Vrouwen de ruggengraat?

‘Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? Zij is meer waard dan edelstenen!’

Vrouwen, je ziet ze hier overal druk bezig. Het lijkt of zij al het werk doen, op de markt, op het land, het eten klaar maken op kleine vuurtjes aan de kant van de straat. Je ziet ze lopen met grote ladingen op hun hoofd, vanaf hun akkers, vanaf de markt, vanaf de waterplaats met water of met de was. Je ziet ze met hun kinderen aan hun rokken, op hun rug in mooie draagdoeken, aan de borst. Mannen zullen hier ook wel wat doen, maar vrouwen zijn echt Afrika’s ruggengraat!

Toch zijn het de mannen die de leiding hebben overal, in het gezin, bij de bank, op allerlei kantoren, op veel scholen, alhoewel je daar ook al vaak vrouwen de leiding ziet nemen. Maar ook in de kerken, ook in de ERCB, leiden mannen de kerken, net zo als in onze kerken in Nederland. Er zijn hier wel wat vrouwen die diakenen zijn en het ook heel goed kunnen, maar wat we hier vaak zien is dat de vrouwen in de kerk de mannen volgen. Vaak kunnen ze niet lezen of schrijven, vaak kunnen ze alleen hun streektaal, daardoor voelen ze zich dan minder. In het gewone dagelijkse leven voelen ze zich op hun gemak, zijn ze capabel, dan voelen ze zich nodig.

Wij, Joe en ik, zijn de laatste tijd bezig om de vrouwen te stimuleren en te bemoedigen. Vrouwen zijn ook heel nodig in de kerk, hier en overal.

Het idee is dat wij niets gaan organiseren, maar dat we stimuleren, ideeën en  informatie geven. Zoals in mijn vorige blog, hen ‘leren vissen’.

Inmiddels zijn we al in twee gemeenten gevraagd om te vertellen wat de bedoeling is. Afgelopen zondag, bijvoorbeeld, in Kpodaha, de vrouwen wilde met ons praten over de vrouwengroep die ze willen beginnen. Echt, vrouwen van alle leeftijden, ‘mama Norbert’ van over de 70 jaar tot een paar jonge meiden van ongeveer 16 jaar die nog op school zitten. Zeg maar tien vrouwen. Ja, vonden ze, vrouwen hebben een belangrijke plek in de kerk, en ja, er zijn veel dingen waar vrouwen meer verstand van hebben dan mannen en ook, het is heel goed voor vrouwen om samen te praten over dingen, waar ze normaal niet met mannen over praten. We hebben voorbeelden van onderwerpen gegeven, en gevraagd wat zij belangrijke onderwerpen vonden. We hebben ook gezegd, dat het mooi is om samen te lachen, maar ook samen ergens verdriet over kunnen hebben. Ook was het erg mooi, dat twee van de jonge meisjes (van 16 en 17 jaar wezen zijn, dus zonder ouders leven in hun eigen huisje), ook het nut zagen van een vrouwengroep. Zo mooi, als ze toch nog zussen, moeders in de gemeente hebben om dingen te bespreken.

Het lijkt dus dat mijn oproep, om vrouwengroepen te beginnen in elke gemeente, succes gaat hebben.

Ik las net over een project in Uganda, waar vrouwen ook groepen hebben gevormd om ‘er voor elkaar te zijn’. Dit las ik: ‘Elkaar helpen: De groep is erg belangrijk voor het sociale leven binnen de kerk en de gemeenschap. Met vaste regelmaat komen de leden bijeen voor Bijbelstudie en om hun problemen te bespreken en voor elkaar te bidden. Mensen worden ook thuis bezocht en zo nodig geholpen.’ Dat kan in Uganda, dat kan hier, dat kan overal, dat is samen kerk zijn!

Volgende week weer een andere kerk waar we informatie gaan geven…ik heb er zin in!

 Vorige week waren we uitgenodigd, bij de I3B, een bijbelschool in Bohicon, waar 4 van onze ouderlingen een driejarige parttime opleiding volgen. De vorige week was de laatste week van de opleiding. De vrouwen waren de laatste twee dagen uitgenodigd om te zien waar hun mannen de afgelopen jaren hebben gestudeerd en om te bespreken wat hun rol als voorgangersvrouw kan zijn.

Joe en ik waren uitgenodigd om een gastles te geven over het leven als pastorsgezin. Onze ervaringen delen, advies geven enzovoorts. Er was ook een ander ‘couple pasteur’ uitgenodigd, wij als blanke ‘couple pasteur’ en zij als Beninees ‘couple pasteur’.

We hadden afgesproken dat de vier vrouwen wel met ons konden meerijden, dan hoefden ze niet achterop een brommertaxi, met al hun spullen en twee pasgeboren baby’s. Onze HiLux heeft een brede achterbank, daar passen ze wel op. In taxi’s hier is het heel wat voller.

