Loslaten aan God

Deze week heb ik echt mezelf kunnen troosten met het idee dat ik de problemen hier niet op hoef te lossen, dat God het allemaal in Zijn hand heeft!
Wat voel ik me hier vaak machteloos! Eigenlijk is het goed om dat te voelen, je gaat je dan veel meer afhankelijk van God voelen. Je komt hier zo veel moeilijke dingen tegen en je merkt al meer, “O, wat is het toch goed om een grote God te hebben, ik kan het aan Hem overlaten!” Wij praten met de mensen en bidden met ze en zoeken uit wat we ermee kunnen. Soms kunnen we wel iets, soms niets anders dan liefde geven en voor hen bidden en dat is dan goed, merk ik…

Vorige week zijn we weer naar het huis voor de ‘malades’ in Madjre geweest. Raoul, de leider had ons gezegd dat het al goed is als we er alleen al zijn, eens per week. Een spelletje doen, wat praten, samen zingen, samen bidden. Dit keer waren er ook wat moeders, die er geregeld zijn om te helpen, voor hun eigen kinderen, voor andere mensen daar. Een moeder vertelde over haar zoon, begin 20 jaar. Hij is tot zijn middelbare school normaal geweest en nu……. een stumper, hij lag daar, lege blik in zijn ogen, plaste zomaar in zijn broek. Niet aanspreekbaar. Wat een verdriet voor zo’n moeder. Er waren ook andere moeders die met ons wilden praten en vertellen hoe moeilijk het is met een kind zoals die van hen, zo moeilijk.

Joe vertelde het verhaal over Pinksteren, over Jezus die nu niet hier is, maar wel Zijn Geest gestuurd heeft om ons te troosten….en Hij komt terug, dat heeft Hij beloofd!
We zagen dat de vrouwen het geloofden, wilt u ook bidden voor ons? Dat hebben we gedaan, voor alle bewoners daar en voor de moeders. “Maar vergeet ook niet om zelf te bidden, dat mag je zelf ook doen, ook voor je kinderen……”

Die middag zijn we naar Rosa geweest. Weer een verdrietig verhaal.

Zij en haar man zijn lid van de kerk in Dogbo. De laatste tijd zien we ze wat minder. Maar deze week, daar was hij en hij was ten einde raad: “het gaat niet goed met Rosa, met ons gezin. Rosa heeft weer een psychose gehad (na de vorige baby had ze dit ook al). Ze kan niet voor de kinderen zorgen, zelfs niet voor de baby (aan de borst). We zijn allemaal ziek geweest, allemaal de waterpokken en nu is Rosa opgenomen en de kinderen zijn bij mijn familie in het dorp. De baby huilt steeds en de kinderen zijn verdrietig. En ik kan nu niet mijn werk als taxichauffeur niet doen, want ik heb geen geld om de verzekering te betalen en zonder verzekering kan ik niet werken”.
Wat een ellende! Wat moeten wij daarmee? Machteloos….
Heb je al met je ouderling en diaken gesproken, wie van de gemeente weet hiervan? Waar is Rosa nu dan en heb je nu wel eten voor de baby?
We hebben hem raad gegeven om in ieder geval naar de ouderling te gaan, we hebben wat geld gegeven voor eten voor de kinderen en misschien voor medicijnen, we hebben met hem gebeden en afgesproken dat we met hem een kijkje gaan nemen bij Rosa. We zijn met hem bij Rosa geweest. Ze was ondergebracht bij een man die kruiden heeft om veel te slapen, slapen is nu goed voor haar, ja dat begrijp ik. De man waar ze is is een voorganger van een kerkje, een ‘Christianisme Celeste’ kerkje. Joe schrijft er over in zijn stukje op zijn blogspot: beninpluggedin.blogspot.com. Een sekte, het christelijk geloof en het paganisme door elkaar. Aardige mensen, ze weten waarschijnlijk veel over natuurlijke medicijnen, maar…..de voorganger kon niet eens lezen en hij had niet eens een bijbel. Hij vroeg of wij een bijbel voor hem hadden, dan kon zijn zoon het hem voorlezen. Vreemde vraag voor een pasteur….
Rosa was erg blij ons te zien, we hebben met haar gebeden en beloofd dezelfde middag met haar man en kinderen terug te komen, om even samen te zijn.
We zijn terug geweest met Rosa’s man en de vier kinderen en wat kadootjes, koekjes en een bijbel voor de pasteur! Het was goed, we hebben zelfs een goed gesprek over de bijbel gehad met de voorganger en zijn zoons. Rosa was blij en het was goed voor de kinderen om mama even te zien.
Gisteren was de man van Rosa hier even. Het gaat goed met Rosa en de kinderen, God is goed voor hem en zijn gezin. “Ik ben pasteur Johan en Mme Marijke heel erg dankbaar, merci, merci!”. ”Dank God daar maar voor, Hij zorgt voor ons, als we Hem dat vragen!” Gemengde gevoelens hebben we wel, over dat Rosa daar nu is, bij die vreemde sekte, maar waar kan ze anders heen? Het is hier zo anders, de mogelijkheden zijn er niet of nauwelijks voor iemand die waarschijnlijk een postnatale depressie heeft. Hopelijk gaat het nu wat beter. Haar man vertelde ons dat ze misschien zondag weer naar huis kan ……en dan? God, help dit gezin! Moeilijk om los te laten…..

