Sinterklaas?

Vandaag is het 5 december, Sinterklaas, waarschijnlijk koud en vroeg donker in Nederland!

Ja, wat een andere wereld!

We zijn weer thuis, na een intensief weekend!

Op vrijdag zijn we met Gerrit en Titia naar Cotonou gereden, Joe  was de chauffeur en dat is niet niks hier! Dat doe ik hem nog niet na! De weg naar Cotonou is op een groot gedeelte wel geasfalteerd, maar….met heel veel gaten en dan weer stukken gewoon los, rul zand.

Het is op sommige plekken ook erg druk en wanordelijk en dan opeens staat er een hek overdwars op de weg en moet je er omheen of zelfs eerst na toestemming van de persoon die denkt daar recht op te hebben.

En dan kom je in de grote stad, Cotonou aan en dan is het pas vreselijk druk. Er zijn geen verkeersregels, iedereen probeert voor te dringen en overal rijden de vreemdste vehikels rond, oud, volgeladen, volgepropt met mensen (en dieren) allerlei brommers ook volgeladen met mensen, dieren en bagage. En dan zie je zo nu en dan dat het echt levensgevaarlijk is, want dan zie je dat er ongelukken zijn gebeurd.

Ik laat me dus nu met lekker door een ander rijden!

We zijn vrijdagmiddag bij Theofiel en zijn vrouw geweest, hij is ook dominee, tot  nu toe de enigste Beninse dominee in de ECRB. Heel aardige, gastvrije mensen, ze hebben drie kinderen, maar eigenlijk 6, de drie eerste zijn overleden, toen ze nog heel jong waren. Dat gebeurt hier veel. Na een bezoek bij dit dominees gezin, zal ik nooit meer klagen over het inkomen en wonen van een dominee in Nederland!

We hebben die avond in het kantoor van de DVN geslapen, dat is ons plekje als we in Cotonou zijn. Het is een appartement tegenover het appartement van Richard en Wianne en hun kindertjes. Best te doen, met een woonkamer, keuken, badkamer, een slaapkamer en een kantoorruimte, van alle gemakken voorzien. We zorgen dan zelf voor ons eten, bijvoorbeeld hoor je vroeg in de ochtend iemand door de straat lopen, die roept: “pain chaud, pain chaud!”, dus daar koop je dan je(stok) broodje voor je ontbijt, net als in Frankrijk op de camping.

Er staat een waterfilter op het aanrecht in de keuken en de koelkast heeft altijd wel wat jam en margarine. De rest van je eten koop je op straat.

Zaterdagochtend zijn we met Titia en Gerrit de stad ingegaan. Ze hebben ons allerlei interessante supermarktjes laten zien, als je die weet, kan je eigenlijk alles wat je nodig hebt kopen in Cotonou.

We hebben de nodige boodschappen gedaan die we in Dogbo niet kunnen kopen, zelfs een lekker stuk nederlandse kaas!

In de middag hebben we luxe gedaan; eerst naar een van de weinige witgoedzaken in Cotonou geweest om een nieuwe koelkast te kopen! De koelkast in ons huis is oud, de deur is er net voor wij kwamen afgevallen en weer improvisories  gemaakt. Een koelkast kopen gaat heel anders dan in Nederland; ze beginnen met een hele hoge prijs en dan moet je afdingen en als je dan klaar bent, blijkt die ene koelkast er niet te zijn, maar zeggen ze dat je een andere voor een schappelijk prijsje kunt krijgen, nou ja en dan ga je weer afdingen. Dan heb je eindelijk betaald en dan moet je eeuwen wachten voor het inpakken en opladen in je auto. Dat duurde met elkaar dus iets van 2 1/2 uur.

Daarna werd het pas echt luxe! We zijn met Gerrit,T itia, Wianne en Richard en hun twee kindertje naar een heerlijk zoutwaterzwembad gegaan, heerlijk zwemmen, luieren en daarna met z’n allen daar gegeten.