Dus woensdag middag om drie uur zouden drie van de vrouwen hier zijn en de vierde zouden we onderweg in Djakotomey op halen. De eerste was mooi op tijd, met haar baby en ook nog een oppas bij zich, dus dat werden dus 5 vrouwen. De tweede en derde vrouwen kwamen een half uur te laat aan, maar dat hadden we allemaal ingecalculeerd. Op naar Djakotomey. Ja, ja, de vrouwen wisten precies waar de familie woonde. Na zoeken en de weg op verschillende plekken vragen, kwamen we daar eindelijk aan. En ja, we konden weer wachten, moeder moest zich nog wassen en omkleden, de baby moest ook nog een bad hebben. Toen eindelijk konden we op pad…….met nog een oppas erbij! En de moeder, dat waren we vergeten, was een behoorlijke dikke vrouw, gelukkig was de oppas een klein meisje! Zes vrouwen achterin, een baby en Joe en ik voorin en ik met een van de baby’s op schoot. Het regende, de ramen waren van de buitenkant beslagen en het was behoorlijk druk op de weg, een auto vol vrouwen met baby’s en Joe moest rijden, een hele klus en een hele verantwoordelijkheid. Kijk, wij vrouwen kunnen toch niet zonder mannen!

Donderdagochtend was onze gastles, het zou om 9.00uur beginnen, och, was het maar waar! Onze les begon eindelijk om 10.00uur en het andere stel kwam pas na 11.00uur aan!

Een lokaal vol met studenten en hun vrouwen, allemaal netjes op hun stoelen en hun ogen verwachtingsvol naar ons.

We stelden ons voor, ons leven, ons gezin, ons werk. Hoe mooi we het vonden dat de vrouwen hier uitgenodigd zijn om gestimuleerd en bemoedigd te worden. Hoe belangrijk hun taak is naast hun man. Maar ook dat de mannen hun vrouwen ondanks alles op de eerste plaats moeten stellen, het werk in de kerk is belangrijk, maar de verantwoordelijkheid voor je vrouw en je gezin moet altijd op de eerste plaats zijn. Als gezin kunnen ze ook een voorbeeld zijn voor hun omgeving, hoe je met elkaar omgaat als man en vrouw, hoe je met je kinderen omgaat. Wat voor plaats God in een christelijk gezin heeft. Wij merken hier dat mensen heel veel over het geloof praten en dat ze in de kerk veel zingen en bidden, dat het geloof echt overal te besprek en is, maar dat er hier heel weinig kennis over de bijbel is en dat er in gezinnen niet samen gebeden of uit de bijbel gelezen wordt. Wij hebben verteld hoe wij dat altijd erg belangrijk gevonden hebben, elke dag tijd nemen om samen als gezin te bidden, de bijbel te lezen, te zingen. Het is een heel belangrijke taak voor ouders om de kinderen voor te gaan in het christelijk geloof. Ook de mensen om je heen zien het en kunnen daarvan leren. Daarom is het ook goed om als voorgangersgezin een voorbeeld voor de anderen in de kerk te zijn. Samen met anderen over je geloofsleven praten, over opvoeden praten, over mooie en moeilijke dingen in je leven te praten. Zo kwamen we ook weer op het belang van vrouwengroepen in de kerk. Het belang en de verantwoordelijkheid van de vrouwen in de kerk.

Het was mooi, er werd goed geluisterd, door de vrouwen en door de mannen. Er waren veel vragen, we hebben nog nagepraat. Het was goed.

Later hoorden we ook dat iedereen het heel erg gewaardeerd heeft hoe open we praatten over alles. We merken, dit past bij ons, wij zijn een team, de mensen merken dat.

Joe en ik, we zijn al lang bij elkaar, we hebben een heel leven van ervaringen samen, het past bij ons om dat met anderen te delen. Joe de mond, ik de ruggengraat.

Laatst waren we in een van de gemeenten, we moesten naar voren komen en zeggen waar we God dankbaar voor waren. Moeilijk, om dat even te bedenken, ik zei dat ik dankbaar was, omdat ons huis eerst erg lekte en nu is niet meer. Joe vertelde dat hij dankbaar was met zijn sterke vrouw, met mij! Dat God hem zo’n goede vrouw had gegeven, een hele goede moeder voor zijn kinderen. Een vrouw die naast hem staat en die zo’n grote steun voor hem is. Vroeger zei ik dan, “Ach, doe niet zo stom! Ik ben niet altijd zo goed!”. Nu denk ik: “Wow, wat mooi, hij meent het ook echt!”. Na ons moest de ouderling van die gemeente ook zeggen waar hij dankbaar voor was. Hij zei ook hetzelfde als Joe, dat hij heel dankbaar met zijn vrouw was. Nou, dat zegt een Afrikaanse man niet zomaar in het publiek!

‘Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? Zij is meer waard dan edelstenen!’ De man misschien het hoofd, maar de vrouw de ruggengraat en zonder ruggengraat kan een hoofd niets!

Doei, tot de volgende keer! Liefs, Marijke