Onze grootste en beste bewaker is onze grote Vader die in de Hemel is!

Sinds mijn vorige blog, is er weer heel wat gebeurd. 't Is ook al weer meer dan een week geleden, dat ik schreef.
Wat even een domper gaf op ons werk hier, was ons bezoek aan de gevangenis in Ouidah, afgelopen dinsdag. Dat is waar onze overvaller zou zitten, sinds maart, voor een ander misdrijf. We moesten daar heen voor de voorbereidingen van onze rechtszaak die deze maand zou beginnen. Ik zag er niet zo naar uit, we zouden hem daar weer ontmoeten en we moesten de hele dag met die vreemde, rare commissaris van politie doorbrengen. Maar het ging anders dat we hadden gedacht.
Dit schreef Joe, aan het einde van die dag aan Pieter, van de DVN en naar onze collega’s Richard en Wianne:
‘Zojuist teruggekeerd van weer een bezoek aan de gevangenis in Ouidah (inclusief vooraf bezoeken aan allerlei andere gerechtelijke instanties). En wat blijkt: onze overvaller is op 15 oktober vrijgelaten vanwege een algemeen presidentieel pardon voor kleine criminelen. Iemand was op één of andere manier vergeten dat hij ook nog vastgehouden moest worden voor onze zaak...
Dus hij is foetsie. Wat een teleurstelling! De commissaris is optimistisch dat ze hem op korte termijn weer te pakken zullen krijgen, maar wat ons betreft is het eerst zien en dan geloven.
Deze teleurstelling doet best wel veel met ons, merken we. Vorige week was al heel onrustig vanwege het bezoek aan de procureur in Lokossa: het rakelde heel veel op wat we achter ons dachten te hebben. Maar nu dit. We weten niet of we bang moeten zijn, of boos omdat dit maar weer bewijst dat het apparaat hier voor geen meter functioneert, of wat dan ook, maar het is verre van leuk.’
Wat nu? Niet leuk dus, even laten settelen. Niet ongerust worden, hoor!
We geloven dat hij niet in de buurt durft te komen, we hebben dag en nacht bewakers, en onze grootste en beste bewaker is onze grote Vader die in de Hemel is!

Maar hoe is het verder met Rebecca en Edo?

Vorige week zijn we er met een Nederlandse vriendin, die in Cotonou werkt, geweest. Zij had mijn verhaal over Rebecca en Edo ook gelezen en zij was ook erg onder de indruk van het opvanghuis in Madjrè. We hebben samen de mensen begroet, wat rondgelopen, bellen geblazen, ballonnen opgeblazen, gezongen, gebeden, verhaal geluisterd.  

Die lieve Rebecca is echt aan het veranderen, ze was zo blij, ze wilde steeds bij een van ons lopen, zitten, om bellen en ballonnen lachen.
We hebben met Raoul (de leiding) gesproken, waar komt Rebecca vandaan? Hoe hebben jullie haar gevonden, heeft ze familie?
Rebecca is een van de vele kinderen, die ‘alleen op de wereld zijn’. Raoul hoorde van iemand dat er in een bepaald dorp een jong meisje op straat leefde. Niemand wist wie ze was, waar ze vandaan kwam, maar wel dat ze verstandelijk niet normaal was. Ze liep altijd naakt, sliep buiten, schooide wat eten van de mensen. De mensen hadden wel medelijden, maar ze vonden het ook wel lastig. Niet dat mensen haar lastig vielen (of misschien wel), maar niemand nam haar in huis.
Zo’n meisje is erg kwetsbaar, natuurlijk, zo alleen op de wereld! Raoul vertelde dat het vaak gebeurt dat hij zulke meisjes/vrouwen zwanger aantreft. Hij hoort meestal via, via dat er ergens weer iemand is, die misschien een plekje kan krijgen bij hem, op de ‘Centre d’accueil.’  Raoul probeert dan, met behulp van anderen uit te vinden waar deze persoon vandaan komt, welk dorp, welke familie. Vaak kunnen ze dat uiteindelijk wel vinden, soms ook niet. Bij het opvanghuis loopt een jonge zwangere vrouw rond, ook aan de kant van de weg gevonden. Raoul weet waar ze vandaan komt. Als de baby er is gaat die naar de familie in haar dorp.  De vrouw blijft dan eerst in het opvanghuis, misschien voor een poosje, misschien voor altijd…
Rebecca’s dorp en familie zijn nog niet gevonden, hoe lang zal zij hier blijven? Het gaat nu ‘behoorlijk goed’ met haar, ze krijgt haar medicijnen, ze krijgt eten, ze heeft een dak boven haar hoofd, ze heeft mensen die om haar geven en ze heeft weer wat kleren aan. Gisteren waren we er weer. We hadden koekjes voor iedereen bij ons en ‘geestelijk voedsel’(zingen, dansen een bijbel verhaal, een zegen aan het einde) en ik had een jurkje voor haar gekocht. Raoul had me gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk de jurk niet aan zou willen.  Ik pakte het jurkje uit het plastic zakje, hield het voor haar om te zien hoe het leek en of het haar maat wel was en weet je wat ze deed? Rebecca rende heel hard weg, naar de andere kant van het pleintje. Ik dacht “Ze wil niet, ze is bang!”  Maar ineens trok ze de t-shirt die ze aan had uit en rende spiernaakt weer naar me toe, met de handen omhoog. Ze wilde de jurk aan, ze wreef over het stof, ze wilde met mij dansen en ze lachte, ze was zo blij!

