Vovokame

Vorig jaar september kwamen voor het eerst in contact met de jonge mensen die een kerkje wilden beginnen in Vovokame. Onze vriend Grégoire wil graag dat iedereen enthousiast wordt over God, de Bijbel, de kerk. Daarom had hij vaak over ‘de weg, de waarheid en het leven’ gehad met de inwoners daar. En hij had een groepje van jonge mensen gestimuleerd om samen een kerkje te beginnen daar. Daar heb ik een vorige blog al eens over verteld…..
Ik schreef ook over de leider (L) van dit groepje, L en zijn vrouw en de tweeling waarvan eentje gestorven was. Ik schreef dit toen later: “na de afloop van de lessen zijn we nog met L naar zijn huisje geweest. Het gaat niet goed met het overgebleven meisje van de tweeling. Ze groeit niet, ze is erg ziek, menselijk gesproken gaat ze ook sterven. We hebben met hem gesproken en met hem gebeden, hem bemoedigd.”
Vorige week zagen we dit gezin, een blijde vrouw met een heel lief gezond klein meisje op haar schoot. Ja, alles was goed en gezond en het was alsof het baby’tje mij wilde laten zien dat alles goed was, ze lachte zo lief naar me zoals een klein kindje van een half jaar alleen maar kan doen. God is goed, hij heeft naar de gebeden geluisterd! Maar hoe gaat het verder in Vovokame? Deze brief schreef ik gisteren naar mijn broer, die hier al twee keer geweest is en inmiddels een goede vriend van Grégoire is geworden:

