Een weekje bij ons in Benin

Het is vandaag 9 juli, 2012. Het is drie uur in de middag en ik ben net uit bed. Vandaag voel ik me niet zo lekker, misschien een griepje, misschien iets verkeerds gegeten of gedronken. Maar toch wil ik een stukje schrijven, mijn moeder ziet elke week uit naar een blog van mij.

Ik zal vandaag eens gewoon vertellen wat we de afgelopen week allemaal gedaan hebben.

Maandag, 3 juli, hebben we niet veel gedaan. Joe had verscheidene bezoekjes op zijn kantoor en ik heb mijn vorige blog geschreven, over een sterke vrouw.

Dinsdag zijn we maar eens naar Klaus, de Duitser (en enige andere blanke in ons dorp) zijn ONG gegaan, dat waren we al heel lang van plan. Hij heeft een grote bakkerij en een grote smederij waar ze allerlei dingen maken van ijzer, en hij heeft een cybercafé. Het zijn plaatsen om opleidingen en werkervaring op te doen voor mensen die zelf geen opleidingsplaats kunnen betalen. Klaus was er niet, op vakantie naar Duitsland, maar we werden hartelijk ontvangen door de leiding daar, op het kantoor, Derrick en Dennis. We kregen zelfs een echt saucijzenbroodje aangeboden, gemaakt in de bakkerij! De naam van deze organisatie heet ‘ProDogbo’ Deze organisatie ondersteunt  kinderen die geen geld hebben voor school d.m.v. een schoolgeldproject. ProDogbo wordt ondersteund door hulpverleningsorganisaties uit Duitsland. Het is groots opgezet en het gebied dat ze ondersteunen is een groot gebied in de buurt van Dogbo.  Iedereen die voldoet aan de eisen om hulp te krijgen, kunnen door hen geholpen worden. Wow, dat is goed, wij komen genoeg wezen en kinderen die die hulp kunnen gebruiken, tegen. Goed om dit alles te weten, dat is de waarde van netwerken! We moesten gauw eens weer langskomen, als Klaus er weer is, zeiden ze. Dat was echt heel leuk!

Op woensdag hebben wij het wekelijkse rondje langs de kerken  gemaakt, met Samuel weer als onze gids. Deze rondjes zijn echt heel waardevol en goed. We ontmoeten de mensen van de kerk in hun eigen wereldje, nu niet alleen in de kerk, maar we bezoeken ze nu thuis.

Die dag zijn we naar het dorp Agame geweest. Het eerste gezin dat we bezochten, was bij een gezin, waarvan de vader net een paar maanden geleden uit de gevangenis is gekomen. Hij had er twee jaar gezeten. Volgens hem was hij er door drughandelaars in geluisd. Hij wist er helemaal niets vanaf, maar omdat de politie geen andere dader kon vinden, was hij de dupe.  Dat hoor je wel vaker hier, er moet een dader gevonden worden!

Door Joël, een zoon van Jeanette, de diaken, zijn we aan allerlei andere gezinnen voorgesteld.  We hebben onder andere een weduwe, met zes kinderen, bezocht. Haar man was ongeveer een jaar geleden overleden. Ze lijkt niet ouder dan 35 jaar. Ze heeft een tuin, waar ze het eten voor haar gezin verbouwt. Ze zegt dat haar kinderen haar goed helpen.

Bij al de mensen, die we thuis bezoeken, praten we een beetje, we vragen hoe het gaat, of er moeilijke dingen zijn en we bidden met ze. We zijn steeds weer heel blij en dankbaar dat we dit we dit mogen doen.

Joël nam ons mee naar een adres, dat mij even liet schrikken! Het bleek namelijk precies tegenover het huis van Ben Ali te zijn, onze overvaller van 1 februari! Er waren allerlei mensen daar om het huis, het gaf een raar gevoel. Joël zei dat hij wist wie het was, hij woont er niet meer en iedereen denkt dat hij nu in Cotonou woont. Wat raar allemaal, iedereen weet wie hij is, waar hij misschien is en de politie heeft hem nog steeds niet gevonden! Voor mij was dat even heel raar!

Die dag hadden we geen internet, maar ‘s avonds gelukkig wel weer en dat was heel fijn, want onze dochter, Maria had een hele mooie fotoreportage op Facebook gezet, van haar (en haar zwangere buik) en haar lieve Bastiaan! Leve internet!

De volgende dag was het donderdag, onze dag om onze lieve vrienden in Madjrè  te bezoeken. Zoals elke keer, werden we heel hartelijk verwelkomd. “Gaan jullie weer uit de bijbel lezen, hebben jullie iets te eten voor ons?”, of zelfs “geld, geld!”. Iedereen even persoonlijk begroeten, even aandacht geven,  daarna wat voetballen en het hinkelspel op de grond getekend en samen gehinkeld, dat ging leuk! Sommigen waren heel goed en sommigen konden er niets van, maar het was wel heel erg leuk om samen te doen! Daarna heeft Joe het verhaal van David en Goliath voorgelezen. We hadden voor iedereen een kopietje van het verhaal en een mooie tekening van David en Goliath. Daarna hebben we voor hen gebeden, dat mogen we niet van hen vergeten! Heel mooi, zo’n ochtendje.