En vanochtend. We waren uitgenodigd door Moise, onze blinde ouderling. Een poos geleden heeft hij ons al eens gevraagd om eens te komen op een vergadering van zijn ‘association pour les handicapés’. In het dorp Djakotomey is deze association een jaar geleden opgezet.

Opgezet door lichamelijk gehandicapte mensen en hun ouders. Daar gingen we vanochtend dus heen en wij dachten dat we alleen met een paar mensen zouden gaan kennismaken en om te horen wat voor plannen ze met deze association hebben en waarom ze met ons wilden spreken.
Toen we daar aankwamen zat een hele grote groep mensen op ons te wachten en we werden enthousiast door hen toegezongen met een heel vrolijk welkomslied. Jonge mensen, oude mensen, mannen, vrouwen, met - en zonder rolstoelen, een paar zonder handen of voeten (leprozen leken het wel), een paar blinden van allerlei soorten en maten. Dit hadden we niet verwacht!
Wij hebben met z’n beiden ook maar een liedje gezongen, waar de mensen heel enthousiast aan meededen. We zongen ‘If you’re happy and you know it, clap your hands’, alle vier coupletten en bewegingen erbij, prachtig! We werden door de president van de association verwelkomd en hij stelde wat van de belangrijkste mensen voor. Een jonge blinde man ging voor in gebed en hield een welkomswoord. Wij hebben ons voorgesteld en gezegd dat we hier gekomen zijn om te horen wat deze association doet en om te horen waarom wij uitgenodigd zijn. We hebben duidelijk gemaakt dat wij niet materiele ondersteuning willen gaan geven, maar misschien geestelijke ondersteuning of ideeën uitwisselen en meedenken over wat een association kan betekenen voor de doelgroep, wij zijn per slot van rekening geen bankier, maar een gewone ‘pasteur’ en een gewone ‘assistent social’.
Hier in Benin wordt niets vanuit de overheid georganiseerd of gesubsidieerd voor gehandicapte mensen. Een sociaal werker is er bij en denkt mee, maar de association moet door de doelgroep zelf opgezet worden en zelf de financiering bij elkaar zien te krijgen.
Weer dat machteloos gevoel, wat kunnen wij en wat verwachten zij van ons?
“Meedenken, voor ons bidden, aan ons denken!” dat was eigenlijk wat ze van ons verwachtten, zeiden ze. Gewoon, dat we op de uitnodiging ingegaan waren, daar waren ze al heel blij mee. Wij hebben ze duidelijk gemaakt dat als christenen is het onze plicht om naar onze naaste om te zien, voor ze te bidden, met ze mee te denken, aan ze te denken. We hebben met ze gebeden, met ze gezongen, met ze gesproken. Toen weer afscheid genomen.
En daar staan we weer, met lege handen, wat moeten we ermee?  

Deze week heb ik echt mezelf kunnen troosten met het idee dat ik de problemen hier niet op hoef te lossen, dat God het allemaal in Zijn hand heeft!

Ik voel me even niet meer machteloos, ik voel dat God er bij is. Deze hele week is Hij met ons mee geweest; naar Madjre, het huis voor de ‘Malades’, bij Rosa en de vreemde sekte de ‘Celestes’ en nu hier weer bij de vergadering van de ‘association pour les handicapés’.
Wij kunnen er zijn en naar hen luisteren en voor ze bidden, God weet wat er meer moet gebeuren.

Fijn he, dat loslaten!

Groeten, Marijke