Hij zorgt en Hij zal ons ook de weg wel wijzen

Het is vandaag zaterdag, 8 december. Precies een jaar geleden schreef ik het volgende in mijn blog:
“Iedereen groet zo enthousiast, iedereen wil even met je spreken, iedereen heet ons zo hartelijk welkom. Toen we thuis kwamen zei ik tegen Joe: “Wat kunnen we hier toevoegen, wat kunnen we hier voor de mensen betekenen? Ik voel me zo klein, de mensen vinden ons zo interessant en ze zijn zo lief voor ons, maar wat verwachten ze van ons en kunnen we dat wat ze verwachten wel waar maken?”
We zijn hier nu twee weken, het Frans begint wat beter te worden, het warme weer begint een beetje te wennen. We weten en merken dat God voor ons zorgt en we weten ook dat Hij ons de weg zal wijzen , en misschien door hier ‘er te zijn’, zoals we zijn, hoop ik iets van God aan de mensen om me heen te laten zien.”
Als ik dit lees wordt ik ontroerd en verdrietig. Nog steeds zijn de mensen zo vriendelijk, nog steeds voelen we ons hier erg welkom en geliefd. Nog steeds voel ik me erg klein en weet ik nog steeds niet goed wat ik hier voor de mensen kan betekenen. We zien dat er mooie dingen gebeuren en dat we een klein stukje daarvan iets mogen betekenen, maar nog steeds, “Wat kunnen ze en mogen ze van ons verwachten? Ik ben ook maar een klein mensje met misschien mijn talenten, maar zeker ook mijn gebreken!”
Ik zei toen, dat mijn Frans wat beter begon te worden en dat ik een beetje aan het weer begon te wennen, maar dat zijn ook echt nog steeds twee van mijn gebreken, mijn ‘mankementen’. Het is nog steeds moeilijk en lastig om echt een beetje intelligent in het Frans te kunnen spreken en het is nog steeds vaak heel erg warm en benauwd!
En het is nog steeds zo moeilijk om echt mijn ‘nut’ hier te vinden. O, er zijn ontzettend veel hulpvragen en behoeften om me heen om aan te pakken, maar zijn we er hier daarvoor?
Soms zeg ik tegen Joe, dat wat voor grote opgave het misschien wel zouden kunnen zijn, maar het mij toch gemakkelijker lijkt om met een opdracht als b.v. een weeshuis of  b.v. een inloophuis voor moeders hier op te zetten, dan hier te zijn met onze opdracht: hier te zijn voor de kerk, om ‘naast de mensen te staan’ en ‘het’ niet voor ze te doen. Er ‘hier zijn’ voor de ERCB om ‘hier overbodig’ te worden, zodat ze zelfstandig verder kunnen. Het lijkt allemaal misschien gemakkelijk en ik dacht ook altijd dat die manier van werken goed bij ons past en wat betreft de kerk lukt dat ook al behoorlijk. Maar wat zien we veel om ons heen! waar ook als Christen, als medemens mijn (ons) hart naar uit gaat, huilt….
Bijvoorbeeld de mensen in het ‘huis’ in Madjrè, en de kindertjes daar, zoals Rebecca en Edo. Nanavi, die nu misschien een rolstoel heeft, maar verder……? …...en zo komen er steeds weer mensen op ons pad. 

Deze week weer. Joyce, de baby, die eigenlijk allang geen baby meer kan zijn, omdat haar ouders niet voor haar konden zorgen. Joe heeft op zijn blog over haar geschreven:  (http://pluginbenin.blogspot.com) Joyce is een kindje van ongeveer een jaar oud, die achtergelaten is in het huis in Madjrè, de instelling voor mensen met een beperking. Er is daar nauwelijks eten, zorg en middelen genoeg voor de volwassenen daar, laat staan voor een klein ziek babymeisje! De tweede keer dat we haar zagen, zag ik het meteen, “Die baby is erg ziek!” We zijn met haar naar een ziekenhuis gegaan. De zusters daar zeiden dat als ze niet direct geholpen werd, dat ze de volgende morgen waarschijnlijk dood zou zijn.  We hebben gedaan wat we konden, Joe heeft bloed gedoneerd, we hebben betaald voor de medische zorg en medicijnen en eten. Met Raoul, de leider van de instelling  en met Mariëtte, onze hulp, hebben we afgesproken dat ze in ieder geval de eerste weken verzorgd wordt door Mariëtte thuis. Zij weet hoe ze met de medicijnen moet omgaan, wat voor eten Joyce nodig heeft. Zij weet hoe ze een baby moet verzorgen en wat liefde kan geven. Wat gaat er straks met Joyce gebeuren, wie zorgt er straks voor haar? Wat kunnen wij meer doen?

En weer de vraag: “Waarvoor zijn we hier? Wat verwachten ze hier van ons en kunnen we dat wat ze verwachten wel waar maken?” Waar zetten wij onze grenzen, of mogen we hier wel grenzen zetten?

Wij gaan nu voor een poosje naar Nederland, eigenlijk onverwachts, voor verscheidene redenen. Het is allemaal zo verwarrend, ik voel me vaak nutteloos en tegelijk zie ik overal hulpvragen, verdriet. Ik wil graag echt goed met de mensen praten, maar het lukt me nog niet echt, ik wil er zijn voor kinderen/ mensen hier en ik verlang er ook naar om er te zijn voor mijn eigen kinderen in Nederland, als ik merk dat het daar soms ook niet zo lekker gaat.

En dan is er de dader weer van 1-2-12. Weer op vrije voeten, en zitten we weer middenin het speur- en zoekwerk van commissaris ‘David’ en zijn ‘helpers’ .

Ik had het gevoel dat ik de moed aan het verliezen was. Joe kreeg ook een beetje hetzelfde gevoel, “Hoe moet het nu verder?” Daarom hadden we een gesprek met onze ‘uitzenders’ en die raadden ons aan om even op adem te gaan komen, een paar weekjes Nederland, hopelijk wat manieren proberen te vinden om er weer tegen aan te kunnen. Even weer een poosje intensief aan het Frans te gaan werken.

Onze taak hier is om overbodig te worden, wij zijn hier om ‘er te zijn om onnodig te worden’.

Oh, God, er zijn hier zo veel noden, er is zoveel hulp nodig! Maar wie zijn wij?

We zijn klaar om te gaan: maandagavond 10 december, als alles gaat zoals gepland, vliegen wij. We hebben veel geregeld de laatste paar dagen. De kerstpakketjes voor de mensen die met ons werken, de salarissen, de rekeningen, de laatste vergaderingen en regeldingen, de laatste verslagen, de zaterdagschool. Joseph, onze ‘eerste gardien’, gaat er voor zorgen dat er elke week een paar mensen naar Madjrè gaan, voor een uurtje aandacht, een Bijbelverhaal, samen zingen en bidden. Mariëtte zorgt ervoor dat zij en wat vrouwen om haar heen, er voor lieve kleine Joyce kunnen zijn.

En God blijft hier en gaat ook met ons mee, Hij is overal!

We weten dat Hij zorgt en we vertrouwen ook dat Hij ons de weg zal wijzen! 

 Marijke