Vrouwenwerk, wat is dat eigenlijk?

Ik ben er weer eens ingetrapt. Denken, dat mijn manier van werken geen echt belangrijk werk is!
Ik heb veel met vrouwen gewerkt. Ik houd van vrouwen, jonge vrouwen, moeders, onzekere vrouwen, oudere vrouwen, met allerlei cultuur- en levenservaringen. Vrouwen zijn mijn ‘medestrijders’ in het leven.
De reden waarom ik de opleiding Maatschappelijk Werk gedaan heb, ontstond toen ik werkte bij het project ‘Homestart’ in Delfshaven. Moeders, die andere moeders ondersteunen. Eerst als vrijwilligers, later als coördinator. En ook toen ik via het culturele werk daar, taallessen ging geven aan allochtone vrouwen. Wat ik mooi vond aan dat werk was dat die manier van werken vrouwen sterker maakte, zekerder, ‘empowerment’, noemden ze dat. Hetzelfde wat ik in een van mijn vorige blogs uitlegde over de ander geen vis geven, maar de ander een hengel geven om zelf te leren vissen. Naast vrouwen staan, ze ondersteunen, maar ‘op je handen blijven zitten’, niet hun verantwoordelijkheid van hen afnemen, en ook buitenlandse vrouwen de taal en gewoonten aanleren om zelf die vreemde Nederlandse wereld in te gaan. Beiden het mooiste werk dat ik ooit gedaan had!
Toen kwam ik hier in Benin. Ik had aangegeven dat ik met vrouwen werken heel mooi vond. “Ha, dat is hier echt nodig!” werd er gezegd.
Ik was hier nauwelijks, en ik hoorde van allerlei kanten, dat het vrouwenwerk hier nodig weer opgepakt moest worden. Jaren geleden toen er een andere ‘Madame Pasteur’ was, was er een florerende vrouwengroep. Een groep van vrouwen, onder leiding van ‘M.P.’ die samen allerlei onderwerpen bespraken, Bijbelstudie, maar ook andere onderwerpen. Op het kantoor van de DVN hier ligt nog van allerlei materiaal van die tijd. Ook werden er taallessen gegeven, ook door ‘M.P.’. Het was een goede tijd toen, iedereen leerde er veel van. Bijzonder, prachtig werk, petje af voor zulk mooi werk!
Van verschillende kanten merkte ik dat dit ook minstens van mij verwacht werd. Ook hoorde ik dat mijn voorgangster, de vorige ‘M.P.’ hier ook in het begin mee doorgegaan was, maar er na een tijdje mee was gestopt.
Waarom? Een van de redenen dat de vrouwengroep oorspronkelijk bedoeld was als een soort train-de-trainer groep. Uit elke gemeentegroep, een of twee afgevaardigden, die lid van deze groep mochten zijn, en dat ze dan uiteindelijk in hun eigen dorpen een eigen vrouwengroep zouden gaan beginnen. Dus hoe lang ga je met zo’n cursus door? Het grote probleem was nu ook, dat omdat deze vrouwen uit verschillende dorpen kwamen, er dus steeds gereisd moest worden, met een brommertaxi of een lange wandeling, daarom kregen ze voor elke vergadering geld voor ‘deplacement’. En ook niet een klein beetje ook, vaak meer dan zij en hun mannen in een week verdienden (al is dat soms niets of niet veel, omdat ze vaak van hun eigen tuintje leven). Dat was al die jaren zo gegaan, dus dat werd gewoon verwacht. De vorige Madame wilde wel met de groep doorgaan, maar niet met deze hoge onkostenvergoeding en door deze beslissing kwamen er steeds minder vrouwen en is de vrouwengroep doodgebloed.
Of ik deze vrouwengroep weer wilde opzetten?
Vrouwenwerk op die manier zag ik niet zitten en ik ben trouwens ook niet echt een leider van groepen. Ik ben nog nooit een domineesvrouw geweest en willen zijn, die de presidente van de vrouwenvereniging zou moeten zijn en hier in Benin ook niet!
Toch zei ik dat ik hierover wilde denken, maar mijn gevoel protesteerde tegen deze druk. Ik voelde me wel schuldig en ik voelde me zelfs minder goed dan de vorige ‘Madames’. “Eerst wil ik Benin, de gewoonten, de mensen en de Franse taal beter leren kennen, dan misschien!” was mijn antwoord aan anderen en aan mezelf, maar niet met enthousiasme. En hoe meer ik hoorde dat het toch wel echt nodig was om vrouwengroepen in de kerk te hebben, des te meer ik begon af te haken om dit op deze manier te willen doen.
Wij begonnen ook meer en meer te merken dat er toch wel een erge financiële afhankelijkheid in de kerken hier was. Overal werd geld voor gevraagd, voor elk reisje die er gemaakt werd voor kerkelijke vergaderingen en cursussen werd geld verwacht voor vervoer, of ze nu op de brommer, fietsend of zelfs lopend kwamen. Dat was altijd gedaan en het hoort zo. Bijna altijd als er iemand met ons wilde spreken, was het onderwerp financiële hulp. Ja, er is hier weinig geld en de mensen zijn arm, maar kan dat zo gemakkelijk, is er geen gevoel voor eigen verantwoordelijkheid, om samen met weinig er het beste van te maken? Hebben ze hier het gevoel dat het echt hun eigen kerk is, of denken ze dat de kerk hier eigenlijk de verantwoordelijkheid van de Nederlanders is? Wij zijn hier toch om hen te helpen zelfstandig te worden, hen te ondersteunen met het idee om ze langzamerhand los te kunnen laten? Zelf de verantwoordelijkheid op zich te gaan nemen, zelfstandige kerkgenootschap te zijn in Benin.
We zijn hier toch om hen te ‘empoweren’, hen ‘te leren vissen’?
Zelfs ook weer deze week. We waren we op visite bij een van de oudste gemeenten hier (15 jaar oud, dus voor een kerk toch behoorlijk volwassen, is te hopen?). Een vrouw, die de train-de-trainer cursus jaren geleden had gevolgd, zei dat het echt wel weer tijd was om de vrouwengroep zoals vroeger, toch echt weer eens op te starten! “Ja”, zei ik, “waarom zijn jullie daar nooit eens zelf mee begonnen, ik vind het ook echt tijd daarvoor!” Ze keek wel verbaasd, zo van: “Daar zijn jullie toch verantwoordelijk voor?”
Zoals ik eerder in een van mijn blogs schreef, heb ik een brief aan alle gemeenten gestuurd. Een oproep om vrouwengroepen in alle gemeentegroepen te beginnen. Dat de vrouwen van de ECRB samen een verantwoordelijkheid hebben om elkaar te ondersteunen, met elkaar te bidden, te praten over allerlei onderwerpen. Niet alleen een groep elite vrouwen, maar in elke gemeente een eigen groep van vrouwen, jong en oud!
En het lijkt vorm te krijgen!

