Seigneur vous accompagne!” We kregen namens de vrouwengroep een mooie pagne, een mooie stuk Benins stof.  

Er waren wat mensen uit andere dorpjes, maar niet te veel. Het was mooi zo, samen zingen, samen luisteren, samen bidden en “Tot ziens broers en zussen, in ieder geval straks op de nieuwe aarde!”

Zondagavond waren we uitgenodigd om samen met Mariëtte’s gezin bij hen in het nieuwe huis te eten. Het begint er al zo mooi en zelfs gezellig uit te zien, met allemaal herkenbare dingen uit ons huisje. De tafel, gezellig gedekt, met lekker eten en we dronken zelfs een wijntje uit echte wijnglazen!

Een paar dagen ervoor hadden we het huisje ‘ingewijd’. Didi de moeder van Mariette was met ons meegekomen. Dat was allemaal even heel bijzonder en indrukwekkend. Mariette was helemaal ontroerd van dankbaarheid, en zong tussen haar tranen door een danklied aan God, die haar zoveel goede dingen geeft. We hebben samen gebeden en God Zijn zegen gevraagd over Mariette en haar gezin en over het nieuwe huis. Dag lieve kinderen van Mariette, dag Stephan, Louis, Synthia, Exaucé, dag lieve kleine Rabi!

Het huisje dat Grégoire voor Rosa aan het bouwen is, is nog niet klaar, maar wel bijna! We gaan hem missen en zijn gezin ook; Rosa, Sabine, Elodie, Dodji, Dieu-Aimé en kleine lieve Jurrientje! Ook nog even tijd genomen voor een afscheid van de gezinnen van onze bewakers.
Nog een laatste gesprek met Romain (en zijn nieuwe vriendin), met Théophile en zijn vrouw Helga. God blijft, daar kan de ERCB in ieder geval zeker op rekenen!

En maandag was de dag van vertrek. Gomaise, François, Joseph, Mariette en Grégoire, de mensen, die echt elke dag met ons waren, en wij, even napraten wat we de laatste twee jaar samen allemaal meegemaakt hebben, hoe fijn het zo samen was. Samen nog even door de mooie tuin lopen, de tuin die we in minder dan twee jaar zo mooi hebben gemaakt. Samen nog in de paillotte, even zingen, Joseph ging voor ons bidden, Joe bad voor hen die achter bleven. En toen, met Grégoire als chauffeur, reden we weg, de tuin uit, de poort door. Naar Cotonou, voor onze terugreis naar Nederland. Het finale afscheid..da-ag lieve allemaal!

Maar opeens……..daar reden ineens twee brommers voor ons uit, Mariette, met François achterop en Joseph met Gomaise, ze stoven ons voorbij en heel wat verderop, helemaal aan de uiterste rand van het dorp stonden ze, alle vier, onze lieve bewakers en Mariette!

Daar stonden ze, ons hartstochtelijk uit te zwaaien, nog even een knuffel, een traan. Dag allemaal, dag Dogbo, dag Benin!
Dit is echt het afscheid! Het zit er op, onze missie in Benin is voltooid, “Que Dieu vous benisse, lieve mensen van Benin!”
Heel veel liefs en God zegent jullie, Madame pasteur Marijke

Afscheid van mensen, van Benin en afscheid van mijn blogs.

Dus beste lezers, bedankt voor jullie interesse in ons leven in Benin! Jullie interesse in ons leven hier in Benin heeft ons goed gedaan!

Heel veel liefs van mij  en Gods zegen in jullie leven!