Maandag, 24 juni 2013

Lieve Jurrien,
Ik heb zin in dat je komt, Joe trouwens ook. Lekker, nog even en jij bent er. Grégoire heeft er ook zin in. Hij ziet er naar uit om je kennis te laten maken met het groepje jongelui in zijn geboortedorp Vovokame. Grégoire heeft zo’n hart voor de zaak daar! Na jouw vertrek in augustus is hij echt bezig gegaan in zijn geboortedorpje. Hij was al langere tijd bezig om de mensen uit zijn dorp over zijn verandering te vertellen en de mensen daar zagen zijn verandering ook. Ze waren nieuwsgierig naar de reden en wilden dat zelf ook. Hij merkte dat er vooral jongelui waren die op een andere manier kerk wilden zijn dan de kerk in hun dorp. In hun dorp is er al jaren een kerk, ‘Reveil’, een soort Pinkstergemeente. Het is een grote kerk, maar volgens hen een kerk met  veel mensen en zelfs leiders, die het heidendom nog niet echt afgezworen hebben. Dat zie je hier veel, nog veel gewoonten en angst daardoor. Ook waren er bij dat groepje jongelui een paar die niet eerder naar een kerk gingen. En er waren drie (jonge) volwassenen mannen, L(de leider), zijn broer X en J-M (die Grégoire had gekozen als diaken) en natuurlijk Grégoire, maar hij wil niet de leider zijn. Hij is dus begonnen met dat groepje, met ondersteuning van ons en Théophile en nu ook Romain (de nieuwe pasteur). We vonden het toen eigenlijk wel snel, hoe hij een leider en een diaken had uitgekozen, maar toen we echt de eerste officiële dienst hadden, hoorden we dat iedereen met die keuze blij was en er mee eens was. Achteraf was het toch niet een goede keuze, maar hoe konden wij dat weten….L, de gekozen leider, de persoon waar ik al eens over had geschreven, toen zijn vrouw een tweeling kreeg en een van de tweeling snel stierf, was achteraf geen goede leider. Hij en zijn broer X, leken erg blij te zijn met de nieuwe groep, ze wilden een echte gereformeerde kerk, zoals Grégoire hen uitgelegd had. Maar achteraf hebben we gemerkt dat zij het alleen voor financiële winst wilden doen.  L blijkt achteraf ook alcoholist te zijn en staat in het dorp bekend als iemand die niet te vertrouwen is. Waarom had Grégoire hem dan gekozen? Hij dacht echt dat L en zijn broer een nieuw begin wilden maken, dat ze echt de Here wilden volgen. Jammer, maar achteraf heeft L dus laten zien dat hij toch niet te vertrouwen is……
We hadden, nog voor we naar Nederland gingen afgelopen april, gezegd dat we ze wel wilden helpen om een dak te maken voor hun kerkje. Het palmbladeren dakje was niet goed voor in het regenseizoen en niet sterk genoeg tegen de wind. Als zij, als groep, samen het geld bij elkaar zouden brengen voor de frame en die zouden maken, dan zouden wij het dak als cadeau geven. Joe en Grégoire en L en nog een andere jongen zijn langs wat plekjes geweest waar ze metalen dakplaten verkochten en ze zouden samen kijken wat de beste prijs zou zijn. Joe had toen het gevoel dat L het niet leuk vond dat Joe mee was, om zelf te zien wat de prijs zou zijn en dat hij het zelf ook wilde betalen. Toen het gekocht en betaald was, zouden de dakplaten naar Vovokame gebracht worden met onze auto. Maar Joe merkte dat L ruzie met Grégoire aan het maken was en hij vertrouwde het allemaal niet meer zo. Hij is toen naar ons huis gereden en toen ze daar stopten, zei hij dat er volgens hem iets aan de hand leek te zijn. Ze wilden het niet vertellen en Joe zei dat hij dan eerst de platen hier bij ons in de tuin wilde leggen en dat hij dan eerst wilde dat Grégoire  en L eerst samen gingen praten. Later hoorde Joe van Grégoire dat L een afspraakje had met verkoper waar hij de dakplaten wilde kopen en dat de verkoper aan Joe een bepaald bedrag zou zeggen en dan dat ze ( L en de verkoper) samen de winst zouden gaan delen. Hij was boos dat Grégoire aan de kant van de Jovo (blanke) stond. Joe heeft toen gezegd dat wij de dakplaten hier wilden houden totdat de ruzie gesetteld was. We hebben gezegd dat we eerst zes weken in Nederland zouden zijn en in die tijd hoopten en verwachtten we dat ze als groepje gewoon door gingen, met of zonder L en zijn broer. Pasteur Romain zou met de wekelijkse bijbellessen gewoon doorgaan en ze zouden samen de zondagse diensten organiseren en elke keer in een schriftje schrijven hoe veel mensen er elke keer aanwezig zijn bij de bijeenkomsten.
We zijn inmiddels weer terug uit Nederland. Maar de onenigheid is inmiddels erger geworden. De bijbels, de kinderbijbel, de kerkbankjes en de liturgieboekjes, die het kerkje van ons hadden gekregen, zijn bij L thuis en hij wil ze niet meer teruggeven. Zijn broer X staat achter hem. L en zijn broer zijn nog steeds boos en willen geen contact met de kerkgroep.
Maar de bijeenkomsten zijn trouw doorgegaan. Romain heeft elke week een les gegeven, de diensten zijn elke zondag doorgegaan. Steeds een groep jonge mensen, Grégoire en J-M (die achteraf ook niet zo’n goede naam heeft maar wel heel trouw is en hij wil heel graag) en een paar volwassen vrouwen ( bijv. de moeder van Grégoire)  We zijn heel erg blij hoe de groep jongelui het nog steeds wil, samen gemeente van Christus te zijn.
We hebben gemerkt dat het echt niet gaat lukken om geld in te zamelen voor een frame, de jongelui hebben gewoon geen geld en er zijn geen echte volwassen leiders. Wij hebben met Grégoire en Romain gesproken en samen zijn we tot de conclusie gekomen dat het nog te vroeg is om echt een kerk te institueren, met volwassen oudsten.  Maar we hebben wel gezien dat ze echt graag over de Bijbel willen leren en dat ze ook heel trouw zijn om bij elkaar te komen voor de bijbellessen en de diensten. Daarom blijven we elke zondag de lessen geven en houden ze elke zondag hun diensten , soms met Joe, of Romain of een andere voorganger van de ERCB, soms gewoon met z’n allen, als groep. Er wordt nu nog gewacht met het officieel beginnen van een kerk met een kerkenraad. Maar we wilden wel heel graag een goed gesprek met de oudsten van de andere kerk hebben. Ze hebben ons in het begin toestemming gegeven om als extra ‘kleine broer’ in hun dorp te werken, om samen het Woord in het dorp en de heidense omgeving te brengen. Een van hun leiders, Rigobert, heeft vaak de bijbellessen met ons mee gewoond en mee gedaan en samen met ons gebeden. Maar ze hebben inmiddels ook gezien dat het niet allemaal gegaan is zoals we hoopten.
En dat hebben we gisteren gedaan. We zijn uitgenodigd bij Rigobert thuis. De hoofdouderling van de dorpskerk, Paul,  was er ook bij, we hebben samen gesproken over de jongelui, die graag meer willen leren over God’ s woord, over de dingen die gebeurd zijn en aan het einde hebben we toestemming gekregen om als ‘kleine broer’ in hun dorp door te gaan en Paul heeft samen met ons gebeden of God het werk hier in Vovokame wil zegenen.
Dus het is nu goed en toen wij vertelden dat jij (Jurrien) met de hulp van wat jongelui in Nederland geld aan het sparen bent voor een frame voor het gebouwtje, waren ze allemaal zo ontzettend blij: “Dieu est grand!” Wij hadden Grégoire dit al verteld, de vorige week……. Je moest zijn gezicht toen eens gezien hebben! Hij straalde gewoon en hij was zo opgelucht dat het toch nog allemaal door kan gaan in Vovokame! We hebben toen ook samen gebeden. Hij heeft tegenwoordig ook veel aan Romain, de nieuwe dominee hier in de ERCB, en daar zijn we blij mee want wij blijven hier niet en Romain neemt het dan van ons over en zo moet het ook!
Ze zijn vandaag direct aan de slag gegaan met het vinden van boomstammen (die moeten gekocht worden van degene op wiens land ze staan), en de timmerman is al gevonden die het werk gaat doen. Als alles naar plan verloopt, staat het kapelletje er als jij arriveert, en kun jij bij de inhuldiging zijn. Mooi, he?
Dat was het verhaal van Vovokame, tot nu toe, dan ben je een beetje op de hoogte!
Veel liefs van ons, Joe en Marijke

Mooi he, we hebben heel duidelijk gezegd dat het geld niet van ons of de DVN komt, maar van Grégoire ’s vriend Jurrien en vrienden in Nederland. En nu weten jullie ook hoe het nu gaat in Vovokame!