8 december

Donderdag, 8 december, 2011.

Het is winter in Nederland, via de nederlands-talige t.v. zender ( de BVN) horen we dat het in Nederland heel erg stormt, op Schiphol zijn vluchten geannuleerd.

Dat kunnen we ons hier nu bijna niet voorstellen. Het is warm, erg warm er staat geen wind, kerst over twee weken, dat wordt dus heel wat anders, dan we gewend zijn de laatste jaren!

Gisteren liepen Joe en ik naar huis, we hadden met Titia en Gerrit ergens op een terrasje iets gedronken en gegeten. Ik was net begonnen met het koken en toen kwam Titia met dat idee. Dus gestopt met koken en op de zemidjan (op de brommertaxi), Joe en ik samen achterop, naar het cafeetje, een hele leuke ervaring. Lekker een Beninoise pilsje en een paar schaaltjes vlees met een sausje, op het terrasje, een heel gezellige ervaring!

Maar we liepen dus met z’n tweetje terug en het werd al donker, hier wordt het ineens donker. En dan zie je hoe donker het echt wordt, maar overal bij de huisjes zie je kleine kookvuurtjes, met mensen eromheen. Zo vind je dan de weg, langs de vuurtjes en iedereen groet je. Kindertjes vinden ons maar al te interessant: “Jovo, jovo, bon soir!”(“blanke, blanke goede avond!”). De jeugd vind het erg interessant als ze merken dat we Engels spreken, dat proberen ze dan uit. Ze voelen zich heel wat als ze iets kunnen zeggen in het Engels. Het was behoorlijk donker en zelfs een beetje eng, maar wel heel leuk om vaker te doen, een leuke manier om met mensen in contact te komen.

En toen wilden we wat gaan skypen of facebooken, maar het nieuwe internet deed het zo slecht en langzaam, dus dat was dan jammer. Maar dat zal wel veel vaker voorkomen, jammer voor ons en jammer voor onze familie in Nederland. Maar er zijn ergere dingen op de wereld!

Dat merken we hier dagelijks. Onze gardier, die hier s’nachts op ons huis en op ons dus, past, die ontzettend dankbaar is dat we hem op zijn verjaardag wat geld ( 5 Euro) geven. Onze schoonmaakster, Mariette, die precies weet hoe alles onderhouden en mooi moet blijven in ons huis en daar ook nog trots op is, en die zelf in een heel klein huisje woont met zowat niets erin.

En dan vandaag; Gerrit nam ons vandaag weer eens op een kennismakingstocht. Samen met een ONG heeft DVN bij een paar scholen een kantineproject opgezet.

De ouders helpen zelf met het koken, met het geven van bonen, manioc, mais en rijst, o.l.v. de ONG, met wat geld van DVN. Tussen de middag worden grote pannen eten gekookt en uitgedeeld aan de kinderen. Wij waren aanwezig op een van de scholen; alle kindertjes stonden in een rij, met hun bakje, pannetje, emmertje of zelfs plastic zakje. Vandaag was het menu: rijst met bonen en een saus met gedroogde visjes er doorheen. ( wij hebben ook een bordje gehad en het proefde echt lekker en gezond). De vrouwen schepten het op, de ene deed de rijst en bonen en de andere de saus met visjes. Daar gingen ze, de kindertjes, een voor een en ze liepen er mee naar hun huis, het was pauze van 12.00uur tot 15.00uur.

Maar er liepen sommige kindertjes zonder eten weg, “waarom?”, vroegen we, “die ouders doen niet mee, ze betalen niet en ze geven geen eten voor het project”. Hartverscheurend! Het lijkt ook gemeen, maar het kan niet anders, als deze kindertjes toch eten krijgen, willen anderen ook niet meer betalen en valt het project ineen. Soms is het echt omdat de ouders te arm zijn, soms ook omdat ze niet geinteresseerd zijn. Moeilijk om te zien, verdrietig!

Vanmiddag zijn we ook bij de ouderling Pierre en zijn gezin geweest, het dorpje heet Kpodaha. Hij heeft een klein naai ateliertje, met zijn naaimachine naait hij herenkleding. Hij heeft een gezin met een hele aardige, spontane vrouw, haar naam in Bertine, ze lijkt veel jonger dan hemzelf, ze hebben vijf kinderen. We werden erg gastvrij onthaald met een klein zakje biskwietjes en een flesje drinken. Ik heb de biskwietjes uitgedeeld aan de kindertjes die nieuwsgierig binnen gluurden en mijn flesje half gedronken en de rest ook de kindertje laten leeg laten drinken. Het leek alsof ze nog nooit coca cola gehad hadden. Waarschijnlijk drinken die kindertjes alleen maar water. Ik heb ook nog een hele oude vrouw geknuffeld, en wat babies vastgehouden, wat zijn babies hier ontzettend schattig!

Iedereen groet zo enthousiast, iedereen wil even met je spreken, iedereen heet ons zo hartelijk welkom. Toen we thuis kwamen zei ik tegen Joe: “Wat kunnen we hier toevoegen, wat kunnen we hier voor de mensen betekenen? Ik voel me zo klein, de mensen vinden ons zo interessant en ze zijn zo lief voor ons, maar wat verwachten ze van ons en kunnen we dat wat ze verwachten wel waar maken?”

We zijn hier nu twee weken, het frans begint wat beter te worden, het warme weer begint een beetje te wennen. We weten en merken dat God voor ons zorgt en we weten ook dat Hij ons de weg zal wijzen , en misschien door hier ‘er te zijn’, zoals we zijn, hoop ik iets van God aan de mensen om me heen te laten zien.

Dag allemaal, tot de volgende keer, veel liefs, Marijke.