Zondag zijn we in Cotonou naar de kerk geweest, heel anders dan hier in de Mono Couffo. Er was een heuse band!, met keyboard, elektrisch gitaar, drumstel, koor en zangleider. Ze moeten hier trouwens nog wel leren om te gaan met versterkers enzo, heel hard gezet en soms piepte het heel erg, maar het was wel mooi en enthousiast. Er wordt veel gezongen, gesprongen en geklapt.

De preek was over Job, in het begin goed te volgen, maar aan het einde kon ik er geen touw meer aan vast knopen, maar dat was mijn probleem (frans leren!!!)

Joe en ik moesten ons voorstellen;  Joe deed het meest woord, maar ik heb ook nog iets gezegd! En toen hebben we een lied gezongen en hun aangeleerd. “King of kings en Lord of lords, glory hallelujah!" en dat ging heel goed en viel goed in de smaak.

Na kerktijd heb ik een hele zakpepernootjes aan de kindertjes uitgedeeld, wat een handjes!!! Heel wat kinderen, allemaal handjes vol met pepernoten, ik voelde me net zwarte Piet en heel geliefd. Je hebt hier trouwens ook brutale kindertjes!

O ja, we wilden Sinterklaas in de Belgische ambassade zien. Dat viel wat tegen, het was niet op zaterdag maar op zondagmiddag en toen wilden we alweer terug naar Dogbo. We zijn even langs de Belgische ambassade geweest, maar de Sint was er nog niet en de liedjes die we daar hoorden waren Franse sinterklaasliedjes. Dus dat was onze Sinterklaas dit jaar. Die stomme nep-Sinterklaas sprak Frans, hoorden we achteraf!

Onderweg naar Dogbo kreeg Gerrit een telefoontje, waardoor we weer beseften dat we echt in Benin waren en waarom we hier zijn.  Mimi, een meisje van 9, die al een poos aan Aids leed, was tien minuten geleden gestorven. Ze was lid van een van de gemeenten in de Mono Couffo. Haar ouders waren al een poos geleden aan Aids overleden. Ze woonde samen met haar oma, haar enige zusje van 12 woont met andere familie. Zo gauw we thuis waren hebben we vlug wat gegeten en Joe, Gerrit en Titia zijn naar het dorpje gegaan waar het meisje en haar familie wonen, om er te zijn, te troosten, te bidden, samen verdriet delen.

Ik bleef thuis en zou alle boodschappen opruimen en de afwas doen en toen ging de elektriciteit uit. Niet een leuk einde van een mooi weekend, ik in m’n eentje in ons pikdonkere huis, ik kon nergens licht vinden en Joe en de anderen naar een heel verdrietig bezoek.

Maar de volgende dag las ik het adventkalendertje, dat ik gratis bij de Visie had gekregen, ik las het stukje voor 4 december, van gisteren dus, het ontroerde me, ja, hier zijn we voor gekomen!

God zegt het tegen Jesaja, maar Hij zegt het ook tegen ons:

Jesaja 40:1-11, God zegt: ‘Ga mijn volk troosten, ga ze troosten. Zeg tegen de inwoners van Jeruzalem dat ze de moed niet mogen opgeven……….maak in de woestijn een weg voor de Heer. Maak de weg vrij voor onze God, Wat moet ik bekendmaken?…….…Je moet zeggen dat de mensen zo zwak zijn. Als bloemen in het gras. Het gras verdroogt, bloemen gaan dood en de mensen zullen sterven, maar de woorden van onze God verliezen nooit hun kracht……..inwoners van Jeruzalem, maak het goede nieuws bekend. Klim op de berg, laat iedereen het horen!... Aarzel niet, maar laat je stem duidelijk horen. Roep naar alle steden van Juda: ”Jullie God is er!” God brengt zijn volk weer terug naar hun land en hij zorgt goed voor hen. Net als een herder die zorgt voor zijn kudde. Een herder brengt zijn schapen bij elkaar en draagt de lammetjes in zijn armen……….’

God bestaat! Hij zorgt voor Zijn kinderen…… hier ook!

Bedankt God, dat ik een kleindochter van 14 heb die zegt dat ze voor ons bid! Wat zijn wij toch gezegend!  

Veel liefs van mij, uit Dogbo

De Heer zegent jullie!