Nanavi

Vandaag is het donderdag, de 15^de december.

Maandag, heb ik mijn vorige blog geschreven, dat was 12 december, mijn schoondochter, Marchien’s verjaardag. Sindsdien heb ik al weer heel wat nieuwe dingen gezien en meegemaakt.

Elke dag gaan we kennis maken met de kerken in de buurt. Het is allemaal  binnen een straal van ongeveer 12km, maar om er heen te rijden is een hele onderneming! Met onze Toyota Hilux, met vierwielaandrijving, kunnen overal doorheen (Joe geniet er van!). We moeten via de hobbeligste wegen, meest zand weggetjes. We worden doorelkaar geschud, we moeten soms door diepe plassen. Ik heb vaak aan de uitdrukking gedacht ‘tot aan de uiteinden der aarde’, dat voelt hier echt zo! Een voorbeeld daarvan is een van de kerkjes in het dorpje Tchangba, dichtbij de grens met Togo. We gingen op visite bij de ouderling Jonas en zijn kerkje. Heel ver weg, via weggetjes, zo hobbelig, je kunt het bijna niet voorstellen, een heel klein dorpje, met mensen zo arm!  Smerige, lieve kindertjes keken met hele grote ogen naar de ‘ jovo’ s’, de witte mensen, sommige renden huilend weg, ze waren bang voor ons. Jonas vertelde dat veel van de kinderen niet eens naar school gaan, alhoewel de scholen gratis zijn en zelfs dicht in de buurt.

Maar hier is een gereformeerde kerk, de eerste hier in de Mono-Couffo. Het is gemaakt van rode  aarde vermengd met water. Het dak hangt over de muren, om het water van de muren te houden, want van water gaat de kerk weer inzakken. Kun je nagaan, een kerk van zand en klei!

We hebben samen met Jonas, zijn vrouw, nog een andere vrouw (de diaken van de kerk) en een groep kindertjes gezongen en gebeden in de kerk, heel mooi en ontroerend.

Daarna gingen we naar een ander dorpje,  Deve, we hadden een afspraak met de ouderling Salomon. Ook weer een kerkje van rode aarde. Deze kerk staat midden in het dorpje. Dichtbij de kerk woont Salomon, hij is getrouwd en heeft 5 kinderen. Salomon heeft een naaiatelier, met 11 apprentis (leerlingen).  Een hele vrolijke bende daar, jongens en meisjes,  allemaal achter een trapnaaimachine en een paar elektrische naaimachines. Mensen kopen zelf een stuk stof (een pagne) en kunnen kiezen uit allerlei patronen. Heren en dameskleding.

Toen we wat hadden gedronken en gepraat, wilde Salomon ons voorstellen aan een meisje van de kerk. We liepen naar een heel klein huisje, en daar lag ze op de grond, een meisje met hele grote ogen, een heel lief gezichtje en allemaal staartjes op haar hoofd. Haar lichaam was misvormd, ze leek ook spastisch. Dat was Nanavi, een meisje van 17 jaar oud, ze leek niet ouder dan 12. Nanavi is een van een drieling, een is bij de geboorte gestorven, Nanavi is gehandicapt en haar andere zusje is normaal, zij is een apprenti  bij Solomon’s naai-atelier.

Nanavi lijkt niet verstandelijk beperkt te zijn, maar  ze heeft gewoon geen kansen hier. Ze gaat niet naar school, ze is altijd thuis, meestal in huis, op de grond. Solomon vertelde dat Nanavi wel naar de kerk gaat en dat ze er echt wel bij hoort, ze wordt door haar vriendinnen overal heengedragen. We hebben met haar ouders gesproken, arme mensen, die maar weinig Frans spreken. Wat een andere wereld, wat een onrecht en ongelijkheid! Wat kunnen wij hier doen voor deze mensen?

De volgende dagen waren we druk  met allerlei bezoekjes en het ontvangen van bezoekers bij ons thuis, maar we konden Nanavi niet vergeten…….

Joe moest deze week naar Lokossa, een middelgrote plaats niet ver van Dogbo. Hij wilde onderweg bij een tweedehandswinkel langs (ja, zelfs in Benin gaat Joe naar tweedehandswinkels!), met fietsen, misschien was er wat voor ons…..en wat zag hij daar?.....een rolstoel, tweedehands, maar in goede conditie!

Vandaag hebben we de rolstoel gekocht en naar Deve gebracht. Eerst naar Solomon, met zijn apprentis, toen we over ons cadeau vertelden, gingen ze allemaal uit hun dak van blijdschap! Met de hele groep zijn we samen naar Nanavi en haar ouders gegaan. Nanavi was erg verbaasd en zat even later trots in de rolstoel, met allemaal blijde mensen om haar heen. Haar ouders waren zo ontzettend dankbaar, ze hielden niet op met bedanken. Wow, zelfs al zien de mensen je dan als grote gevers en zijn ze je zo dankbaar, toch voelde ik me klein, wat hebben wij veel en dat beseffen we vaak niet eens… en dan deze mensen, zo weinig en nu zo blij met dit cadeau. Ik besef dat er een kans is dat de rolstoel weinig wordt gebruikt, dat ze er niet aan kunnen wennen, dat gebeurt soms, maar toch is het iets…we hebben toch kunnen laten zien dat we om hen geven, dat we meeleven, dat we naast hen willen staan.

Onze naasten, jullie verre naasten, helemaal tot aan het einde der aarde.

Het is ver van Nederland, Benin, we missen jullie ontzettend erg, maar toch…. is het goed zo!
En God is goed, vergeet dat niet!

Heel veel liefs van mij, Marijke