Daarna wilden we nog even langs Rosa, die nog steeds opgevangen wordt door de mensen van de Christianisme Celeste. Rosa was heel erg blij ons te zien en ook blij met de koekjes, die ze eerlijk deelde. Dat bezoekje werd langer dan we verwacht hadden, maar het werd ook een heel indrukwekkende bezoekje!

Er waren heel wat vragen, over het verschil met hun kerken en andere kerken, over waarom mensen uit andere kerken hen ‘vreemd en eng’ vinden. Het was heel bijzonder, omdat zij heel graag wilden praten en dat Joe net deze week van alles heeft gelezen over deze ‘sekte’. Het was erg mooi en respectvol en we hebben aan het einde met elkaar gebeden.

God opent wegen! “…..en de Geest doorbreekt de grenzen die door mensen zijn gemaakt!” Vrijdag zijn we op tijd naar Cotonou gereden. Pierre, de ouderling van Kpodaha, achterin. De reden dat we naar Cotonou gingen was een feest. Morgen, dus zaterdag 7 juli, was de uitreiking van de diploma, voor 7 van de studenten Systematische Theologie (een soort MBO-Godsdienstopleiding).

Er zijn twee ouderlingen uit de Mono-Couffo en vijf uit Cotonou die deze opleiding in Cotonou doen, bij de IBB (Institut Biblique du Benin). (Er zijn vier studenten van de ERCB uit de Mono-Couffo, die ongeveer dezelfde studie in de I3B in Bohicon doen). De uitreiking van de IBB, Cotonou, zal plaats hebben in  het Paleis van de Sport, bij het grote stadion.

Nou, een stadion hadden ze nodig! Om 9.00uur kwamen we aan. Er waren al heel veel mensen buiten, maar toen we binnenkwamen in het grote stadion, was die nog lang niet vol. Joe en ik werden uitgenodigd om vooraan bij de bobo’s te zitten, op het podium. Dat hadden we niet verwacht en het was ook een beetje overdreven. En wat we ook mooi vonden, ondanks dat heel veel mensen laat aankwamen, begonnen we op tijd!! En hoe we begonnen! Eerst een gebed door de voorzitter en toen… een prachtig groot koor, zo mooi! 

Wij hadden een heel mooi uitzicht vanaf het podium. Voor ons zat de hele grote groep afgestudeerde studenten, allemaal met een mooie geel/gouden sjerp om. Ik heb niet geteld hoe veel studenten er waren, maar volgens mij wel 100. Ook liep het stadion al voller, ik denk dat er wel 3000 mensen waren. Heel bijzonder om dit eens mee te maken en dan vooral ook nog als bijzondere gasten. De enige andere blanke was James Krabill, een docent missiologie, die door Amerikaanse Mennonieten uitgezonden is voor deze taak op de IBB. Hij was ook de spreker en hij had een mooie speech. Het was wel een lange zit, al die diploma’s die uitgereikt werden, al die speeches, en toen mochten de beste studenten voorkomen, een van hen was onze ouderling, Bertin, uit Dogbo!

We begonnen dus om 9.00uur en het was afgelopen om 14.00uur en tot grote schrik van Joe, werd hij gevraagd om met al deze duizenden mensen, te eindigen met gebed.

Om een uur of half zes waren we ‘s avonds weer thuis in Dogbo.

En toen was het zondag, dat was gisteren. We zijn naar Agame naar de kerk geweest. Dat doen we het liefst, als we ergens die week op kennismakingsbezoek zijn geweest, diezelfde zondag naar die kerk. Het kwam ook erg goed uit, want Norbert, de ouderling van Agame had gisteren ook zijn diploma gekregen. Toen we naar voren kwamen om te vertellen waar wij deze week zo dankbaar voor waren, hebben we gezegd dat we heel dankbaar waren voor Norbert. Hij heeft drie jaar lang deze opleiding gevolgd, dat was niet makkelijk. Ook vorig jaar, toen hij en zijn vrouw een kindje verloren hebben, is hij toch doorgegaan met zijn studie, ‘Grace a Dieu!’.

We hebben ook nog zijn vrouw gefeliciteerd, want zonder zijn vrouw had hij het niet kunnen doen en samen hebben ze Gods zegen nodig. Joe en ik hebben samen een zegenlied voor hen (in het Engels) gezongen en uitgelegd wat het betekent. Joe heeft gepreekt en na de kerkdienst hebben we nog een gesprek gehad met de vrouwen van de kerk, ongeveer 15 vrouwen. We hebben hen ook weer op het hart gedrukt dat het heel belangrijk is voor de vrouwen om een vrouwengroep te beginnen. Er zijn voor elkaar, allerlei dingen met elkaar bespreken, de mooie en de moeilijke dingen, dingen die je als vrouwen moeilijk vind om met mannen te bespreken, om elkaar te helpen, te bidden voor elkaar.

Die middag hebben we nog naar ‘Nederland zingt’ op de BVN-wereld televisie gekeken en we hebben heerlijk Beninese garnalen gegeten. En toen was de week weer om!

Dat was dus een weekje bij ons in Benin!

Liefs en groetjes (en ik voel me al weer een stuk beter!)

Marijke