Uitrusten in De Onthaasting

Afgelopen zaterdag zag ik een illustratie in het N.D. Deze illustratie komt uit het evangelisatieblad Echo van de Christelijke Gereformeerde kerken. Een beeldverhaal waarin het Bijbelverhaal van de verloren zoon in een moderne vorm wordt verteld. De jongste zoon vraagt bij zijn vader, eigenaar van het bedrijf De Koning & Zonen, zijn deel van de erfenis dat hij verbrast met vrouwen, drank en vrienden. De afloop is bekend. Berooid keert hij terug naar zijn vader die hem met open armen ontvangt (zie tekening).

Als je goed leest op de bevoorradingvrachtauto, dan lees je dat De Onthaasting catering het eten van het grote feest brengt. Dit plaatje was dus het verhaal van het verhaal van de verloren zoon, die door zijn vader heel blij begroet werd en een prachtig feest voor hem organiseerde, maar omdat ik de naam en het gebouw op de vrachtwagen herkende, dacht ik aan een ander verhaal: “Daar gaat mijn volgende blog over!”
Een paar weken geleden hadden wij een vergadering in Amersfoort. De locatie voor deze meetings (in de ochtend en in de middag) was in een restaurant ‘Lunchroom  De Onthaasting’ in Amersfoort . Deze informatie vond ik op internet over deze mooie plek van rust: ‘Lunchroom De Onthaasting is een leuke lunchlocatie schuin tegenover het centraal station. Het wordt gerund door personen met een geestelijke handicap. Door hun gemoedelijke instelling zul je al snel merken dat zij net zoveel genieten van het serveren van je lunch als dat jij van de lunch zelf geniet.’ Dus een ideale locatie voor een meeting.

En het is een mooie plek, met mooie mensen, met lekkere koffie (met koekje), lekkere lunch, ontzettend gastvrije service…… Als je binnenkomt neemt een van de gastheren je jas en brengt je naar je tafel, er wordt netjes gevraagd wat je wilt eten of drinken. De bestelling wordt netjes opgeschreven en binnen ‘no time’ staat je bestelling op je tafeltje. Bij de koffie of thee wordt gratis een koekje uit een mooie trommel aangeboden. Geregeld komt iemand van de bediening om te vragen of alles ons goed smaakt en bij een tweede kopje krijgt iedereen die een tweede kopje neemt, weer een koekje aangeboden. De regel is, geen tweede koekje voor degene die geen tweede kopje drinkt, dat was ik dus, zelfs toen ik zei dat ik straks nog wel een kopje wilde was de reactie: “Nou, dan krijgt u er straks eentje bij, nu niet!” Tegen lunchtijd was het restaurant vol, alle tafels waren òf vol òf besproken. Heerlijke soep en een heerlijk ‘broodje gezond’ voor lunch en de bediening was perfect! Mooi, dat er zulke plekken zijn! Mooi dat mooie mensen, zoals dezen, een vak leren en er ook nog heel goed in zijn ook, heel gastvrij met mooie manieren. Wat is Nederland toch gezegend dat mensen met een beperking er gewoon bij horen en een lunchroom runnen, die ook nog druk bezocht wordt ook! Het is echt een plek voor onthaasting, om verwelkomd en verwend te worden door die mooie mensen!
Ja, en vorige week bezochten we een andere plek, hier in Benin, ook een plek waar mensen met een beperking wonen en werken, ook hele mooie, lieve mensen. We kwamen weer langs, na 6 weken weg te zijn geweest en wat werden we blij ontvangen! Veel handen schudden, knuffels. Nieuwe bewoners kwamen zich voorstellen of stonden afwachtend ons op te wachten om een hand te schudden. Edo, gillend met open armen op ons afgerend, Rebeccah kwam naar me toe, zonder broekje aan. Haar kapotte broek in de hand, haar oude bloesje binnenstebuiten, vragend of ik haar broekje voor haar aan kon doen. Grote, autistische Pierre steeds achter mij aanlopend, terwijl hij steeds zei: “Welkom, welkom, je was lang weg, wanneer mag ik eens met jullie mee?”

 

René, de ‘leadzanger’ van de groep, was zo blij ons te zien, zei hij.  Op mijn vraag waarom hij zijn beide polsen in het verband had, zei hij dat hij bij zijn moeder was geweest, die erg ziek was. Ik hoorde later fluisterend van iemand anders dat hij zijn moeder bijna had vermoord, toen hij een dag even naar huis mocht. Al deze mensen, verstandelijk en psychisch beperkt, afgedankt, weggestopt, maar op hun eigen manier zo bijzonder en mooi,  zagen naar ons uit, verwachtten weer een bijbelverhaal, dat er gebeden werd voor hen. We gaan hier normaal elke week heen en als wij in Nederland zijn, doen wat mensen om ons heen de bezoekjes. Elke keer eerst wat groeten, praten, spelen, zingen, en een Bijbelverhaal. Dit keer ging het over de zondeval, de slang, de duivel, Adam en Eva. Velen kenden het verhaal, hingen aan Joe’s lippen, riepen ‘halleluja’ en ‘boeh’ en ‘amen’ en ‘praise the Lord!’ als ze het nodig vonden. De reacties en vragen kwamen; Satan heeft toch niet gewonnen, want Jezus, Hij leeft! Het is zo bijzonder hoe veel ze begrijpen van de Bijbelverhalen en hoe veel ze er mee bezig zijn, God houdt van ons, Hij vergeeft  onze zonden! Bid voor ons, zegen ons! We hebben weer gezongen, gedanst aan het einde gebeden en iedereen gezegend, stuk voor stuk.
En toen zag ik die illustratie op zaterdag. De vader, de Koning, die zijn weggelopen zoon ontvangt met open armen. De zoon, hij is een Koningszoon, is altijd welkom, is geliefd door zijn Vader, de Koning en hij mag thuiskomen en Zijn zegen ontvangen. Een groot feest, speciaal voor hem, gecaterd door De Onthaasting. De muziek door de coverband ‘BackHome’ met René, als de leadzanger. Rebeccah in mooie witte, schone kleding, een grote lach op haar gezicht. Pierre als gastheer, die iedereen gastvrij verwelkomt. Kleine Edo, als de clown van het feest. Allemaal Koningszonen en -dochters, ze krijgen allemaal een taak bij de bediening, ze mogen allemaal gewoon meedoen, ze horen er allemaal bij op het grote feest! De Vader ontvangt hen allemaal met open armen.
Kom allemaal tot mij, ieder die vermoeid en belast zijn en Ik zal jullie rust geven!
De grote familie, met en zonder ‘beperkingen’, uit allerlei landen, geen immigratiestatus nodig, allemaal welkom op het feest, gecaterd door De Onthaasting.
Als dat geen rust geeft!!