Elke zondag worden we gevraagd om na de kerktijd met de vrouwen te praten, hen uit te leggen wat we bedoelen met zo’n groep. Hoe ze zoiets kunnen gaan organiseren, waarom het zo ontzettend goed voor de kerk is als vrouwen een voorbeeld zijn voor de kerk, maar ook voor het dorp. We bieden aan dat als ze samen een groep gevormd hebben, dat ik, misschien samen met Joe, zo nu en dan uitgenodigd kunnen worden om een bepaalde onderwerp met hen bespreken. Maar het is hun verantwoordelijkheid, hun eigen vrouwengroep!
Het geeft me een voldaan gevoel tot nu toe, zelfs al zouden er maar een paar groepjes vrouwen hier echt mee doorgaan.
Dit is hoe ik vrouwen wil stimuleren. Dit is mijn manier, hen oproepen, hen suggesties geven, naast hen staan, maar hen zelf als volwassen, verantwoordelijke vrouwen te behandelen. Ik ben blij, dat ik mijn eigen gevoel heb gevolgd, mijn manier van ‘er zijn’ voor de vrouwen hier. En ik maar denken dat ik hier geen ‘vrouwenwerk’ wilde doen!
Dit is volgens mij echt ‘vrouwenwerk’, hun gevoel van eigenwaarde stimuleren!
En daar ben ik nu ook echt mee bezig. Elke week gaan we de gemeenten bij langs. We komen bij de gezinnen thuis, we praten met ze en vragen over hun leven en hun zorgen, we bidden met ze. Ik geef vrouwen vaak even een knuffel, ik zit even bij ze, en praat met over hun kindertjes. We vertellen ze over wat een mooie manier is hoe je met je kinderen kunt bidden en over de Bijbel kunt praten. We zingen en dansen met ze. We laten zien dat wij, Joe en ik een team zijn en van elkaar houden en elkaar respecteren en blij zijn om dit werk samen te doen.
Vrouwenwerk wat is dat nou eigenlijk?
Ik ben er weer eens ingetrapt! Mijn eeuwige onzeker zijn, over dat mijn manier van werken geen echt belangrijk werk is!
Weer een stimulans voor jullie allemaal, luister naar jezelf! God heeft ons allemaal gaven gegeven, die bij ons passen. Je gevoel en je hart geven wel aan wat bij je past of niet, volgens mij is dat ook de Geest die in ons werkt.
Onderschat het niet en gebruik het, voor God, voor je naaste en voor jezelf !

Veel liefs, Marijke