Contacten ver weg en dichtbij…heel bijzonder!

Vandaag is het 19 oktober, onze zoon, Ian is jarig, vanavond gaan we bellen. We hebben wat verjaardagen deze maand, in ons gezin. Deze week alleen al: op maandag, onze kleinzoon Gerard en op woensdag, onze kleindochter Anne, vandaag dus nog een verjaardag en a.s. maandag is het Joe zijn 60^ste verjaardag. Even een berichtje op Facebook, een telefoontje, soms even skypen…….mooi dat dat allemaal kan, we zijn zo ver van elkaar, maar we hebben dus contact. Ik dank God voor moderne communicatie, voor telefonisch contact, voor internet!

Ja, internet, telefonische contacten overzee en ver weg, echt een wonder! Dat besef je extra, als je in een land als Benin woont, hélemaal als je in de ‘bush’ rijdt, over hobbelwegen, langs dorpjes die nauwelijks het stenen tijdperk uit zijn. Deze week bijvoorbeeld. We hadden al vroeg een afspraak om langs wat dorpjes te gaan, maar op dinsdagochtend om ongeveer 10uur bel ik meestal met mijn moeder in Groningen, vanaf ons huisje in Dogbo. Nu moest het onderweg, in de auto, ver weg van de échte bewoonde wereld. Het had de laatste tijd erg veel geregend, er zaten overal kuilen in de weg, grote plassen, we werden heen en weer geslingerd…en dan spreek ik zomaar met mijn moeder, in haar flatje in Groningen! Even ‘thuis zijn’, even die lieve vertrouwde stem…zo midden in het ‘nowhere’! En dan het skypen! We hoorden deze week het kraaien van onze bijna 3 maand oude kleinzoon Micha, met zijn trotse moeder en we zagen zijn prachtige lach, het leek alsof hij ons echt zag! We hadden oogcontact met hem, prachtig toch! Goddank voor moderne communicatie, voor de kans om zo contact te hebben met familie! Zo bijzonder en wat een wonder!

Een wandeling door zo’n dorpje is ook bijzonder. Mensen van de kerkjes van de ERCB te ontmoeten, contacten te leggen. Er is meestal iemand van de lokale kerk daar, die ons langs wat huisjes van kerkleden leidt en dan praten we over hoe het gaat, in de gemeente, in het gezin, de familie. Het is goed voor ons om te zien hoe de mensen wonen en leven, we praten met ze…….in het Adja…., onze vertaler Samuel is dan gelukkig bij ons. De laatste paar keren dat we dit doen, heb ik een paar kadootjes in mijn tas, een mooi Nederlands babytruitje, broekje, rompertje, jurkje (ja, erg bedankt nog, lieve mensen in Nederland!). En als er ergens een baby is, kijk ik even wat voor maat de baby ongeveer is, “Is het een jongen of een meisje?”, “Welke vindt je leuker?”, dan geef ik hen een van de kleertjes, en ze zijn altijd heel blij met de kleertjes! Maar ja, het gesprek moet wel allemaal vertaald worden in het Adja en een beetje met ‘handen en voeten’ praten, want de meeste mensen in die dorpjes kunnen geen Frans spreken of verstaan, in ieder geval de vrouwen niet. En al laten ze mij merken dat ze heel blij zijn met mijn bezoekje, dan toch voel ik me een vreemde, een buitenstaander. Ik ben al heel bijzonder voor ze, omdat ik blank ben en ook nog een kadootje voor hun baby heb en dan ik spreek ik ook nog een heel andere taal dan hen. Zowat iedereen in zo’n dorpje komt uit zijn huisje en roept ons na en we hebben altijd een stoet kinderen achter ons aan lopen, “Yovo, yovo, bonsoir, ça va bien? (“witte, witte, hoe gaat het met je?”) Dat is dan ook het enige Frans dat ze kennen, ze weten denk ik totaal niet wat ze zeggen. Het is wel leuk…. en wij groeten ze dan soms terug in het Adja, maar tot nu toe is het enige wat wij in het Adja kunnen zeggen: “Amèibòh, mi fon a, mi le’kèdè a?” (“zwarte, goedendag, hoe gaat het met je?”) . Het is dus goed dat we elke keer een vertaler bij ons hebben, maar het zou leuker zijn als…..

….en daarom ben ik met mijn hulp, Mariette, begonnen met het oefenen met het Adja, ik wil het niet een taalstudie noemen, maar woordjes en begroetingen oefenen. Gewoon een beetje begroeten, laten zien dat ik de moeite wil doen… misschien later een beetje een echt gesprek,  bijvoorbeeld als coach, zoals we doen met een stel met huwelijksproblemen. Zo’n gesprek doen  we nu met behulp van Mariette, maar het zou mooi zijn als……wie weet? Eergisteren zijn we begonnen, het alfabet leren uitspreken. Wat moeilijk, sommige woorden! Bijvoorbeeld de ‘n’en de ‘k’, tegelijk uitspreken, een rare klik in je keel maken ‘nk’, de ene ‘o’ spreek je zo uit en de andere weer anders, als je een ‘x’ leest, spreek je die uit als een soort ‘g’. Ik hoef nog niet te leren lezen in die taal, maar als ik de woorden zie, dan begrijp ik beter hoe ze uitgesproken moeten worden.

Gistermiddag hebben Mariette en ik samen een wandeling gemaakt en onderweg allemaal mensen ontmoet en bezocht om wat woordjes te oefenen. Eerst hebben we Exaucé, Mariette haar jongste kindje van 4 jaar, naar zijn school gebracht en in alle lokalen even gekeken. Daarna hebben we heerlijk gewandeld, langs allemaal bekenden. Hier en daar even gezeten en voorgesteld en zo veel mogelijk Adja geoefend. Op de brommertaxi (zemidjan) zijn we samen weer naar huis gegaan aan het einde van de middag. Denk maar niet dat ik nu heel veel woorden ken, ik ben ze zowat allemaal weer vergeten! Maar ‘t is een begin en ‘al doende leert men’ en ‘oefening baart kunst’, toch?

De contacten overzee gaan dus behoorlijk goed en ik ben daar heel erg dankbaar voor, ik heb dat ook nodig en mijn familie ook.  Ja, internet, telefonische contacten overzee en ver weg, echt een wonder, maar nu de gesprekken in het Adja nog, dichtbij, met de buren, de kindertjes, de vrouwen, onze lieve vrienden in het huis in Madjrè. Aan die communicatie wil ik nu gaan werken en dat is toch heel bijzonder! Jullie horen nog wel eens hoe dat gaat….. of niet, maar ik doe mijn best.

En nu:  ‘ba-ba y o!’ (tot ziens!) en ‘é wan nin nin!’ (tot de volgende keer!)

Heel veel liefs, Marijke