Afscheid van Joël Havinga en zijn familie.

Daar gaat’ ie dan, die Joël, hij loopt daar zo stoer, zo groot en flink, hij draait zich even om, hij zwaait, “Da-ag, allemaal, dag papa, tot dinsdag!”

Jammer, ik heb mijn fototoestel niet bij me, maar ik herinner me het als een foto; een klein, smal jongetje, met blond-rossige krullen, een wit gezichtje. Heel opvallend hier tussen al die zwarte, meest grote mensen op het vliegveld. Zijn broertje Sem hangt bij mama op de buik in de kangoeroedrager, zijn zusje, Rachel zit in een karretje, geduwd door oom Alex ……en Joël, de oudste van het gezin, loopt er achteraan, zijn eigen koffertje op wieltjes achter zich aan trekkend ……en hij is stoer, hij is groot en hij is flink!
Vandaag, 12 juni, 2013, is de grote dag! Joël Havinga, zijn moeder Wianne, zijn zusje Rachel van drie, zijn broertje Sem, van bijna 1 jaar en zijn oom Alex (die speciaal gekomen is om ze op te halen!), gaan een grote reis maken, met het vliegtuig, naar Nederland.  Papa, Richard, blijft tot maandag, hij moet de laatste dingen nog regelen in Cotonou…..
Joël Havinga woont sinds november 2008 in de havenstad Cotonou in het West-Afrikaanse land, Benin. Zijn vader en moeder zijn kerkelijk opbouwwerkers werkers daar voor de ERCB (Eglise Reformée Confessante au Benin). Hij was nog maar 4 maanden oud toen hij daar kwam wonen, dus voor hem is Benin zijn land. Nederland was tot nu toe voor verlof en vakantie, het land van de sneeuw en van de fietsen, waar de opa’s en oma’s wonen, de tantes en ooms, de neefjes en nichtjes. Nu gaat hij niet met verlof, nu hij gaat daar wonen…….
Vandaag is hij voor het laatst naar zijn ‘Franse’ school geweest, afscheid genomen. Zijn cahier met al zijn werkjes van het afgelopen jaar erin geplakt. De laatste weken waren druk, afscheidsfeestjes, afscheid van de parttime Nederlandse school met juf Marloes. Het hele huis werd langzamerhand leger, speelgoed weggeven, heel wat koffers werden gepakt.
…….en nu loopt hij daar, zo stoer! Maria en Albertine, de vrouwen die zo lang hij zich kan herinneren de huishouding bij hen thuis hebben gedaan, zijn zo verdrietig! Maria en Albertine horen zowat bij het gezin, een soort tweede moeders voor de drie kinderen, ze hebben het erg moeilijk met het afscheid. We zijn allemaal bij het vliegveld en iedereen ziet die grote, kleine Joël door de schuifdeuren lopen, heel stoer en groot en flink, met zijn koffertje op wieltjes achter zich aan trekkend. Ontroerend!
Jammer, dat er geen foto gemaakt wordt!
Richard en Wianne Havinga en hun kinderen hebben bijna 5 jaar in Benin gewoond en gewerkt. Eerst met Gerrit en Titia de Broeder en de laatste tijd met ons, Johan en Marijke Plug. Zij werkten vooral in de stad Cotonou als ondersteuning van de kerkenraad en bij het opzetten van kleine bijbelstudiegroepen door de hele stad. In het begin bij het begeleiden van het sociaal economisch werk, en dat de laatste paar jaar weer afronden om de zelfstandigheid van de kerken te bevorderen; ook werd er lesgegeven aan het nieuw opgezette schooltje voor kerkleiders in Kpodaha. Ze hebben als gezin bijna 5 jaar gewoond en gewerkt in een heel andere cultuur, een heel arm land, met heel andere gewoonten, een heel ander klimaat, ver weg van familie en vrienden en nu gaan ze weer terug.
Dat wordt een grote verandering, weer wennen aan de Nederlandse cultuur, de gewoonten, het klimaat, weer weg van de vrienden en de mensen waar ze van houden, een andere omgeving, een andere school, ander werk, een andere kerk……
We hopen en bidden dat het goed mag gaan met dit stoere gezin. Dat ze goed opgevangen worden daar, een goede afronding krijgen van het werken en leven in een ver, arm land. Dat ze snel een fijne baan kunnen vinden, een plaatselijke kerk die ze met open armen ontvangt, een fijn plekje om te wonen……. Want ze zijn stoer, stuk voor stuk; Richard, Wianne, Joël, Rachel en kleine Sem! En wij, en de kerken hier, bedanken hen van harte voor al het werk, voor hun aanwezigheid, voor hun vriendschap. We zullen hen missen!
En als jullie daar in Nederland die stoere, ‘grote’, flinke Joël eens ontmoeten, vertel hem dat hij écht heel stoer is! En maak een foto van hem, voor mij, ik zal er heel blij mee zijn!

God gaat met hen, Hij zorgt voor hen, liefs Marijke.