Rebecca heeft de jurk in ieder geval aan gehouden totdat we weg gingen. Ik weet niet of ze het aanhoudt, maar ze genoot er wel van. Later vroeg ik aan Raoul of hij wel onderbroekjes had, omdat Rebecca steeds zonder gaat. Ja, maar Rebecca doet die ook steeds weer uit, dat komt vanzelf, zei hij. Maar hij kan altijd onderbroeken en kleding gebruiken, dus….…
En zo zien we weer steeds mensen, mensen die zelf nauwelijks zelf door hebben dat ze zelf echt mensen zijn, omdat men ze nooit zo behandeld heeft, omdat ze anders zijn, psychisch ziek, verstandelijk beperkt, achtergelaten….. alleen op de wereld.
De vorige week, toen onze vriendin met ons was, lag er een man op de grond op het plein van het opvanghuis. Hij bleek net opgehaald te zijn door Raoul, vastgeketend in een hutje, naakt, ergens in een dorpje. Daar lag hij, hij was erg bang, op zijn enkels de wonden die gemaakt waren door de kettingen waarmee hij waarschijnlijk al jaren vastgeketend was. Zo’n vreselijk gezicht, zo onmenselijk! Gisteren zat hij wezenloos voor zich uit te staren op een bankje, met nieuwe kleren aan. Toch nog wat toekomst voor hem?

Gisteren waren we ook even bij het kerkje van de Celestes, waar we soms een bezoekje maken. Toen we daar even zaten, zag ik in de verte, achter het kerkje, een vrouw. Het leek een kind en ze was helemaal naakt, ze lag te rollen in het zand. Ze zwaaide heel uitbundig naar ons, ik zwaaide terug. De mensen moesten erom lachten. Ja, dat was de ‘fou’(de gek) die net naar hen gebracht was. Een beetje zoals ‘Kijk, ons nieuwe hondje, lief he?’ Ze wordt ‘verzorgd’ en krijgt ‘medicijnen’ van de Celestes, natuurlijke medicijnen, ‘feuilles’ noemen de die, ‘bladeren’, waar ze van gaat slapen. Ja, wat kunnen ze anders hier voor haar doen? Ze doen hun best op hun manier……en ze heeft nu eten, wat aandacht…
Toen we afscheid namen, zag ik dat de vrouw opstond en begon te springen en iets te schreeuwen. “Ze zegt dat ze wil dat je hier blijft” zei iemand van de Celestes. Ik ben naar haar toegelopen. Ze was naakt, heel vies van de rode stof, ik denk dat ze niet ouder was dan dertig, ze keek heel blij naar mij, ik gaf haar een hand……haar greep was erg sterk om mijn hand, ze wilde niet loslaten, ik schrok er een beetje van. Het enige wat ik tegen haar kon zeggen was  “Dag lieverd, que Dieu vous benit, au revoir!”  Ik zwaaide nog wat, de vrouw zwaaide terug en riep weer wat.
Oh, wat een verdriet, wat kan ik doen? Het is en blijft de wereld van Benin, zo hard, zo moeilijk, zo anders! De cultuur kan ik niet veranderen, de gewoonten….? Ik weet het niet. Even wat liefde delen, even wat aandacht geven, even laten zien dat ze mens zijn…. en voor ze bidden, misschien met ze bidden en als de kans er is over Jezus vertellen en een klein beetje de liefde van Jezus uitstralen?
Ik probeer maar steeds een beetje deze vraag aan mijzelf, te volgen: WWJD? (wat zou Jezus zelf doen, in deze situatie?), ik kan natuurlijk nooit tippen aan wat Hij zou doen…. maar….. ik weet in ieder geval zeker wie ook voor hen de grootste en beste bewaker is, ja, dat is onze en hun grote Vader in de Hemel!

Liefs, Marijke
(fotos van Marloes)